Een Hondenleven

Ik heb al heel lang wat trauma's en mentale issues. Wel gaat het veel beter dan voorheen, maar ik ben er nog niet helemaal. Toen therapie niet meer hielp kwam ik op Facebook een foto tegen van een lieve kleine pup.



Als ik zou durven bellen (ik heb belangst) konden we er wel gaan kijken. Ik had een buitenland studiejaar nog voor de boeg voor m'n afstuderen maar m'n ouders wilden best helpen met opvoeden. Dus op de terugweg van München naar huis stopten we in een dorpje in Duitsland om dit knulletje te ontmoeten. Hij sprong in m'n armen en ik heb hem nooit meer losgelaten.

Als ik een slechte dag heb plakt Donner aan me vast en gaat zijn zorghoofd aan. Training gaat dan ook niet. Als ik blij en vrolijk ben huppelen we over het veld bij wijze van, dan durft hij ook met los wandelen veel meer afstand te nemen en zijn eigen ding te doen.
Hij spiegelt me enorm en leert me ontzettend veel over mezelf.

Daarnaast kalmeert hij me bij paniekaanvallen, komt tegen me aanliggen als ik me alleen voel, likt de tranen van m'n wangen tot het huilen in lachen verandert en komt met een speeltje aanzetten als ik opvrolijking nodig heb. Verder hebben we een heleboel lol samen, dat ook.

En ik heb hem dit alles nooit geleerd, dat is nog wel het meest bijzondere. Zonder twijfel een hele lieve betrouwbare en sociale reu en bovenal mijn vriendje. Geen greintje kwaad, maar wel een krachtpatser op het trainingsveld. Ik durf te stellen dat ik nooit meer zo'n hond krijg en hij is pas twee jaar oud. Hopelijk nog heeeeel lang bij me.



Wie heeft er nog meer een nep-hulphond?

Wat mooi.
Jullie hebben een unieke band. Fijn dat je zoveel steun aan hem hebt.

Gretha schreef: 16 sep 2021, 20:21 Wat mooi.
Jullie hebben een unieke band. Fijn dat je zoveel steun aan hem hebt.

Soms vind ik dat wel eng, het is ook een soort afhankelijkheid en een hondenleven is toch kort zeg maar. Maar goed hij is 2 dus hij moet nog minstens 10 jaar

Klinkt als een match made in heaven.
Heerlijk voor jullie.

Doyaquba schreef: 16 sep 2021, 20:25

Gretha schreef: 16 sep 2021, 20:21 Wat mooi.
Jullie hebben een unieke band. Fijn dat je zoveel steun aan hem hebt.

Soms vind ik dat wel eng, het is ook een soort afhankelijkheid en een hondenleven is toch kort zeg maar. Maar goed hij is 2 dus hij moet nog minstens 10 jaar

Ik snap dat het ook eng kan zijn. Hopelijk wordt Donner heeeel oud!

Bijzonder en heel fijn. Ik nam eigenlijk altijd aan dat Donner uit jullie eigen fok kwam, hoe kwam het zo dat je koos voor/op zoek was naar een pup ergens anders vandaan?

Wat een speciale band hebben jullie ❤

Zamunda schreef: 16 sep 2021, 20:39 Bijzonder en heel fijn. Ik nam eigenlijk altijd aan dat Donner uit jullie eigen fok kwam, hoe kwam het zo dat je koos voor/op zoek was naar een pup ergens anders vandaan?

Nee alleen de dames komen uit eigen fok.
Ik was niet op zoek. Ik zag z'n foto voorbij komen op Facebook. Hij was na 1 dag teruggebracht naar de fokker vanwege een rel tussen haar en de fokker waar die mensen hun andere hond vandaan kwam...
Door die openbare rel wilde niemand in Duitsland hem meer hebben en heb ik hem opgehaald (ze wilde hem eigenlijk niet naar buitenland hebben). Hij was al 15 weken en er was op dat moment ook geen tekort aan puppen zeg maar. Dus was ie 'over'.
En nu hebben ze spijt en wil iedereen hem hebben.
Maar heel stom, gewoon verliefd op dat plaatje...en dat heb ik eigenlijk nog nooit gehad, ook nadien niet.

