Een Hondenleven

EchoMira schreef: 14 mei 2023, 19:26

Diana schreef: 14 mei 2023, 10:55
Ja, dat spelletje deed ik ook met Amy. Samen de ganzen spotten, wachten op mijn commando voordat ze mocht gaan, oefenen met meteen terugroepen als het spelletje afgelopen was - maar die kreeg dus wél een (slome) gans te pakken. Amy had er daarna er ook een obsessie voor (water)vogels bij, die ze eerst niet had, want die kon je toch niet te pakken krijgen, het was maar een spelletje.

Goed toch? Dat maakt het alleen maar nog stuurbaarder.
Cleo pakte ook weleens een inferieure meerkoet.

Dat jachtinstinct zit er al in. Op deze manier weet je wat je hond gaat doen als hij jaagt en dan is een obsessie voor watervogels toch leuker dan 3 kilometer verderop onder een volvo.
Je mag natuurlijk ook kiezen voor helemaal geen grappen maar dan zou ik een podenco lekker in zijn driedubbel gezekerde tuig laten ziitten. Ik zoek het niet.

Nee, dat maakte het bij Amy niet stuurbaarder, het zorgde ervoor dat het hek van de dam was en ze de smaak alleen maar meer te pakken kreeg. Ze had al een obsessie voor al het andere wild, maar op plekken omringd door veel water kon ik haar nog wel los laten. Tot ze dus ook rivieren ging overzwemmen vanwege watervogels aan de overkant of drie kwartier in het midden van een groot meer achter een steeds onderduikende fuut aan zwom.
Dat is wel weer goed gekomen en ze loopt nu betrouwbaar los in relatief wildarm gebied, maar vooral omdat ze niet meer volledig in jachtmodus de deur uit stapt en gewoon minder met dat jagen bezig is. Ze mag natuurlijk wel snuffelen en werkt ook wel spoortjes uit, maar moet wel op het pad blijven. En als er ergens een konijn voor onze voeten is weggeschoten, weet ik dat ik haar weer eerst een weekje aan de lijn moet houden, zeker rondom die plek, zodat dat weer enigszins uit haar gedachten is en de adrenaline uit haar systeem is.

EchoMira schreef: 13 mei 2023, 22:46 Jagen kun je niet wegopvoeden maar je kunt het wel hanteerbaar maken en dat doe je gek genoeg niet door het te verbieden maar door het juist toe te staan onder voorwaarden. Samen jagen en dan sturen verpakt als helpen.
Met Mira en Echo heb ik er een sport van gemaakt om groepen ganzen te "besluipen". Gek genoeg hebben ze er nooit een te pakken gekrgen want ganzen kunnen omhoog en zij niet.
Meerkoeten van het strandje af jagen is ook heel leuk.

Dan zit er toch het strategische en de ontlading van het najagen in maar je hond loopt niet weg en daar gaat het natuurlijk om.

Ja, dat spelletje deed ik ook met Amy. Samen de ganzen spotten, wachten op mijn commando voordat ze mocht gaan, oefenen met meteen terugroepen als het spelletje afgelopen was - maar die kreeg dus wél een (slome) gans te pakken. Amy had er daarna er ook een obsessie voor (water)vogels bij, die ze eerst niet had, want die kon je toch niet te pakken krijgen, het was maar een spelletje. Maar na dat succes wilde ze het er bij andere vogels ook wel op wagen en ging ze rivieren over zwemmen als er aan de andere kant ganzen zaten.
Ik appelleer aan haar (na)jaag- en zoekinstinct door speur- en zoekspelletjes en met de flirtpole, maar bij haar werkt haar helemaal niet laten jagen tijdens de wandelingen (dus ook niet voortdurend laten zoeken naar beestjes, want dat is ook al jachtmodus en ze heeft er té vaak succes mee, ook aangelijnd) veruit het beste. Anders is wandelen bij haar meteen synoniem voor jagen en betekent één stap buiten de deur zetten: we gaan op jacht samen, waar zijn de beestjes? Nu ze die kans al heel lang niet meer heeft gekregen, wandelt ze ook niet meer standaard in jachtmodus en is ze veel relaxter op de wandelingen.
Elke hond is anders en ik kan me voorstellen dat het voor sommige honden inderdaad prima kan werken om ze een uitlaatklep in deze vorm te bieden. Maar ik denk dat het niet voor elke hond met veel zelfstandige jachtpassie zo werkt.

