Een Hondenleven

Alfilillo schreef: 31 mar 2022, 22:32 Daarom waren Taartje en Lily's moeder misschien wel gedumpt: bedroevende jagerskwaliteiten.

Taartje is waarschijnlijk niet eens gedumpt, moet je nagaan Zij is gevonden met de ijzeren ketting van een meter, waarmee podenco's vastgelegd worden in schuren, nog om haar nek. Ze is waarschijnlijk ontsnapt dus, met ketting en al.
Ik denk dat zij gebruikt is als fokteef, ook omdat ze van die grote, uitgelubberde tepels had.

Alfilillo schreef: 31 mar 2022, 22:09

Diana schreef: 31 mar 2022, 22:05

Alfilillo schreef: 31 mar 2022, 15:06 Geen spectaculair filmpje, maar Lily moet toch wel een uurtje per dag de mogelijkheid hebben om dit te doen. Ze hoeft geen kilometers naast de fietst, of te spelen met een bal. Ze moet luchtjes kunnen opsporen en spoortjes uitwerken. Aan de lijn gaat dat eigenlijk niet, zeker niet als je twee honden hebt.

Bij Amy gaat het ongeveer net zo als ik haar loslaat, alleen dan alles in de vijfde versnelling en even later komt ze met een dood beest aanzetten
Vangt Lily nooit wat?

nee. Gelukkig niet. Mijn vriend grapt wel eens dat ze wel van konijn houdt, maar dan van 'conejo al ajillo' . En ik denk dat hij daar gelijk in heeft.

Haha! Maar dat maakt het inderdaad wel makkelijker om haar ook haar gang te laten gaan. Helaas krijg ik er altijd spijt van als ik denk: laat ik dat met Amy ook weer eens proberen, misschien gaat het nu ondertussen wel goed. Luchtjes opsporen en spoortjes uitwerken is voor Amy pas het begin van het werk en als het aan haar ligt, maakt ze het ook af.
Met Taartje kon het wel (mits veilig gebied waar ze niet zo een weg op kon lopen), die ving ook nooit wat

Alfilillo schreef: 31 mar 2022, 15:06 Geen spectaculair filmpje, maar Lily moet toch wel een uurtje per dag de mogelijkheid hebben om dit te doen. Ze hoeft geen kilometers naast de fietst, of te spelen met een bal. Ze moet luchtjes kunnen opsporen en spoortjes uitwerken. Aan de lijn gaat dat eigenlijk niet, zeker niet als je twee honden hebt.

Bij Amy gaat het ongeveer net zo als ik haar loslaat, alleen dan alles in de vijfde versnelling en even later komt ze met een dood beest aanzetten
Vangt Lily nooit wat?

Alfilillo schreef: 19 mar 2022, 19:55 Ja vreemd. Geen idee waarom .
Jammer trouwens dat er bij Amy dat jachtinstinct op een gegeven moment zo ingehakt is. Ze deed het zo goed .

10 minuten weg heb ik bij Lily trouwens wel regelmatig gehad hoor, maar dan weet ik waar ze is: bij de rotsen waar veel mensen in zee staan te vissen. Ik kom daar om die reden niet vaak in de buurt, of ik lijn haar aan als we langs de afslag komen die naar de rotsen leidt. Er kan niet echt iets gebeuren, maar ik vind het gewoon irritant als ik haar daar moet gaan halen. Die hele rotspartij naar beneden klauteren en dan weer naar boven. Die enkele keer dat het haar toch lukt om te ontsnappen, loop ik meestal richting huis en dan wachten Alfil en ik op een vaste steen. Duurt nooit langer dan 10 minuten. Eerst hoor ik dan die pootjes keihard over het pad denderen en dan verschijnt ze met een superblije kop om ons weer te zien. En ja, dan kan ik dus niet boos zijn.

Haha, Lily Nee, het heeft ook geen zin om dán nog eens boos te worden, als ze eenmaal wel netjes naar je toe komt.

Toen Amy tien minuten weg was geweest, kwam ze terug met een konijn, mank lopend, voetzolen kapot, overal schrammen, en heeeeel blij. Ik was ook heel blij dat ze er weer was hoor. Dat was volgens mij het derde konijn dat ze ving en toen dacht ik: dit kan echt niet meer zo, ze was ook nog nooit zo lang uit beeld geweest. Dat is daarna ook nooit meer gebeurd. Het lang uit beeld zijn dus; het konijnenvangen helaas wel, nog een keer aan de lange lijn en nog een keer hier op het land van mijn buurman.

