Een Hondenleven

Wat wordt dat dan?

Mira mag iets minder opspringen.
Ze heeft momenten dat ze eist om gedragen te worden en we zijn het stadium van hen opspringen negeren echt voorbij.
Er was hier een keer een topic over je hond leren in je armen te springen en sindsdien hebben we wangedrag waarbij ze zich op me afwerpt. Gedragen worden is het ultieme geluk.

Echo is perfect.

Scarlett is niet perfect. Wel heel erg leuk maar ze heeft een liktic. Ze wil iedereen likken. Urenlang lebberen.
Ik sta het inmiddels gewoon toe want ze smelt er helemaal bij en ik zie dat het goed voor haar is maar voor mensen is het heel erg irritant. Het is haar manier van contact maken en contact moet gemaakt maar ik snap ook dat sommige mensen hun neus niet 20 minuten afgelikt willen hebben.

Hier is het ook zo goed als perfect alleen een tikkeltje minder blaffen zou prettig zijn. Ze vinden dat een hoop vocaal begeleid moet worden en dat kan echt wat minder. Niet dat ze aldoor blaffen hoor, integendeel. Maar als ze buiten een favo reu tegen komen hoeft dat écht niet begeleid te worden door hemelhoog gejank en gejoel.

Dalí zonder angstagressie. Of helemaal zonder angst. Maar wow, dan zou het wel een compleet andere hond zijn.

Lucca een nagelnieuwe rug.

Taro een grotere blaas.

Piiri is ok, die mag blijven zoals ze is.

Treskor normaal zijn. Binnen is dat ondertussen wel ok, maar buiten is dat nog steeds een bizarre idioot.

Ik zou haar angst voor vuurwerk weg willen nemen

Froo zou minder aan mogen staan. Die staat áltijd aan, tenzij ze 's nachts slaapt. Dan is het lampje wel echt uit en dat snap ik ook wel, want ze is verder al-tijd alert. Overdag slaapt ze met één oog open. Altijd bezig. Vreselijk vermoeiend, vooral voor haarzelf, maar ik heb het er tot nu toe nog niet uit gekregen. Ik ben een beetje bang dat het wel een beetje de aard van het beestje is, in combinatie met het feit dat ik vroeger toen ze pup was niet genoeg heb ingezet op rust. Dat was bij haar wel belangrijk en ik wist toen nog niet genoeg.

Aloy vind ik een lastige want dat is echt een fantastische hond. Misschien dat van 0 naar 100 gaan en daarbij nogal vocaal kunnen zijn. Ze kan mentaal accelereren met snelheid Max Verstappen en is dan niet altijd even subtiel. Ik vind dat soms irritant, maar aan de andere kant, dan had je er gewoon geen uit rasgroep 1 moeten nemen, dus eigen schuld dikke bult. Maar ergens denk ik dat ik Aloy helemaal niet wil veranderen, ondanks die kleine dingetjes die ik soms wel wat onhandig vind. Want als Aloy niet Aloy was geweest, had ik niet zo'n enorme bak ervaring opgedaan met het trainen van haar tot het niveau waar we nu zijn, en had ik nu mijn cursisten veel minder efficiënt kunnen begeleiden. Aloy heeft mij het belang van een flinke dosis humor, rust (vooral bij jezelf) en geduld geleerd en ze heeft me ook geleerd hoe ik dat moet toepassen. Ik heb ook van haar geleerd dat sommige dingen echt tijd kosten omdat wijsheid toch wel écht met de jaren komt. Ik denk oprecht dat mijn bedrijf zonder Aloy helemaal niet had (kunnen) bestaan. Dus Aloy mag blijven zoals ze is, want wie zij is heeft mij ook gemaakt tot wie ik ben. En vandaag heeft ze bij een van mijn lessen gestaan om te assisteren bij de les en dat deed ze echt geweldig, dus ik mag ook gewoon helemaal niet klagen over haar. Ze is zo enorm ver gekomen en ze is echt (bijna) perfect.

Farah is echt dé leukste hond die je jezelf kunt bedenken, behalve het alleen zijn, ze gaat niet blaffen of janken, maar slopen en flink ook. Hoop dat ze dat ooit kwijtraakt. Houden evengoed heel veel van haar hoor.

Bas is perfect. Guus is mijn spiegel. Alles wat ik verkeerd doe krijg ik van hem terug. Hij heeft alleen de neiging heel erg drammerig te zijn en daarmee zit hij in mijn allergie? Maar ergens weet ik dat dat door mij komt. Weet niet precies hoe maar ik weet wel dat het soms meer en soms minder is en dat ik soms meer en soms minder geduld heb.

Ik zou willen dat ze minder bang worden van vuurwerk. Tanja was als pup echt heel erg bang, nu wordt ze boos en gaat blaffen en wil er naar toe.
Door dat gedrag van Tanja is Anne bang geworden. Want Tanja reageert zich een beetje op Anne af, niet dat ze Anne bijt, maar ze duwt dan wel met haar kop tegen Anne haar kop.
Ik heb er echt een hekel aan als ze zo bang is.

