Een Hondenleven

Vanmiddag, 9 dagen na ouwe Toobs, hebben we Fonzy moeten laten gaan.
Fonz was een Podengo, ±8 jaar oud toen hij 3 jaar geleden ons leven binnen kwam stappen en zich meteen in onze harten nestelde.
Hij kon met werkelijk alles en iedereen behalve knaagdieren.
Uitlaten door de kleinkinderen?
Kon gewoon zonder begeleiding oid, zelfs toen die pas 3 jaar waren.
Nieuwe hond of kat?
Schuif er maar bij.
Vrouwtje naar het werk terwijl ik er logeerde?
Je hoorde de voordeur dichtvallen en binnen een paar seconden plofte hij tegen me aan in bed om daar verder te snurken.
Loslopen?
Geen probleem, hij vermaakte zich wel en je hoefde hem hooguit een tweede keer te roepen als hij afdwaalde maar hij haalde geen rottigheid uit ofzo.
Hek van 50cm hoog?
Bleef hij netjes achter.

We grapten weleens dat als je een makkelijkere hond wilde, je naar de Intertoys moest.
Gewoon zo'n hond die overal kon aarden, gezellig meedraaide en hier en daar een grapje uithaalde, tegen je liep te wauwelen en met zijn mooie zwartomrande ogen waar je bijna in verzoop alles voor elkaar kreeg.

Wat begon als een simpele verkoudheid, eindigde in een dusdanig zieke hond dat verdere behandeling gewoon niet meer eerlijk was naar hem toe.
Het lichtje in zijn ogen was inmiddels gedoofd en hij was gewoon helemaal op.

Dag lieve, mooie rooie pluizebol, rust zacht...

Sterkte met het verlies van Fonzy.

Ach, the Fonz. Sterkte

Heel veel sterkte wat een heerlijk koppie

Wat een leuk koppie. Veel sterkte voor jullie.

Sterkte

Veel sterkte.

Heel veel sterkte
Rust zacht lieve Fonzy

Sterkte ..

Bedankt...

Nanna schreef: 13 feb 2026, 21:59 Ach, the Fonz. Sterkte

Daar is hij idd naar vernoemd, omdat mijn moeder hem een typische Fonz vond.

Sterkte bij dit gemis, zal niet meevallen zo snel achter elkaar.

Klinkt als een enorme lieverd. Sterkte met zijn verlies.

heel veel sterkte

Heel veel sterkte met het missen van

Bedankt...

@Tineke het is letterlijk de halve roedel minder in 9 dagen tijd.
En waar we er bij Toobs vrede mee hebben want stokoud en een voltooid leven, hebben we dat bij Fonz niet.
Dat zal wat tijd nodig hebben om te slijten denk ik.

Deze foto is gisteren gemaakt, voor hij werd ingeslapen.
Bella (sinds augustus bij ons) heeft de laatste dagen constant zo bij hem gelegen.


Dat we Puckje en Bella nog hebben is wel een troost, er is nog wat om voor te zorgen zegmaar.
Met Spike was mijn moeder echt onthand, nu is ze vooral heel verdrietig om Fonz maar richt ze zich vnl op Bella.

Sterkte, wat een te groot en te vroeg verlies.

Sterkte, wat enorm verdrietig

Heel veel sterktr.

Heel erg veel sterkte. En zo snel na Toobs. Poeh. Heftig.