Ik was niet verbaasd over dat jachtinstinct, ik wist dat haar moeder een podenco was en haar broer kon er ook wat van. Dus daar heb ik altijd al wel rekening mee gehouden, dat zij dat waarschijnlijk ook zou gaan ontwikkelen. In het begin was ze nog niet zeker genoeg om wat meer afstand te nemen en liep ze altijd in mijn kielzog. Maar toen het fysiek beter met haar ging en ze wat meer durfde, durfde ze ook steeds wat meer afstand te nemen en ergens achteraan te gaan, ze kon mij toch wel terugvinden. Dat laatste is heel fijn en ook dat ze meteen weer terugkomt, ik ben nooit bang geweest om haar echt kwijt te raken, daarvoor let ze echt te goed op mij. Maar geef haar een paar minuten en de kans is groot dat ze iets te pakken heeft Dat wil ik toch niet dagelijks meemaken.
Bij Amy speelt natuurlijk ook mee dat ze niet zo goed kan omgaan met vreemde honden en ik haar ook niet helemaal vertrouw met rennende kleine hondjes, zeker op flinke afstand. Dus ik wil haar in zicht hebben, tenzij het een plek is die erg overzichtelijk is en waarvan ik zeker weet dat er geen andere honden zijn.

Alfilillo schreef: 19 mar 2022, 19:19 Dat komt denk ik omdat jij in een urbanisatie woont. In een dorp is het echt niet handig om je hond gewoon los te gooien met al het verkeer, dus dan zal je eerst naar het buitengebied moeten lopen. Er is wel een hond die zich af en toe zelf uitlaat. Doodeng vind ik het. Maar dat is echt een uitzondering.
Ik had geloof ik niet gezegd dat de loslopende honden luisterden . Althans niet in de zin van ´Hier!´ en ze staan aan de voet. Maar ze lopen ook niet weg. Eerlijk gezegd werkt dat bij Alfil en Lily ook zo. Ze willen nog wel wachten op mij, of ik wacht op hen, maar echt komen... Soms, maar dan moet er wel minstens kaas tegenover staan. Ze begrijpen het gewoon niet. Stel, ze zijn 20 meter voor me en ik zeg ´Kom!´, dan staan ze wel stil maar komen ho maar. Staan ze je schaapachtig aan te kijken van ´kom dan zelf´. Best erg eigenlijk . Ik weet wel dat het een kwestie van trainen is, maar het is gewoon niet echt nodig. Eén uitzondering, als ik echt bang ben en het komt uit mijn tenen, dan komen ze.
Als het even kan, heb ik ook liever dat ze onaangelijnd contact maken met andere honden. Dan is de spanning stukken lager en ze kunnen weg als het nodig is. Alfil heeft vaker geen behoefte aan contact. Lily wel, wat mooi uitkomt, want als zij bezig is met die andere hond kan Alfil er onopgemerkt voorbij lopen.

Ja, het is een andere omgeving natuurlijk, maar ik vind het opvallend dat iedereen hier aangelijnd wandelt met z'n hond, terwijl de omgeving zich er zo uitstekend voor leent om ze lekker los te laten
Er is trouwens wel een oudere man die hier in de urbanisatie ook met een klein hondje los wandelt, bedenk ik me nu. Maar die loopt alleen elke avond naar de containers en terug naar huis. Die kom ik nooit tegen, maar ik zie hem dus wel eens langs mijn hek lopen.

Natalie schreef: 19 mar 2022, 19:09

Diana schreef: 19 mar 2022, 18:16
Amy liep op de eerste wandeling die ze met mij maakte in NL al los Ze had het jagen toen nog niet echt ontdekt, was superbraaf en liep echt niet weg. Pas toen ze flink ging jagen, werd het loslopen problematisch, voor die tijd heeft ze (zeker een halfjaar, ik denk zelfs een klein jaar) elke wandeling losgelopen.

Abel ook. Dat heb ik natuurlijk nooit in die FB groep gezegd, want dan was ik virtueel afgemaakt Maar Abel liep de volgende ochtend los mee in het bos. Samen met Jip, die nooit zomaar een ander pad in slaat. En het was tijdens een hittegolf dus ik ging heel erg vroeg. Bovendien waren er geen drukke wegen in de buurt. Abel vond het geweldig om met die heerlijke slungelpoten van hem wat te rennen en te struinen. Hij wilde mij eigenlijk ook vanaf dag 1 niet uit het oog verliezen, dus ik vertrouwde het volledig. Tot hij na een half jaar ineens zoooeeeffff achter een haas aan ging. Ik heb Jip rennend naar de auto teruggebracht en toen weer snel teruggegaan naar de plek waar ik hem uit het oog verloren was. Daar ben ik blijven wachten. Ik hoopte dat hij daar gewoon naar terug zou komen. Ondertussen riep ik de longen uit mijn lijf natuurlijk, maar ik ben niet gaan zoeken. Na 40-50 minuten kwam hij inderdaad op die plek terug. “Oh hallo, hier ben ik weer hoor.”