Wat minder de focus op eten zou fijn zijn.

Mies zou ik graag haar liefde voor poep en kadavers willen ontnemen. Geen kattenpoep meer eten en niet meer rollen in eendenpoep en alles wat dood is (van regenworm tot zeehondenkarkas)

Flora haar vuurwerkangst.

Danu haar scherpte richting mens of hond die ze als bedreiging ervaart omdat ze zich 'afwijkend' gedragen. Haar idee van 'afwijkend' past niet helemaal in druk en divers Nederland

Minder kwijlen zou leuk zijn. Jakke kwijlt veel meer dan Sliske ooit gedaan heeft.

Ko zou wat knuffeliger mogen zijn.
Een aai is prima, maar verder? Ik mis dat wel eens

Helemaal niks eigenlijk. Misschien ook omdat ze niet heel jong meer zijn. Als ze nog jong zijn valt er nog veel op te voeden. Maar nu loopt het wel op rolletjes en kunnen we lezen en schrijven met elkaar en is het allemaal goed zoals het gaat.

Stront vreten.
Echt, te smerig.

Geen stront meer vreten, bedoel ik dus

Fayah: haar schelle blaf Ik vind een keer blaffen niet erg, en ze stopt ook wel als ik er wat van zeg (tot ze er weer mee begint), maar die blaf van haar gaat echt door merg en been. Ze kan ook niet gewoon blaffen, het is altijd meteen een soort van schel krijsen.

Arlo: zijn angst voor vreemde mannen. Dat is al enorm verbeterd, maar helemaal weg gaat het denk ik nooit, hij zal altijd in eerste instantie op zijn hoede zijn bij vreemde mannen, vooral als ze groot zijn en wat luidruchtig. Vooral voor hemzelf zou het fijn zijn als hij daar geen last meer van zou hebben. Hij is er wel heel makkelijk in te begeleiden en het ijs is ook vrij snel gebroken, dus voor mijzelf is het niet zo'n probleem.

Amy: niks.
Ik zou het op zich wel gemakkelijker vinden als ze een iets minder heftig jachtinstinct had, maar dat maakt haar ook zo wie ze is, ze zou Amy niet zijn zonder. We hebben er zo onze weg in gevonden, dat ik het niet meer zie als iets dat ik zou willen veranderen, omdat het in de praktijk geen verschil zou maken. Ik zie het nu meer als een mooi en puur talent

Ik zou het leuk vinden als Bertus rustiger was op straat. Dus niet trekken om weg te komen en schrikken als er een deur open gaat. Druk en zenuwachtig zijn. En blafferig als hij het niet vertrouwd.

Ik snap waar het vandaan komt en hopelijk verbetert het nog maar hij zou dan veel vaker met me mee kunnen en vooral dat lijkt me zo fijn

Ik zou het fijn vinden als James gewoon lekker mee liep op de heenweg tijdens het uit laten.
De terugweg loopt ie altijd voorop.
Op de heenweg heb ik het idee dat ik een meesleurhond heb.

Quinta zou minder snel van 0 naar 100 mogen gaan, wat meer rust als ze mag werken.

Dieuwertje vreet werkelijk alles van straat, dat mag nu stoppen van mij. Het is net een labrador met een tollerjasje.

Mag leeftijd ook? Het is voor mij de perfecte hond, vreselijk makkelijk en vooral lief.
10 jaar jonger zou fijn zijn.

Wat minder katten willen jagen als we een aangelijnde wandeling maken lijkt me wel handig

Alleen Saartje heeft wat issheus die ik eigenlijk best kan missen maarja ze is nou eenmaal zo.

Ik vind Cody heerlijk zoals hij is, zelfs de eigenschappen waarvoor ik hem zo af en toe wel achter het belang kan plakken. Het enige wat ik misschien aan hem zou willen veranderen is dat hij zo ontzettend niet zuinig is op zijn lijf. Cody is nogal ... energiek, en zelfbeheersing is nooit zijn grootste kracht geweest ondanks dat ik hem al 7,5 jaar wat meer bewustzijn daarin probeer aan te leren. De combinatie van lomp, impulsief, retenieuwsgierig en zo vlug als water zorgt helaas nog steeds soms voor idiote stunts waar ik een halve hartverzakking van krijg. Dat die hond nog niet alle botten in zijn lijf gebroken heeft mag een wonder heten. Toch begin ik inmiddels wat dingetjes aan hem te merken die me doen vermoeden dat zijn lichaam zo langzamerhand wel al wat slijtage begint te vertonen door dat eeuwig maffe gedoe van 'm. Cody zelf lijkt daar gelukkig weinig om te geven, die blijft gewoon vrolijk verderstuiteren .