Een Hondenleven

Recent moesten wij "vechten" voor Gino's
leven, nu moesten wij vluchten voor
Gino's leven [emoji24][emoji35]
Tijdens een heerlijke zwempartij in Heinenoord, vlak naast het crematorium, reed er langzaam een (typisch) blauwe camper - achtig busje voorbij, en parkeerde vervolgens achterin op het parkeer plaatsje.
Op dat moment geen argwaan, maar wel oplettend, omdat Gino nogal nieuwsgierig van aard is, en er naar toe zou kunnen rennen.
Twee mannen bleven geruime tijd in die bus zitten, en keken eigenlijk constant onze richting op.....na een tijdje werd ik argwanend, wat naar later bleek, niet onterecht [emoji35]
Opeen gegeven moment stapten zij uit, en zag dat zij korte broeken droegen, en een oostblok achtig uiterlijk.
Nou, zo ga je niet naar een uitvaart......dus op dat moment sloeg bij mij de angst pas echt toe.
Na wat gedrentel van die mannen bij de bus, zo hier en daar zgn. wat rondkijkend, kwamen zij in ene op ons afgelopen......
Wat een adrenaline, wat een vluchtdrang krijgt een mens dan......ik dacht maar aan 1 ding: mijn Gino redden.
Toen Gino wederom uit het water kwam, heb ik hem snel bij de lijn gepakt, die er gelukkig aan zat.....maar omdat hij mijn angst voelde, draaide hij zich om en zag die mannen naderen. Waarop hij natuurlijk paraat ging staan, en ging grommen.....
En wat is hij dan sterk......hij wilde dat klusje wel ff opknappen, vrees ik.
Maar door de adrenaline was ik zelf nog rapper en sterker, waardoor ik hem toch de auto ingefrommeld kreeg......pfff.
Schuifdeur dicht.....en weg!
Totaal in shock ben ik weggereden, wist eigenlijk helemaal niet meer wat ik moest doen......ben een eind verderop nog wel ff omgekeerd, om te kijken wat die kerels gingen doen......ze stonden daar nog steeds wat te staan, precies waar Gino en ik aan het zwemmen waren. Maar ik kon en durfde niks......
Zo'n gevoel heb ik echt nog nooit eerder gevoeld.....zo bizar.
Nu, 2 weken later, heb ik er nog steeds last van......wat een impact heeft dit.
Ik wil dit verhaal toch met jullie delen, om het van mij af te schrijven, en om een ieder te waarschuwen......want ook in Dordrecht is het van de week weer gebeurd, en een paar weken geleden in Ridderkerk ook, nb. vlak voor de deur van mijn ouderlijk huis [emoji536]
Met angst in mijn lijf loop ik nu met Gino buiten, wantrouw ieder busje.......Gino en ik hebben al zo veel beperkingen.....nu kunnen en durven we niet eens meer samen te gaan zwemmen, over bedrijven terreinen te zwerven, de polder in te gaan, enzenz.
Het gebeurt zelfs in bewoonde straten....
Te triest voor woorden......maar wel trots op Gino, die gelijk voor mij ging staan, en zich grommend heel groot maakte [emoji123]
Maar die gok heb ik maar niet genomen.....