Fabienne schreef: 10 mei 2023, 15:43 Dat betasten van lijf en leden heb ik bij Floris vanaf dag 1 dat hij hier was geoefend in kleine sessies. Ik wil namelijk mijn hond wel gewoon overal kunnen aanraken en friemelen waar en wanneer nodig. Beker voer, pup tussen mijn benen en elke aanraking van mij levert je iets op en uiteraard heb ik dat vlot verschoven naar een relaxte houding vanaf Floris zijn kant. Dus pootje vast houden en daar verder zelf rustig en ontspannen bij blijven, niet trekken en happen omdat hij andere plannen had. Ik heb namelijk totaal geen zin in een spartelende hond van (straks)een kilo of 35.

En een hond die geen zin heeft om normaal mee te lopen of in de auto te springen zou ik niet lokken met voer, voor je het weet is dat juist het spelletje geworden. Normaal mee lopen kan je voer opleveren maar vol in de ankers gaan niet. Kan hij wel in de auto springen? Heeft hij niet toevallig ergens pijn of ongemak in z'n rug of poten?

Lokken met voer vind ik eigenlijk nooit handig. Ik beloon desnoods elk minuscuul stapje in de goede richting, maar niet met voer voor de neus. Dat wordt een soort omkoping waarbij de hond steeds de afweging gaat maken of hij het voer lekker genoeg vindt voor wat je van hem vraagt.

Het 'stiekem' nagels knippen of een handeling uitvoeren die de hond niet prettig vind, is denk ik bij een dergelijke hond ook geen handige keuze. Dat werkt wantrouwen natuurlijk juist in de hand. Hij denkt dat je een volgende keer misschien weer ineens iets heel onaangenaams gaat doen, omdat hij er geen voortekenen van krijgt. Jij maakt jezelf als baas dus onvoorspelbaar. Juist als een hond ergens heel ongemakkelijk van wordt of iets eng vindt, maak ik het zo voorspelbaar mogelijk. Ik laat alle stappen en eventuele attributen zien, benoem dat, beloon voor nieuwsgierigheid ernaar en ga eerst aan de slag met alle stappen ernaartoe aanleren en flink veel belonen, zodat daar de spanning af is. In kleine stapjes opbouwen, hem daarbij zelf ook iets laten doen (bijvoorbeeld de poot geven bij het nagels knippen), even stoppen als het voor hem te stressvol wordt en het juist een gekende routine maken, werkt (in ieder geval bij sommige van mijn honden die moeite hebben met zulke dingen) véél beter, en dan verliezen ze ook niet het vertrouwen in jou.

Wat ik heb gedaan met mijn hond die niet in de auto wilde en die ik echt niet fysiek kon dwingen, is gewoon in de auto gaan zitten met een kop koffie en een tijdschrift en wachten tot hij uit zichzelf toch die auto in ging (hij was wel aangelijnd, maar stond dus buiten de auto), zonder verdere aanmoediging of druk. Bij elk stapje richting de auto kreeg hij een stukje kip, maar verder deed ik niets. Toen hij eenmaal in de auto stapte, kreeg hij een hele hand vol kip. De eerste keer duurde dat drie kwartier, de tweede keer een kwartier en daarna is het nooit meer een issue geweest.
Een van mijn andere honden was als jonge hond bang en gestrest in de auto en bij haar heeft het juist veel geholpen om het naar de auto toe lopen en erin springen heel belonend te maken, door daar een spelletje van te maken: achter elkaar aan racen naar de auto toe en om de auto heen, de auto laten aanraken voor een click, in de auto springen met alle deuren open waardoor ik er een bal doorheen kon gooien waar ze dan achteraan mocht, etc. Toen die spanning bij het in de auto springen weg was, was het autorijden zelf voor haar ook opeens veel minder stressvol.

Fabienne schreef: 10 mei 2023, 14:31

lucie schreef: 10 mei 2023, 14:01

malinois schreef: 10 mei 2023, 13:02 Nou, die ik ken wordt echt wel op haar plek gezet hoor door haar bazin (en die ken jij ook en kan best zacht zijn tegen haar honden), maar de kaukaas heeft t toch zeker wel nodig. En niet luisteren is sporadisch ook een fysieke correctie want ze neemt anders echt een loopje met je. Overigens een heerlijke hond voor eigen en goede bekenden en zeker ook tegen vreemde honden, ze kan met alles. Maar je moet wel heel duidelijk zijn tegen haar.

maar om fout gedrag te corrigeren, zul je toch eerst goed gedrag moeten hebben aangeleerd. Daar gaat het m.i. vaak mis. Straffen zonder eerst helder te hebben gemaakt welk gedrag je wilt zien. Als je het goed hebt aangeleerd, zal de correctie normaal gesproken niet tot problemen leiden.

