Een Hondenleven

@pioenroos Wat enorm verdrietig. Ik begrijp het helemaal dat je verdere achteruitgang niet gaat afwachten. Maar wat gaat ze een gat achterlaten, jouw legendarische Mies Heel veel sterkte alvast.

CatnDog schreef: 01 jun 2026, 19:40

Diana schreef: 23 mei 2026, 10:17 Ze is ondertussen compleet hersteld, niets meer aan te merken. Bikkeltje is ze!

Gaat het nog steeds goed met haar?

Ja, helemaal als vanouds, totaal niets meer aan te merken
Echt wonderlijk hoe een hond van het ene op het andere moment van gewoon gezond naar helemaal niets meer kunnen na een nacht slapen weer helemaal als vanouds kan zijn.

pioenroos schreef: 25 mei 2026, 14:07 Wat goed zeg, dat Amy zo vlot hersteld is

Hier zorgen om Mies (ongeveer 15jr).
Ze staat al lang op pijnstilling en dat ging prima maar laatste 3 weken gaat ze hard achteruit. Momenten van niet goed weten hoe poten neer te zetten, veel slapen en minder vraatzucht.
Afgelopen donderdag naar dierenarts geweest. Besloten tot bloedonderzoek om beeld te krijgen hoe ziek ze is.
Nieren en lever zijn verrassend genoeg nog goed. Alleen blijkt ze een (chronische) ontsteking te hebben, waarschijnlijk maag.
Dus aan de omeprazol en een librela injectie gehad zodat ze hopelijk van de metacam af kan. Ze krijgt ook gabapentine.
Maar ze knap niks op, gaat verder achteruit Alleen gekookte kip krijg ik er nu nog in en 's nachts braakt ze gal. En ze is moe.
Ze heeft nu natuurlijk wel berg medicatie op een dag wat allemaal invloed kan hebben.
Morgen maar bellen voor een echo. Wil nu weten of er meer onderliggend lijden is (tumor bv) en ik haar zal moeten laten gaan op heel korte termijn.
Ze was tot 3 weken terug nog prima fit, wandelde en speelde nog lekker mee.
Ik vind dit soort afwegingen vreselijk. Ik wil haar niet kwijt maar wil ook zeker niet haar onnodig laten lijden als ze iets heeft wat niet behandelbaar is

Ach, wat rot, die Mies, vooral dat ze zo snel opeens zo achteruit gaat
Ik zou ook een echo doen, zodat je weet wat er aan de hand is en aan de hand daarvan een besluit kunt nemen.
Veel sterkte, hopelijk weet je snel meer en krabbelt Mies weer op!

Ze is ondertussen compleet hersteld, niets meer aan te merken. Bikkeltje is ze!

Hewi schreef: 21 mei 2026, 07:10 Zeg Amy doe eens niet zo raar.. hoe gaat het vandaag? En met jou?

Het gaat supergoed! Ze loopt alweer heel vlot en stabiel en ook het opstaan gaat nu normaal zonder dat ze moeite heeft haar balans te vinden. Ze kan ook alweer zonder problemen zelf op de bank springen. Ook had ze veel zin in eten, dus geen misselijkheid. Koppie staat ook weer helemaal recht en geen heen en weer flitsende ogen meer.
Ze was nog wel heel rustig gisteren en heeft veel geslapen, ze moest er echt van bijkomen. Ik ook, dus we zijn vroeg gaan slapen en na een goede nachtrust voel ik me ook weer veel beter. En vooral ook omdat ze zo goed en vlot hersteld is.

CatnDog schreef: 20 mei 2026, 15:57

Diana schreef: 20 mei 2026, 15:50 Hebben bloedverdunners überhaupt invloed op het evenwichtsorgaan?

Mijn Groenendaeler had epilepsie en dat zag er weer heel anders uit, met stuipen, schuimbekken en buiten bewustzijn raken. Dat heeft een hond met gvs niet, die is normaal bij bewustzijn, maar gewoon plots alle gevoel van evenwicht kwijt. En als zo'n epileptische aanval afgelopen was, was er lichamelijk niets meer aan de hand, maar bij een gvs kan een hond niet van het ene op het andere moment weer compleet normaal lopen.

Ik dacht dat een GVS vergeleken werd met een beroerte. In dat opzicht zou ik aan bloedverdunners denken.

Nee, daar wordt het vaak mee verward, maar het is totaal iets anders. Gvs is een acute aandoening van het evenwichtsorgaan bij oudere honden waarvoor geen onderliggende oorzaak is. Vestibulair syndroom kan bijvoorbeeld ook ontstaan door een oorontsteking, maar bij het geriatrisch vestibulair syndroom kan er geen onderliggende oorzaak worden gevonden, het treedt acuut op bij oudere honden en herstelt dus weer vanzelf.