Sindsdien mag hij op dat soort plekken echt niet meer los, maar er zijn hier in de buurt gelukkig voldoende alternatieven.

Oef, 40 minuten Amy is nooit langer dan een minuut of 10 weggeweest en dat leverde al veel grijze haren en hartverzakkingen op.

Dit was Amy op een van haar eerste wandelingen: aan Mila en mij vastgeplakt zo ongeveer Later werd dit dé favoriete plek om op muizenjacht te gaan, maar daar was zij toen echt nog niet mee bezig.

mijke schreef: 19 mar 2022, 09:00

Alfilillo schreef: 19 mar 2022, 08:20

malinois schreef: 18 mar 2022, 23:11
Hmm ik zie overduidelijk wel een enorm verschil. Al 25 jaar bij al mijn honden: keeshondmix herplaatser, (x) mechelaars en dobers. Ik gok maar zo dat dit is omdat zij al vanaf 7 a 8 weken hier gewoon loslopen,

Zou dat schelen? Ik heb dat bij Lily inderdaad ook gedaan. Ze was toen nog in opvang bij ons en ik mocht haar eigenlijk niet loslaten, maar zo klein hou je ze nog bij als ze er vandoor gaan, wat trouwens niet gebeurde want ze zat aan Alfil vastgeplakt alsof hij stroop aan zijn kont had. Ideaal.

Het valt me overigens op hoeveel honden er niet los kunnen hier op het forum. Ik zie dat in mijn omgeving niet. Bijna alles loopt los, behalve hondagressieve honden. Galgo´s en podenco´s lopen ook gewoon los. Het gros gaat er niet vandoor. Ja, ze nemen wat meer ruimte dan een herder en zijn wel eens even uit zicht als ze in de bosjes zijn, maar de baas kwijt raken willen ze niet. Behalve eentje. Nina, een klein podencoteefje uit Valencia. Die is makkelijk twee uur weg en die komt dan met bebloede bek zelf naar huis. Zij gaat tegenwoordig wel vast als er veel konijnen zitten; dat ligt blijkbaar aan de tijd van het jaar. Maar dat is dus de uitzondering die de regel bevestigt.

Misschien komt dat doordat men in Nederland de hond alleen los laat als die een absolute recall heeft of altijd in zicht is?

Hier in de buurt loopt ook bijna altijd alles los (behalve een aantal mensen met buitenlandertjes), maar of dat nou altijd een goed idee is... Er worden geregeld honden doodgereden die er vandoor gaan vanwege hun jachtinstinct, er zitten agressieve joekels tussen, honden die kinderen bijten met een baasje dat er niks aan doet, eentje die altijd wegrent op zoek naar snaai (recht de moskee in ), een waarvan ik zelfs niet weet welke baas erbij hoort, wel dat het heel onhandig is als er een ongecastreerde reu zonder sturing bij je gelegenheidsroedel aansluit, en het gros luistert überhaupt niet naar hun baasjes. Dus dat ze altijd loslopen zegt naar mijn idee vrij weinig over of ze het ook daadwerkelijk kunnen, en vooral heel veel over het feit dat baasjes er nogal makkelijk mee omgaan. Ik denk dat mensen hier op het forum gewoon sneller hun verantwoordelijkheid nemen.

Amy liep op de eerste wandeling die ze met mij maakte in NL al los Ze had het jagen toen nog niet echt ontdekt, was superbraaf en liep echt niet weg. Pas toen ze flink ging jagen, werd het loslopen problematisch, voor die tijd heeft ze (zeker een halfjaar, ik denk zelfs een klein jaar) elke wandeling losgelopen.

Grappig dat jouw ervaring met honden in Spanje zo anders is als die van mij. Ik kom namelijk alleen maar óf aangelijnde honden tegen óf honden die zichzelf aan het uitlaten zijn. Maar bijna nooit baasjes met loslopende honden en al helemaal zo goed als nooit loslopende honden die ook nog luisteren. Er is een vrouw met een luisterende, loslopende border collie die ik wel eens tegenkom, maar dat is volgens mij de enige loslopende hond hier in de buurt die ik wel eens vaker tegenkom, behalve dan de honden waarvan de baasjes in geen velden of wegen te bekennen zijn. Alle andere 'vaste' honden die ik tegenkom, zijn altijd aangelijnd.

