Mila
Geplaatst: 01 nov 2025, 14:38
Gisteren heb ik afscheid moeten nemen van Mila.
Mila, onze koningin, bijna vijftien jaar altijd aan mijn zijde, ze laat voor ons allemaal een oneindige leegte achter. Woorden schieten tekort om recht te doen aan de hond die zij was, met haar uitgesproken, sterke en complexe karakter, en aan de intense band die we hadden.
We hebben zoveel samen beleefd, zijn op zoveel plekken geweest, en we waren altijd vooral samen. Samen konden we alles aan, samen hebben we veel angsten uit haar jeugd overwonnen, samen was bij Mila een vanzelfsprekendheid, maar ze stelde wel eisen. Mila was een hond met een duidelijke eigen mening en grote gevoelens die ze nooit onder stoelen of banken stak. Er was geen land met haar te bezeilen als je die mening naast je neer legde, maar je kon de hele wereld met haar over als je echt met haar samenwerkte en haar de ruimte bood voor haar eigen inbreng, om volledig zichzelf te zijn met haar eigen soms onnavolgbare subtiliteiten, haar temperamentvolle karakter, met alles dat haar maakte tot wie zij was.
Eén ding was bij Mila zeker: dat ze altijd de ruimte opeiste om volledig te zijn wie zij was, inschikkelijkheid kwam niet in haar woordenboek voor. Ze was gevoelig, bijzonder intelligent en leergierig, fanatiek, overtuigd van zichzelf en een hond van grote contrasten: van uitzinnig vrolijk tot helse furie, van idiote mafkees tot superserieus, van helemaal in haar nopjes tot een wrak met complete zenuwinzinking, en dat kon bij haar van minuut tot minuut verschillen. Dat maakte haar een hond met een gebruiksaanwijzing, maar toen ik die eenmaal helemaal had doorgrond, kon ik lezen en schrijven met haar, we hadden aan een half woord genoeg en voelden elkaar perfect aan.
Van onschatbare waarde was ze bij alle opvangers en later ook bij het wereldwijs maken van de toen nog wereldvreemde Amy en Amoz. Opgegroeid als stadshondje was zij een stabiele steunpilaar voor alle honden, een hond die van nature respect afdwong en zich nooit liet beïnvloeden door het gedrag van andere honden. Een hond die heel stellig was over hoe het hoorde en hoe het niet hoorde, wat wel en niet geoorloofd was, en daarmee voor andere honden een vanzelfsprekend voorbeeld was. Ik ben dankbaar dat mijn andere honden die autoriteit tot op de laatste dag als zo vanzelfsprekend hebben aanvaard, en haar ondanks haar hoge leeftijd en steeds grotere fysieke kwetsbaarheid altijd zijn blijven respecteren. Dat mentale overwicht had ze tot op de laatste dag en het zat niet in haar aard om zich te schikken in een andere status quo. Je bent een koningin of je bent het niet.
Op hogere leeftijd werd ze steeds liever, stabieler, geduldiger en verdraagzamer. Van mijn leuke, grappige, slimme, gevoelige, wilskrachtige en uitgesproken Mila, werd ze ook steeds meer mijn lieve Mila. Als jonge hond had ze het meestal veel te druk voor geknuffel, al zocht ze wel altijd het fysieke contact door tegen mij aan te liggen. De laatste jaren van haar leven werd ze steeds aanhankelijker. Toen ze bijna twaalf was, kreeg ze een baarmoederontsteking, de eerste keer in haar leven dat ze iets serieus mankeerde, maar ze doorstond de operatie probleemloos en herstelde heel vlot. Na haar GVS een jaar later, had ze soms mijn hulp nodig. Van een hond die altijd alles zelf wilde doen en bepalen, gaf ze zich er van het ene op het andere moment volledig aan over dat ze afhankelijker van mij was geworden en niet meer volledig autonoom kon zijn. Dit gaf een nieuwe dimensie aan onze band, die meer in het teken van zorgzaamheid kwam te staan, van volledig vertrouwen op mij en dat ik er voor haar was als ze hulp nodig had, van samen genieten van de kleine dingen.
Ze was tot op hoge leeftijd heel actief, een harde werker die zich altijd voor 100% inzette, ze leefde voor het ondernemen van activiteiten samen waarbij ze haar koppie en eigen inbreng kon gebruiken, en voor spelen. Vooral voor spelen, met haar ballen, knuffels en flesjes. Een dag niet gespeeld, was een dag niet geleefd, volgens Mila. Dus de dag dat ze niet meer speelde, heb ik haar laten gaan.
Ze was op, het was voltooid.
Het was een voorrecht om haar in mijn leven te hebben, een lang, gezond, actief, avontuurlijk en compleet leven. En al biedt het troost dat we er echt alles uitgehaald hebben wat erin zat, tot op het laatste moment alles samen hebben gedaan, voor nu is er alleen een overweldigend verdriet en enorm gemis.