CatnDog schreef: 20 mei 2026, 15:23 Wat goed dat je de signalen meteen herkende en dat je haar hebt kunnen kalmeren. Het lijkt mij best eng om mee te maken; ik denk dat ik ook meteen de dierenarts had gebeld (het is voor een leek misschien te verwarren met een epileptische aanval?).

Ik duim mee dat Amy goed herstelt en dat het niet vaker voor gaat komen.

Edit: Om even de vergelijking te maken met mensen. Bloedverdunners worden niet voorgeschreven bij honden?

Hebben bloedverdunners überhaupt invloed op het evenwichtsorgaan?

Mijn Groenendaeler had epilepsie en dat zag er weer heel anders uit, met stuipen, schuimbekken en buiten bewustzijn raken. Dat heeft een hond met gvs niet, die is normaal bij bewustzijn, maar gewoon plots alle gevoel van evenwicht kwijt. En als zo'n epileptische aanval afgelopen was, was er lichamelijk niets meer aan de hand, maar bij een gvs kan een hond niet van het ene op het andere moment weer compleet normaal lopen.

Célie schreef: 20 mei 2026, 13:23

Diana schreef: 20 mei 2026, 13:19

blondie schreef: 20 mei 2026, 12:48 Wat naar en eng!
Ik zou me geen raad weten omdat ik dat (klop af) nog nooit heb ervaren.

Wat zijn de signalen en wat moet en kun je doen? Zelf zou ik gok direct spoed dierenarts bellen..

Ik herkende het meteen, omdat het zowel bij Mila als Amy superduidelijk was: van het ene op het andere moment totaal geen evenwicht meer hebben (dus constant omvallen), ogen die snel heen en weer flitsen, koppie schuin houden. Vaak zijn ze ook misselijk en sommige honden kunnen nog wel lopen, maar lopen steeds rondjes.
Je kunt niet zoveel doen behalve je hond kalmeren als hij in paniek raakt, wat dus bij Amy het geval was, Mila was niet in paniek zolang ik maar naast haar zat. Als honden erg misselijk zijn helpt het wel om medicatie te geven tegen de misselijkheid. Verder herstelt het zich normaliter vanzelf, maar bij de ene hond gaat dat sneller dan bij de andere. Mila moest ik nog een paar dagen helpen met lopen en de trap af en op tillen, maar Amy loopt alweer stabiel genoeg zelf. Mila heeft ook nog wel ruim een week wat zwalkend gelopen en had moeite met niet-vlakke ondergronden, snel omdraaien en het duurde een paar weken voordat haar koppie weer helemaal recht stond. Bij Amy is er nu al nauwelijks meer iets van te merken, terwijl ze gisterenavond niet eens overeind kon komen zonder om te vallen.

Dus naar de DA gaan (behalve dan voor de misselijkheid) zou ook geen toegevoegde waarde hebben?

Nee, in het geval van Amy had dat haar paniek alleen maar enorm vergroot. Dan moet je met een hond die helemaal geen balans meer heeft in de auto, ze zou bij elke bocht van de bank rollen en er waarschijnlijk alleen maar nóg draaieriger van worden En een dierenarts kan dus eigenlijk niets doen, behalve eventueel wat onderzoekjes om uit te sluiten dat het iets anders is of iets geven tegen misselijkheid.

blondie schreef: 20 mei 2026, 13:22 Dank je wel voor deze info.
Denk dat ik zelf bij bijvoorbeeld misselijkheid en zo raar doen aan maagkanteling zou gaan denken..

Ik heb met Amoz ook een maagkanteling meegemaakt en die symptomen zijn totaal anders. De enige overeenkomst was het smakken (misselijk zijn), maar omvallen, duizelig en draaierig zijn hoort daar helemaal niet bij, en bij een gvs zie je geen gezwollen buik/maag. Dat had Amoz uiteraard wel en hij was wel onrustig aan het rondlopen, aan het hijgen en aan het smakken en alsof hij ging overgeven maar dan kwam er niks uit, maar had gewoon een normale balans en viel niet om, zwalkte niet, etc. Dat gebeurt ongetwijfeld wel als je bij een maagkanteling niet ingrijpt, want dan raken ze op den duur in shock en dan zullen ze ook wel gaan zwalken. Maar juist het van het ene op het andere moment volledig uit balans zijn is kenmerkend voor het vestibulair syndroom, want het is een probleem met het evenwichtsorgaan. En die snel heen en weer flitsende ogen en de kop schuin houden, al heeft niet elke hond altijd al die duidelijke symptomen.

blondie schreef: 20 mei 2026, 12:48 Wat naar en eng!
Ik zou me geen raad weten omdat ik dat (klop af) nog nooit heb ervaren.