In mijn omgeving is het wel veel makkelijker om honden los te laten die soms even uit zicht zijn of een flink eind weg rennen (niet om weg te lopen, gewoon honden die veel ruimte nemen), omdat waar ik meestal wandel de wegen inderdaad erg ver weg zijn. En omdat het gewoon veel rustiger is, niet overal lopen en fietsen andere mensen met en zonder hond, lopen ruiters, loopt er een mountainbikeroute, etc. Amoz mocht bijvoorbeeld in NL niet uit zicht, aangezien hij wel achter paarden aan wil en ook heftig reageert op schapen. Hier kom ik in mijn wandelgebied echt niet ineens een ruiter tegen, althans, dat is de afgelopen 3,5 jaar nog niet gebeurd, dus hier mag hij best wat meer afstand nemen. Schapen wel, maar die hoor je op ruime afstand door de bellen, dus dan heb ik tijd genoeg om Amoz bij me te roepen of aan te lijnen.

Zinodo schreef: 18 mar 2022, 13:27

Diana schreef: 18 mar 2022, 13:19

Lin-C schreef: 18 mar 2022, 12:33 Novi loopt eigenlijk altijd los en ik krijg vaak de vraag waarom Rolo dat niet kan. Snap best dat het voor sommige mensen lastig te begrijpen is

Ja, gek is dat, ik kreeg die vraag ook best vaak als ik met Mila en Amoz los liep en dan Taar en/of Amy aangelijnd erbij. 'Ja maar, Mila luistert zo goed, dan kan Amy dat toch ook?' En: 'Hoezo jaagt Amy? Dan leer je haar dat toch af, Mila jaagt toch ook niet?'
Sommige mensen lijken te denken dat honden allemaal één pot nat zijn en dat alles maakbaar is; als je ene hond betrouwbaar los kan lopen, dan kun je de andere dat toch ook leren?
Alsof je met een betrouwbaar luisterende loslopende collie een trainingswonder zou zijn
Ook grappig als je met een podenco wandelt: mensen met labradors die zeggen: 'Ik heb ook een jachthond hoor, en die van mij kan gewoon los'

1 UP:
"ik heb ook een jachthond hoor en die mijne kan eeeecht niet los" - mensen met een labrador die naar mijn loslopende podenco's kijken. Heeft me alles gekost om niet te glimlachen
Maar met een podenco kan je het toch nooit goed doen - de helft zegt "oh maar als ie niet los mag dan kan ie toch noooooit een fijn leven hebben" en de andere helft zegt "omfg je laat je podenco los, ze worden niet gered om vervolgens door jou kwijt geraakt en aangereden te worden!!"
Ja. Oke. Ik noem het maar kieskeurig. Ik laat ze kieskeurig los

Ja, dat is echt zo. Ik liet Taartje graven en liep dan de rest van de wandeling met mijn andere honden om haar op de terugweg weer op te pikken. En ze mocht los op veldjes met een lage omheining, ze droeg geen anti-ontsnappingstuig en mijn tuin was ook al geen fort, met aan één kant een hekje van 1,20. Allemaal heel erg not done volgens die helft van de podenco-eigenaren die mij dus ook een waardeloze podenco-eigenaar vonden. Dan heb je namelijk niet genoeg voor je podenco over en speel je met zijn leven

Lin-C schreef: 18 mar 2022, 12:33 Novi loopt eigenlijk altijd los en ik krijg vaak de vraag waarom Rolo dat niet kan. Snap best dat het voor sommige mensen lastig te begrijpen is

Ja, gek is dat, ik kreeg die vraag ook best vaak als ik met Mila en Amoz los liep en dan Taar en/of Amy aangelijnd erbij. 'Ja maar, Mila luistert zo goed, dan kan Amy dat toch ook?' En: 'Hoezo jaagt Amy? Dan leer je haar dat toch af, Mila jaagt toch ook niet?'
Sommige mensen lijken te denken dat honden allemaal één pot nat zijn en dat alles maakbaar is; als je ene hond betrouwbaar los kan lopen, dan kun je de andere dat toch ook leren?
Alsof je met een betrouwbaar luisterende loslopende collie een trainingswonder zou zijn
Ook grappig als je met een podenco wandelt: mensen met labradors die zeggen: 'Ik heb ook een jachthond hoor, en die van mij kan gewoon los'

Frootje schreef: 17 mar 2022, 17:29

Marc schreef: 17 mar 2022, 17:13En als je ergens woont waar geen omheinde veldjes zijn is dat wel een dingetje. En de gemiddelde grote podenco is binnen 2 minuten over een hek gesprongen en weg. Niet voor niets vragen die om hele hoog omheinde tuinen bij die herplaatssites.

Dat ook nog inderdaad. Het veld dat wij vaak huren is echt heel groot. Ruim groot genoeg voor een hond om echt te kunnen uitrazen en echt hard te kunnen rennen. Maar het hek is maar 1.20m hoog of zo. Een windhond die nog meer vrijheid wil, ziet dat en lacht zich een breuk. Dag, tot morgen.