Wel fijner om een reu met vreemd bloed te hebben. Hij heeft 0 verwantschap met de meiden dus zelfs mochten we een fout maken met uit elkaar houden tijdens loopsheden is het nog geen ramp (niet dat we dat van plan zijn maar toch).

Hylos schreef: 16 sep 2021, 20:43 Wat geweldig zeg, lieve Donner.
Ik vind dat altijd zo aandoenelijk als honden dat doen.

Xavi doet het tegenovergestelde, die gaat mee zitten stressen.

Xavi

Doyaquba schreef: 16 sep 2021, 20:58Nee alleen de dames komen uit eigen fok.
Ik was niet op zoek. Ik zag z'n foto voorbij komen op Facebook. Hij was na 1 dag teruggebracht naar de fokker vanwege een rel tussen haar en de fokker waar die mensen hun andere hond vandaan kwam...
Door die openbare rel wilde niemand in Duitsland hem meer hebben en heb ik hem opgehaald (ze wilde hem eigenlijk niet naar buitenland hebben). Hij was al 15 weken en er was op dat moment ook geen tekort aan puppen zeg maar. Dus was ie 'over'.
En nu hebben ze spijt en wil iedereen hem hebben.
Maar heel stom, gewoon verliefd op dat plaatje...en dat heb ik eigenlijk nog nooit gehad, ook nadien niet.

Wel fijner om een reu met vreemd bloed te hebben. Hij heeft 0 verwantschap met de meiden dus zelfs mochten we een fout maken met uit elkaar houden tijdens loopsheden is het nog geen ramp (niet dat we dat van plan zijn maar toch).

Dat is ook een bijzonder verhaal zeg en wat je zegt: toch wel fijn inderdaad dat mocht het een keer misgaan het geen 'ramp' is.
Hoop dat je nog heel lang van hem mag genieten .

Hylos schreef: 16 sep 2021, 20:43Xavi doet het tegenovergestelde, die gaat mee zitten stressen.

Nou, daar heb je wat aan .

Bijzonder, zo'n speciale band. Speel je dan niet met de gedachte om ooit een keer een pup van hem te hebben?

Marlett schreef: 16 sep 2021, 21:39 Bijzonder, zo'n speciale band. Speel je dan niet met de gedachte om ooit een keer een pup van hem te hebben?

Zeker! Maar hij is geboren met een navelbreuk en wil geen sluitingsdefecten in een nest. Voor z'n karakter zou ik 100% een pup willen, dus ben nog steeds op zoek naar een dekreu met zo'n karakter. Heb hem nog niet gevonden

Een echte maat

Fijn hé, als een hond zo aansluit bij je.

Hylos schreef: 16 sep 2021, 20:43Xavi doet het tegenovergestelde, die gaat mee zitten stressen.

Dívka gaat heel erg stressen en wordt moeilijk bereikbaar, piest van zich af etc als ik té druk wordt in mijn hoofd of superkut in mijn vel zit.
Mahdu klimt bovenop me of tegen me aan, geeft me kusjes en blijft lekker op/bij me liggen dan.
En omdat hij zo stabiel is zorgt hij ervoor dat wanneer het minder goed gaat ik alsnog de deur uit durf met hem als 'buffer'/steun gewoon door er te zijn.
Hem noem ik ook wel mijn onofficiële hulphond, hij heeft geen taak of verantwoordelijkheid oid maar puur door er te zijn ondersteunt hij mij.

Loraine schreef: 16 sep 2021, 21:49 Fijn hé, als een hond zo aansluit bij je.

Hylos schreef: 16 sep 2021, 20:43Xavi doet het tegenovergestelde, die gaat mee zitten stressen.

Dívka gaat heel erg stressen en wordt moeilijk bereikbaar, piest van zich af etc als ik té druk wordt in mijn hoofd of superkut in mijn vel zit.
Mahdu klimt bovenop me of tegen me aan, geeft me kusjes en blijft lekker op/bij me liggen dan.
En omdat hij zo stabiel is zorgt hij ervoor dat wanneer het minder goed gaat ik alsnog de deur uit durf met hem als 'buffer'/steun gewoon door er te zijn.
Hem noem ik ook wel mijn onofficiële hulphond, hij heeft geen taak of verantwoordelijkheid oid maar puur door er te zijn ondersteunt hij mij.