Wat zijn de signalen en wat moet en kun je doen? Zelf zou ik gok direct spoed dierenarts bellen..

Ik herkende het meteen, omdat het zowel bij Mila als Amy superduidelijk was: van het ene op het andere moment totaal geen evenwicht meer hebben (dus constant omvallen), ogen die snel heen en weer flitsen, koppie schuin houden. Vaak zijn ze ook misselijk en sommige honden kunnen nog wel lopen, maar lopen steeds rondjes.
Je kunt niet zoveel doen behalve je hond kalmeren als hij in paniek raakt, wat dus bij Amy het geval was, Mila was niet in paniek zolang ik maar naast haar zat. Als honden erg misselijk zijn helpt het wel om medicatie te geven tegen de misselijkheid. Verder herstelt het zich normaliter vanzelf, maar bij de ene hond gaat dat sneller dan bij de andere. Mila moest ik nog een paar dagen helpen met lopen en de trap af en op tillen, maar Amy loopt alweer stabiel genoeg zelf. Mila heeft ook nog wel ruim een week wat zwalkend gelopen en had moeite met niet-vlakke ondergronden, snel omdraaien en het duurde een paar weken voordat haar koppie weer helemaal recht stond. Bij Amy is er nu al nauwelijks meer iets van te merken, terwijl ze gisterenavond niet eens overeind kon komen zonder om te vallen.

Nanna schreef: 20 mei 2026, 10:33 Was ze niet misselijk?

Ze was wel veel aan het smakken, maar hoefde niet over te geven. Een beetje misselijk, denk ik dus.
Mila was met haar gvs ook niet heel misselijk: het begon wel met overgeven, maar vlak daarna at ze gewoon weer terwijl ze echt nog niet op kon staan of haar kop recht kon houden en daarna heeft ze ook niet meer overgegeven.

Maart schreef: 20 mei 2026, 08:26 Dat is niet fijn
Hopelijk is ze inderdaad tegen de avond terug beter! Dan is het wel fijn om een hond in goede conditie te hebben, scheelt toch wat.

Ja, hopelijk. Nou was Mila ook nog in goede conditie toen ze haar gvs kreeg en maar een halfjaar ouder dan Amy. Maar Mila heeft toen een paar dagen niet kunnen lopen en daarna de eerste tijd alleen kleine stukjes en dat hakt er wel in op die leeftijd. Amy beweegt nu alweer zo goed als normaal en voor haar bespiering en conditie is dat natuurlijk heel gunstig.

dre schreef: 20 mei 2026, 07:39 Owh jeetje wat is dat schrikken.
Hopelijk hersteld ze snel, wat een naar gezicht om mee te maken vond ik. Vooral het zelf niets kunnen doen om te helpen.

Ja, het is echt schrikken, ook omdat het zo acuut uit het niets opeens helemaal mis is.
Mila heeft ook een gvs gehad, maar die kon echt nog niet zelf lopen 12 uur later. Verschil was wel dat Mila niet zo in paniek was, Amy wel omdat ze ervoor probeerde weg te lopen, waardoor ze alleen maar meer in paniek raakte, want dat lukte dus niet. Hopelijk zet het herstel bij Amy in dit tempo voort, dan is er vanavond al niets meer van te merken.

Amy heeft gisterenavond laat een gvs gehad.
Ze is nog heel kwiek voor een hond van 12,5 jaar, maar dit soort dingen drukken je wel met je neus op de feiten dat ze écht een senior is.
Ze raakte nogal in paniek, maar kalmeerde wel toen ik haar stevig vasthield waardoor ze niet meer de hele tijd omviel. Ze wilde absoluut niet op de grond in een mand liggen, wat natuurlijk wel de veiligste plek is voor een hond zonder evenwicht. Dus ik heb op het bed, waar ze altijd slaapt 's nachts, buffers van dekens en kussens gemaakt zodat ze er niet af kon rollen en haar daar neergelegd. Toen werd ze redelijk snel rustiger en viel uiteindelijk ook in slaap.
Ik heb zelf nauwelijks geslapen, maar het goede nieuws is dat ze nu alweer redelijk goed loopt. Het overeind komen kost nog wat moeite, maar als ze eenmaal staat en haar balans heeft gevonden, loopt ze behoorlijk stabiel. Gisteren gingen haar ogen nog flink heen en weer en hield ze haar koppie helemaal schuin, maar dat is nu al bijna niet meer zichtbaar. Dus het ziet ernaar uit dat ze er vlot van herstelt.