Haha, Amy (niet groot) heeft daar geen twee minuten voor nodig hoor, eerder twee seconden
Taartje ging nooit over hekken. Ze kon het makkelijk, want bij mij in huis sprong ze zonder enige moeite over het traphekje als er aan de andere kant kattenvoer stond. Maar in omheinde gebieden, ook met een hekje van maar 1 meter hoog, heeft ze dat nooit gedaan. Ze vond het ook niet nodig, want ze vermaakte zich overal prima, dus ze had helemaal geen interesse in wat er aan de andere kant van het hek was.

EchoMira schreef: 17 mar 2022, 12:24

Diana schreef: 17 mar 2022, 11:48 voor de ene hond vind ik dat belangrijker dan voor de andere.

Tuurlijk verschilt dat. Maar het lijkt me vrij onwaarschijnlijk dat die hond die je niet meer te pakken krijgt omdat hij zo graag rent met de tong uit de bek en de blik op oneindig nou net de hond is die het niet nodig heeft.

Ik snap best dat het soms niet kan. Niet los, niet op de hondenspeelplaats, niet als het ergens heel stil is. Niks kan, alles moeilijk, enzovoorts.
Maar waarom dat geleuter dat het dan ook maar niet uitmaakt? Je bent toch gewoon een volwassen mens?

Het allerminste dat je kunt doen is onder ogen zien hoezeer wat je je hond biedt afwijkt van wat ideaal zou zijn. Klein beetje zelfkritiek. Dat is het enige dat ik zeg.
Verder moet je het helemaal zelf weten. Het is jouw hond. Maar doen alsof dingen wel meevallen omdat je geconcludeerd hebt dat jij alvast geen stap extra gaat zetten vind ik een heel nare eigenschap.
Dan ben je de boel aan het piepelen en daar hou ik niet van.

Ik neem aan dat die laatste twee alinea's niet persoonlijk aan mij gericht zijn, aangezien ik in mijn berichten in dit topic zo ongeveer het tegenovergestelde schrijf.

Ik denk dat hier iedereen ernaar streeft (of ooit streefde) om zijn hond in ieder geval regelmatig los te laten lopen en ook bereid is om daar moeite in te steken als het niet vanzelf gaat. Dus dat het niet los laten lopen altijd een concessie is aan wat iedereen hier optimaal vindt, zou willen kunnen bieden aan de hond en vindt dat de hond nodig heeft. Volgens mij is er niemand die zegt: 'het maakt helemaal niks uit, er is geen enkele reden voor maar toch loopt mijn hond altijd aan de lijn', maar voor sommige honden maakt het minder uit dan voor andere en bij sommige honden is het (nog) niet gelukt om ze op een veilige manier in ieder geval af en toe los te laten lopen.

Ik heb zelf nooit veel moeite gehad om gebieden en plekken te vinden waar ook Amy en Taar los konden, maar de eisen daaraan zijn ook voor elke hond weer anders en de mogelijkheden in de omgeving ook. Een trainingsveldje huren met Taartje was eens maar nooit meer geweest, daar waren ze niet blij geweest met het maanlandschap dat zij ervan zou hebben gemaakt Ik had echt veel geluk dat ik op 10 minuten rijden veel opties had waar Taartje wel los kon, zoals het omheinde gedeelte in Staddijk, het omheinde gedeelte in Heumensoord, stukken in de buurt van de Waal met toegang via een wildrooster, het hondenspeelveld in Lent, noem maar op. Niet dat ze dan haar poten strekte, want dan stond ze ook alleen maar te graven Met Amy waren die plekken geen optie omdat ze daar zo over het hek sprong en vreemde honden meestal niet leuk vond, maar voor haar hoefde een plek ook niet per se omheind, als het maar overzichtelijk, rustig, relatief wildarm en ver genoeg van de weg af was. Ook die plekken waren er best te vinden in de vrij directe omgeving.

EchoMira schreef: 17 mar 2022, 12:13 Ik vind flexlijnen ook minder lomp en onhandig dan veel andere mensen.
Jij en je hond moeten er wel mee leren omgaan, dat klopt. Maar als je gewend bent ermee te lopen ontbreekt het niets aan finesse of contact.


Je moet het vergelijken met de evenknie en een 8 meterlijn zonder flex vind ik op geen enkele manier handiger in het gebruik of meer contact bieden.