Fijn dat Mahdu dat ook zo doet voor jou

Wat mooi dat hij jou zo goed aanvoelt. Echt een maatje van goud.

Hoewel Victor altijd graag bij me is neemt hij afstand als ik huil. Bella komt dan wel weer even kijken en kroelen terwijl die meer op zichzelf is.

Wat hebben jullie een bijzondere band samen, ontzettend mooi!

Maple is in opleiding tot hulphond. Zij wordt steeds meer mijn grote steun en toeverlaat.

Een dergelijke unieke band had ik met Nika, die erbij was toen ik in een fikse burnout afgleed.
Zij zorgde ervoor dat ik in een ritme bleef en niet wegzakte in een depressie, zij lag bij mij in mijn moeilijkste momenten.

Marielle schreef: 16 sep 2021, 22:33 Wat hebben jullie een bijzondere band samen, ontzettend mooi!

Maple is in opleiding tot hulphond. Zij wordt steeds meer mijn grote steun en toeverlaat.

Knappe Maple

Inge schreef: 16 sep 2021, 22:38 Een dergelijke unieke band had ik met Nika, die erbij was toen ik in een fikse burnout afgleed.
Zij zorgde ervoor dat ik in een ritme bleef een niet wegzakte in een depressie, zij lag bij mij in mijn moeilijkste momenten.

Wat een knappe honden allemaal. Mooi om te lezen!

Imp is mijn “hulphond”.
Ze weet precies wanneer ik rustig aan zou moeten doen, of té overprikkeld raak. Dan komt ze me halen en moet ze op schoot. Kwartiertje door haar vacht kroelen, en dan voel ik me ontspannen en had ze weer gelijk
Ze doet ook ademhalingsoefeningen met me. Als ik hoog in mijn ademhaling zit, zucht ze een paar keer heel diep, totdat ik dat ook doe.
Superlief. En het helpt echt.

Wat ontzettend fijn hoe jullie band is!

Kayltje schreef: 17 sep 2021, 09:18 Imp is mijn “hulphond”.
Ze weet precies wanneer ik rustig aan zou moeten doen, of té overprikkeld raak. Dan komt ze me halen en moet ze op schoot. Kwartiertje door haar vacht kroelen, en dan voel ik me ontspannen en had ze weer gelijk
Ze doet ook ademhalingsoefeningen met me. Als ik hoog in mijn ademhaling zit, zucht ze een paar keer heel diep, totdat ik dat ook doe.
Superlief. En het helpt echt.

Gaaf dat ademhalen!

Doyaquba schreef: 16 sep 2021, 21:44Zeker! Maar hij is geboren met een navelbreuk en wil geen sluitingsdefecten in een nest. Voor z'n karakter zou ik 100% een pup willen, dus ben nog steeds op zoek naar een dekreu met zo'n karakter. Heb hem nog niet gevonden

Ik zou er toch nog eens heel goed over nadenken. Als je alles wat (deels) erfelijk is gaat uitsluiten hou je ook een zieke populatie over, dus de vraag is wat allemaal belangrijk genoeg is om uit te sluiten. Navelbreukjes zijn meestal niet ernstig en sluiten meest ook zelf en anders bijna altijd goed te behandelen, het is niet een heel ernstige aandoening.
Als Donner zo'n geweldig karakter heeft en verder goed gezond is zou ik dat zelf een veel belangrijker vinden.

Kayltje schreef: 17 sep 2021, 09:18 Imp is mijn “hulphond”.
Ze weet precies wanneer ik rustig aan zou moeten doen, of té overprikkeld raak. Dan komt ze me halen en moet ze op schoot. Kwartiertje door haar vacht kroelen, en dan voel ik me ontspannen en had ze weer gelijk
Ze doet ook ademhalingsoefeningen met me. Als ik hoog in mijn ademhaling zit, zucht ze een paar keer heel diep, totdat ik dat ook doe.
Superlief. En het helpt echt.