Ligt er helemaal aan in welke context. Ik heb Floris nooit geleerd dat hij gewoon met 4 pootjes naast het konijnenhok moet staan, wel dat hij de konijnen normaal en met rust moet benaderen en niet via de ren gaan proberen om een oor door de tralies te krijgen (niet om op te vreten trouwens). En toch stond hij vorige week bovenop het konijnenhok en dat mag echt NIET, nooit niet en ook niet voor de fun want die konijnen schrikken zich dood. Dan ben ik toch echt wat minder vriendelijk hoor en daar krijgt hij helemaal niks van als alleen wat schrik.
Klinkt echt heel leuk en vriendelijk hoor dat je je hond voornamelijk wilt leren wat wel moet en mag en daar ben ik zeker ook een groot voorstander van maar soms komt er iets naar boven gedreven waar je best iets minder vriendelijk en zonder positieve twist mee om mag gaan.
Floris wordt nu sterker dan Lola en dus vindt hij het een leuk spelletje om haar omver te kegelen buiten en niet enkel vanuit en voor spel maar ook omdat hij het gewoon kan. Lola doet er niks aan en mee maar loopt vervolgens wel op 3 poten. Flinke brul kan hij dan krijgen en een tijdje aan de lijn, kan hij er fijn over nadenken. Dus ja een hond van 40 kilo die in je handen hapt en behoorlijk tegen je aan springt omdat hij zijn zin niet krijgt mag je best corrigeren. Ben het wel met je eens dat over de hele linie er ergens waarschijnlijk een kink in de kabel zit waar goed naar gekeken en moet worden maar daarom hoef je dit soort heftig gedrag nog niet te pikken.

Ja, helemaal eens, maar dat beweert toch ook niemand, dat je dat gedrag moet pikken?
Het gaat volgens mij vooral om hoe je wellicht kunt voorkomen dat het tot dergelijk gedrag komt. Want er is een reden dat een hond dit gaat doen. Het kan best zijn dat hij het doet omdat hij er de ruimte voor krijgt en de baas niet serieus neemt, maar je kunt er ook anders of eerder op inspelen om het niet zo ver te laten komen. Daar worden tips voor gegeven over samenwerking, creativiteit, humor, zorgen dat de neuzen allebei dezelfde kant op staan, zoals @lucie het zo mooi formuleert. Dat zit hem dan meer in de algemene omgang met de hond en wat je allemaal verwacht, denk ik. En hóe je er dus voor zorgt dat die neuzen dezelfde kant op staan. En als dat eenmaal zo is, heb je wellicht die problemen helemaal niet meer, óf veel betere omstandigheden om daaraan te werken.
Niemand zegt hier dat je geen grenzen moet aangeven, maar er zijn natuurlijk verschillende manieren om dat te doen. En voor de ene hond werkt de ene manier beter dan voor de andere hond.

Ik heb helemaal geen ervaring met Beaucerons of andere vergelijkbare rassen/types, maar dit vind ik wel een heel goede tip:

Gretha schreef: 09 mei 2023, 10:21 Ik zou de komende tijd vooral werken aan je connectie met hem. Geen training. Veel wandelen, los en aan de lijn. Dagelijks erop uit trekken. Lekkers in je zak en als hij contact maakt of niet aan de lijn trekt een snoepje erin. Meer niet.
Begeleiden van het gedrag wat hij nu vertoont, trainen komt later wel als hij stabieler wordt.

Dit heb ik ook toegepast bij mijn kruising husky herplaatser die opgegroeid was in een Spaans asiel en daar zes jaar had gezeten. Ook een type/ras dat bekend staat om zelfstandigheid en in dit geval ook een hond die nog helemaal niet toe was aan training en geen enkele druk aankon, op welke manier dan ook.
Gewoon heel veel belonen voor gedrag dat hij uit zichzelf aanbood en dat om wat voor reden dan ook mijn goedkeuring wegdroeg: contact maken, bij me komen, naar me kijken tijdens de wandeling, dezelfde kant op lopen als ik, ergens rustig naar kijken wat misschien spannend of gek was, noem maar op. Veel samen wandelen zonder plichten of druk, maar wel met veel positieve interacties en veel beloningen.
Als ik de ervaringen met dit ras en vergelijkbare typen honden zo lees, denk ik dat je hier echt verder mee kunt komen om een goede band op te bouwen en vooral samen plezier te hebben, waardoor hij denk ik ook meer geneigd zal zijn die samenwerking te zoeken en eens iets te doen waar hij wat minder zin in heeft. Geef hem ook de tijd als hij iets liever niet doet, om het uiteindelijk tóch te doen, en dan volgt daarop natuurlijk een enorme jackpotbeloning (een hele hand snoepjes, een biefstuk, echt de creme de la creme).