En als je met meerdere honden tegelijk wandelt die aangelijnd zijn, is het eigenlijk niet te doen met meerdere lange lijnen van 10 meter of meer. Voor mij niet in ieder geval. Ik heb echt twee handen nodig voor één lange lijn om die goed vast te houden, in te halen, door mijn hand te laten glijden als ik de hond meer ruimte wil geven, etc. In die situatie lopen mijn aangelijnde honden dus ook aan een flexlijn, ik kan uitstekend twee flexlijnen met één hand bedienen Als er maar één aangelijnd is, gebruik ik wel meestal de lange lijn. Behalve bij Amoz, want die vindt het verschrikkelijk als de lijn tegen zijn poten of onder zijn lijf komt, wat bij een lange lijn sneller gebeurt dan bij een flex, dus voor Amoz gebruik ik altijd de flexlijn als hij aangelijnd is.

Ik ben het er wel mee eens dat de behoeftes per hond best flink kunnen verschillen en ook in hoeverre ze zich aan een lijn vermaken. Dat is zo handig met podenco's: als ze kunnen snuffelen, graven, muizensprongen maken, hun neus en ogen kunnen gebruiken en voor een deel achterna mogen gaan, op onderzoek uit kunnen in een nieuwe omgeving en flink meters kunnen maken, zijn ze gelukkig. Dat is in ieder geval mijn ervaring met Taartje (die bijna nooit losliep), met opvangpodenco's en Amy is als kruisingpodenco ook zo. Bij Amy is de behoefte aan flink snuffelen en daarin ook veel vrijheid krijgen, denk ik groter dan de behoefte aan los rennen. Taartje rende überhaupt niet als ze wel los mocht, die ging alleen op zoek naar een graafplek en daar bleef ze dan eindeloos graven. Taartje speelde ook nooit met andere honden tijdens de wandeling.

Aan de lange lijn kan ik Amy meer vrijheid geven en mag ze binnen de ruimte van die lijn volop haar neus achterna en doen wat ze wil en geef ik haar de gelegenheid door te wachten als ze een interessante plek heeft gevonden. Als we een losloopwandeling doen in een gebied waar wat wild zit, heeft ze veel minder vrijheid omdat er anders steeds de kans is dat ze er in jachtmodus vandoor gaat. Dan moet ze op het pad blijven en in zicht, mag niet te veel afstand nemen, moet ik haar tussendoor af en toe bij me roepen, etc. Alleen op heel veilige plekken met zo goed als geen wild kan ik haar volledig haar gang laten gaan en mag ze echt haar instincten botvieren.

Arlo is wel een hond die echt moet kunnen rennen, dat is naast een lichamelijke behoefte ook echt een mentale behoefte voor hem om stress af te schudden, om plezier te maken, een manier van spelen, etc. Voor Arlo zou ik een leven alleen maar aan de lijn zieliger vinden dan voor Amy. Maar met Arlo kun je dan weer prima terecht in goed omheinde gebieden waar ook veel andere honden zijn, hij is supersociaal en geen hekkenklimmer zoals Amy. Amy zit bovendien niet te wachten op vreemde honden die van alles van haar willen, dus veel omheinde losloopgebieden zijn om die reden voor Amy helemaal niet leuk en geschikt, want daar wemelt het doorgaans van de honden die er komen om met andere honden te spelen en (in ieder geval daar en op dat moment) niet bepaald onder appel staan.

Dus ja, ik maak voor elke hond een eigen afweging en al streef ik er altijd naar dat een hond op z'n minst regelmatig los kan lopen, voor de ene hond vind ik dat belangrijker dan voor de andere.

Inge O schreef: 17 mar 2022, 08:44

Diana schreef: 16 mar 2022, 23:07 Aangelijnd je ei kwijt kunnen:

Het gaat mij er niet om dat ze - mits inspanning van de baas - hun ei niet zouden kwijt kunnen, wel dat ze hun fysiek ei niet kwijtkunnen.
Speelt overigens bij jou sowieso niet want je hebt een grote tuin, en ze hebben elkaar als intens speelmaatje.

Maar stel je Amy, en vooral Arlo, eens voor in een huis zonder tuin die naam waardig, en dan hun hele leven alleen aan een snuffellijntje? Vréselijk zou ik het vinden .

Ja, dat zou ik ook niet willen, maar het tweede filmpje is gewoon uit Nederland hoor, dus ook daar wist ik de plekken wel waar Amy relatief veilig los kon en ook fysiek even alle remmen los kon gooien. Dus ook zonder tuin zorgde ik daar wel voor.
Met Arlo gaat het loslopen beter, die jaagt niet zo verschrikkelijk.

Aangelijnd je ei kwijt kunnen:



Versus los:



Ik zie op allebei blije honden, maar het mag duidelijk zijn dat het loslopen er echt anders aan toe gaat dan het zich aangelijnd ook prima vermaken - ook leuk, maar wel anders.