Mila, onze koningin, bijna vijftien jaar altijd aan mijn zijde, ze laat voor ons allemaal een oneindige leegte achter. Woorden schieten tekort om recht te doen aan de hond die zij was, met haar uitgesproken, sterke en complexe karakter, en aan de intense band die we hadden.
We hebben zoveel samen beleefd, zijn op zoveel plekken geweest, en we waren altijd vooral samen. Samen konden we alles aan, samen hebben we veel angsten uit haar jeugd overwonnen, samen was bij Mila een vanzelfsprekendheid, maar ze stelde wel eisen. Mila was een hond met een duidelijke eigen mening en grote gevoelens die ze nooit onder stoelen of banken stak. Er was geen land met haar te bezeilen als je die mening naast je neer legde, maar je kon de hele wereld met haar over als je echt met haar samenwerkte en haar de ruimte bood voor haar eigen inbreng, om volledig zichzelf te zijn met haar eigen soms onnavolgbare subtiliteiten, haar temperamentvolle karakter, met alles dat haar maakte tot wie zij was.
Eén ding was bij Mila zeker: dat ze altijd de ruimte opeiste om volledig te zijn wie zij was, inschikkelijkheid kwam niet in haar woordenboek voor. Ze was gevoelig, bijzonder intelligent en leergierig, fanatiek, overtuigd van zichzelf en een hond van grote contrasten: van uitzinnig vrolijk tot helse furie, van idiote mafkees tot superserieus, van helemaal in haar nopjes tot een wrak met complete zenuwinzinking, en dat kon bij haar van minuut tot minuut verschillen. Dat maakte haar een hond met een gebruiksaanwijzing, maar toen ik die eenmaal helemaal had doorgrond, kon ik lezen en schrijven met haar, we hadden aan een half woord genoeg en voelden elkaar perfect aan.
Van onschatbare waarde was ze bij alle opvangers en later ook bij het wereldwijs maken van de toen nog wereldvreemde Amy en Amoz. Opgegroeid als stadshondje was zij een stabiele steunpilaar voor alle honden, een hond die van nature respect afdwong en zich nooit liet beïnvloeden door het gedrag van andere honden. Een hond die heel stellig was over hoe het hoorde en hoe het niet hoorde, wat wel en niet geoorloofd was, en daarmee voor andere honden een vanzelfsprekend voorbeeld was. Ik ben dankbaar dat mijn andere honden die autoriteit tot op de laatste dag als zo vanzelfsprekend hebben aanvaard, en haar ondanks haar hoge leeftijd en steeds grotere fysieke kwetsbaarheid altijd zijn blijven respecteren. Dat mentale overwicht had ze tot op de laatste dag en het zat niet in haar aard om zich te schikken in een andere status quo. Je bent een koningin of je bent het niet.
Op hogere leeftijd werd ze steeds liever, stabieler, geduldiger en verdraagzamer. Van mijn leuke, grappige, slimme, gevoelige, wilskrachtige en uitgesproken Mila, werd ze ook steeds meer mijn lieve Mila. Als jonge hond had ze het meestal veel te druk voor geknuffel, al zocht ze wel altijd het fysieke contact door tegen mij aan te liggen. De laatste jaren van haar leven werd ze steeds aanhankelijker. Toen ze bijna twaalf was, kreeg ze een baarmoederontsteking, de eerste keer in haar leven dat ze iets serieus mankeerde, maar ze doorstond de operatie probleemloos en herstelde heel vlot. Na haar GVS een jaar later, had ze soms mijn hulp nodig. Van een hond die altijd alles zelf wilde doen en bepalen, gaf ze zich er van het ene op het andere moment volledig aan over dat ze afhankelijker van mij was geworden en niet meer volledig autonoom kon zijn. Dit gaf een nieuwe dimensie aan onze band, die meer in het teken van zorgzaamheid kwam te staan, van volledig vertrouwen op mij en dat ik er voor haar was als ze hulp nodig had, van samen genieten van de kleine dingen.
Ze was tot op hoge leeftijd heel actief, een harde werker die zich altijd voor 100% inzette, ze leefde voor het ondernemen van activiteiten samen waarbij ze haar koppie en eigen inbreng kon gebruiken, en voor spelen. Vooral voor spelen, met haar ballen, knuffels en flesjes. Een dag niet gespeeld, was een dag niet geleefd, volgens Mila. Dus de dag dat ze niet meer speelde, heb ik haar laten gaan.
Ze was op, het was voltooid.
Het was een voorrecht om haar in mijn leven te hebben, een lang, gezond, actief, avontuurlijk en compleet leven. En al biedt het troost dat we er echt alles uitgehaald hebben wat erin zat, tot op het laatste moment alles samen hebben gedaan, voor nu is er alleen een overweldigend verdriet en enorm gemis.