Tiny schreef: 16 mar 2022, 21:28

Diana schreef: 16 mar 2022, 21:18 wanneer ze los kunnen en aan een stuk door rennen en alle kanten op vliegen.

Dit stukje pik ik er even uit, dat is natuurlijk het aller allerfijnste.
Ik heb een paardenlijn en die is lang maar niet zo lang dat hij echt lekker voluit kan gaan.

Er zijn hier echt wel gebieden die afgesloten zijn, maar niet veilig voor Shadow. Een hek te laag of omringt door een sloot, meneer stapt er met gemak overheen.

Vogels, konijnen alles wat maar vliegt of beweegt is standje verstand op nul.
Het is allemaal wel wat minder aan het worden maar nu met vogels die broeden is het kat op de spek binden.

Het is het mij allemaal niet waard, wij doen wat we kunnen maar los ga ik niet eens proberen.

Tot nu toe is hij tevreden, een ontevreden en een Husky die helemaal geen energie kwijt kan merk je echt wel.

Ja, om die reden kan dat met Amy dus ook niet overal. En ik heb haar vaak het voordeel van de twijfel gegeven, om te ontdekken dat het op die plek toch niet zo'n goed idee was Nooit dat het echt gevaarlijk was in verband met wegen bijvoorbeeld, maar wel voor haarzelf (drie kwartier in het midden van een groot meer zwemmen om een fuut te vangen, midden in de winter de hoogstaande en dus zeer brede ijskoude Waal overzwemmen omdat aan de andere kant een gans zat, etc.) of voor haar prooien.
Met Taartje was dat makkelijker, want die zwom niet, dus ik wist een paar plekken die omgeven waren door water (bijvoorbeeld een landtong met een toegangshek) waar zij dus echt niet weg kon. Maar bij Amy weet je dat nergens 100% zeker. Zij is geen wegloper en zij houdt mij altijd wel goed in de gaten, ze wil me helemaal niet kwijtraken, maar dat gebeurt wel allemaal op flinke afstand en als ze op wild stuit, gaat ze daar achteraan, dat is in ieder geval wel een zekerheid. Ze komt daarna ook gewoon weer terug, dus dat is het probleem ook niet, maar ik wil niet dat ze overal als een dolle achter het wild aan gaat (en daar ook nog succes mee heeft).

Dat mag ze ook niet als ze wél losloopt, dus daarvoor zoek ik plekken uit met zo min mogelijk wild. Anders kun je het nauwelijks loslopen noemen, want dan moet ik haar evengoed nog voortdurend beperken om ervoor te zorgen dat ze niet achter wild aangaat of ernaar op zoek gaat. Dan kan ze dus ook niet voluit rennen, want dan is ze buiten zicht, dan kan ze niet door de bosjes struinen, want dan is ze buiten zicht, en buiten zicht betekent dat ik haar niet op tijd kan terugroepen als ze aan het jagen slaat. Op wildarme en veilige plekken mag ze echt doen wat ze wil, rondrennen zo veel ze wil en laat ik haar helemaal vrij. Daar is ook wel eens een beestje bij gesneuveld, wildarm is in het geval van Amy ook een relatief begrip omdat ze werkelijk op álles jaagt, maar daar kan ik mee leven als dat incidenteel is.

Met flink jagende honden is het inderdaad lastig, een geschikte plek scheelt veel. Je gunt het ze natuurlijk dat ze geregeld lekker kunnen rennen en zich kunnen uitleven, maar dat moet niet te veel ten koste gaan van de veiligheid van je eigen hond, de omgeving en het wild. En zich uitleven betekent in het geval van Amy als een dolle op zoek naar beestjes, dat is het enige waar ze dan mee bezig is. Spelen met andere honden doet ze bijvoorbeeld weinig tijdens het wandelen, ze zit toch vooral in haar eigen bubbel en ze probeert altijd de andere hond zover te krijgen om mee te gaan jagen Dus ja, ik streef altijd wel naar in ieder geval af en toe kunnen loslopen en daar wil ik ook met alle liefde energie in steken, maar ik denk niet dat Amy meteen een ongelukkige en ontevreden hond zou zijn als dat toch echt niet haalbaar was gebleken. Ik ben blij dat het wel kan op bepaalde plekken, maar anders had ik me er ook gewoon bij neergelegd en zelf dus nog meer aan de slag gemoeten om haar de nodige beweging te kunnen bieden.

Nanna schreef: 16 mar 2022, 21:01

Loraine schreef: 16 mar 2022, 20:54 …uit laten razen aan een lange lijn…

Zeg mij hoe het mogelijk is om ‘uit te razen’ aan een riem. Rent ie dan keihard rondjes om je heen?

Dat vind ik net zo’n kolder als dat geroep over ik laat mijn hond ‘s morgens even uit en daarna gaat ie ‘heerlijk slapen’. Let ook vooral op dat heerlijk Na de hele nacht al gepit te hebben?
Het is wishfull thinking.

Dat heb ik ook nooit zo goed begrepen. Als Amy wil uitrazen, dan wil zij honderden meters in een razend tempo afleggen en weer terug en weer terug, van hier naar daar schieten haar neus of ogen achterna, in een hoog tempo spoortjes uitwerken, etc. De lengte van de lange lijn is dan na twee geloppassen gewoon op. Dat gaat dus echt niet aan de lijn.
Zij kan zich wel goed vermaken aan een lange lijn, want als ze kan snuffelen en in de rondte kan spieden of er ergens beestjes zijn te zien, is ze ook blij, maar dat is geen uitrazen, dat is gewoon een rustige en ontspannen wandeling. Voor Arlo geldt eigenlijk hetzelfde. Ze hebben allebei totaal geen problemen met aangelijnd wandelen en vermaken zich dan prima omdat het echte snuffelhonden zijn, maar ze vermaken zich wel heel anders dan wanneer ze los kunnen en aan een stuk door rennen en alle kanten op vliegen.
Bij Amoz en Mila is dat verschil minder groot, omdat zij überhaupt al niet van die uitrazers zijn.

Frootje schreef: 16 mar 2022, 19:20

Zinodo schreef: 16 mar 2022, 19:05Je zal mijn Ziva ook niet gauw betrappen op racen. Rennen alleen om ons weer in te halen wanneer ze te lang heeft staan snuffelen en 9 van de 10 keer zou het niks uitmaken of je nou wel of niet haar riempje vasthoudt. En juist daarom kan zij 3 keer per dag los lopen. ik heb haar beloofd haar riem weg te gooien als we verhuisd zijn haha.

Oh ja, dat is ook gewoon het handige. Ik denk dat het Froo niks uitmaakt maar juist omdat ze zo makkelijk is, is het zo makkelijk om haar los te laten lopen. Als ik rustig woonde zou ze denk ik alleen maar een riem bezitten voor als ik haar meenam ergens heen of zo. Voor lange wandelingen vanuit huis zou ik er dan niet eens een nodig hebben. Nu wel want er rijden hier veel fietsers, dus als het druk is lijn ik haar even aan, anders moet ik haar om de drie meter bij me roepen. Dus dan neem ik haar aangelijnd mee en zodra we op een stuk zijn waar het rustiger is kan ze loslopen. Maar als we hier niet om de haverklap een drukke weg of fietspad hadden kon zij gewoon echt overal los.

Ja, Mila kan hier ook overal los als we vanuit huis wandelen. Incidenteel moet ze aan de riem omdat het bijvoorbeeld een aanlijngebied is waar veel en streng wordt gecontroleerd, zoals in het dorpscentrum of de toegangsroute naar het strand, die door een natuurgebied loopt waar veel beschermde vogels zitten, en dat is ze echt helemaal niet meer gewend In Nederland liep ze ook maar weinig aan de riem, maar dan toch nog wel geregeld kleine stukjes, bijvoorbeeld bij een drukke weg of zo.

Ik heb dat inderdaad al per hond uitgebreid beschreven in het topic van @Marlett. Ondertussen gaan Amoz en Arlo ook best vaak samen los en dat gaat eigenlijk prima.
Amoz begint wel een beetje kippig te worden af en toe en hij hoort iets minder goed, dus dat is met loslopen wel weer wat meer opletten. Als ik hem roep en hij ziet me niet meteen, rent hij bijvoorbeeld soms helemaal de verkeerde kant op Dus ik doe hem nu vaak de gps om, zeker als we op wat meer onoverzichtelijke plekken lopen of op het strand, waar hij me door de golven en de wind nog slechter hoort.

Ik streef er altijd wel naar mijn honden geregeld los te laten lopen, ook Amy en Arlo waarbij dat wat meer voeten in aarde heeft, maar ik heb me er ook wel bij neergelegd dat elke wandeling loslopen er voor hen gewoon niet inzit. Toch zijn er altijd wel plekken te vinden waar dat wel kan. In Nederland had ik daarvoor ook mijn vaste plekken waar Amy wel veilig los kon en echt even helemaal haar gang kon gaan. Hier is dat wat makkelijker, omdat het rustiger is en er op de meeste plekken minder wild zit.
Gelukkig hebben ze nu in de tuin genoeg ruimte om echt te rennen en spelen, dat maakt het voor mij alweer wat makkelijker om ze wat vaker aangelijnd te houden.