Heel veel sterkte morgen @dre

Ach, wat sneu voor Rozi @Nanna en wat verdrietig voor jullie Sterkte!

Wat fijn, dat zal een hele opluchting zijn!

Gefeliciteerd, wat een leeftijd zeg!

Maart schreef: 26 okt 2025, 19:06

Diana schreef: 26 okt 2025, 19:01

Maart schreef: 26 okt 2025, 18:49 Nou. Het escaleerde snel, hij wordt straks ingeslapen. De kaars is ineens op randje van uitgaan & ik blaas hem liever zelf uit

O nee, hoe kan dat nou zo plotseling? Heel veel sterkte!

Hij liep weer weg van zijn eten & lag rochelend op zijn kussen. Dit is niet wie hij is

Mss is het hier neerpennen ook voor mij gewoon goed geweest

Ach, wat heftig zeg. Ja, niet (goed) eten zou voor mij ook echt een duidelijk teken zijn en rochelend gaan liggen natuurlijk al helemaal. En als ze zo tegen dat einde aan zitten, kan het zomaar heel snel gaan. Heel verdrietig, maar ik snap dat je dan ineens geen enkele twijfel meer hebt.

Maart schreef: 26 okt 2025, 18:49 Nou. Het escaleerde snel, hij wordt straks ingeslapen. De kaars is ineens op randje van uitgaan & ik blaas hem liever zelf uit

O nee, hoe kan dat nou zo plotseling? Heel veel sterkte!

Maart schreef: 26 okt 2025, 15:30 In december is het onderzoek van zijn milt, als dat iets aan het licht brengt wat niet goed is, is dat einde.

Het is altijd gemakkelijk gezegd om nuchter te blijven natuurlijk, maar eenmaal zo ver is dat toch wat anders

Hij is overigens gewoon nog best goed, zijn zindelijkheid is dat niet meer, hij vindt het terras buiten prima nu , de tuin moet niet meer vannacht sliep ik door een overload aan mensen in huis & een bed te kort, beneden in de zetel en dan heb ik hem 2 x buiten moeten laten.
Gisterenochtend at hij zijn eetkom niet volledig leeg maar ik denk dat het te koud was (ik maak ‘s avonds de kommen ook voor ‘s ochtends en zet die dan in de koelkast), vanmorgen even zijn kom verwarmd en toen was alles op.
Hij krijgt geen medicatie, ziet nog goed, maar hoort niet meer, het is feitelijk gewoon een oud mannetje op een wijze waarop ik zelf oud zou willen worden. Dus het is een kwestie van te weten wanneer het niet meer hoeft ondanks dat het nog wel zou kunnen.
En dat vind ik wel moeilijk. Ik kan ook geen dood plannen, dus niet beslissen van ‘volgende week zaterdag om 14u is het gedaan’.
Als het moment daar is, wil ik ook dat het direct gebeurt Dat was met Ds zo, om 18u ‘s avonds ofzo kreeg ze een aanval, om 22u was de de DA er.

Ja, dat zeg je mooi, 'een oud mannetje op de wijze waarop ik zelf oud zou willen worden'.
Mila heeft behalve haar BMO en GVS nooit iets gemankeerd, hoe mooi als je zo gezond en tevreden oud kunt worden met uiteindelijk alleen wat stijfheid.
En ze is nog steeds de stoerste hier, want als het regent is zij de enige die gewoon naar buiten gaat (ze is nog steeds superzindelijk), de rest denkt dat ze smelten van één regendruppeltje.

Maart schreef: 26 okt 2025, 14:38 Runar sukkelt. Niet volledig medisch, niet volledig mentaal, maar gewoon, zijn kaars geraakt opgebrand.
Ik vind het best moeilijk. In dat opzicht was Ds wel leuker, die ging van springlevend naar dood.

Nu vind ik het lastig om te bepalen. Ik wil hem geen schim laten worden van de prachthond die hij is (geweest), dus liever een maand te vroeg dan een dag te laat, maar 6 maanden te vroeg vind ik ook weer niet nodig.

Sowieso wel besloten dat als er iets van mankement bijkomt, dat de grens is. De DA weet dit ook.

Bij Mila net zo
Ze eet nog als een bootwerker en is er als de kippen bij als er (misschien) iets te snaaien valt, ze speelt nog steeds, hoewel dat steeds korter wordt en steeds minimaler, ze dwingt nog steeds respect af bij de andere honden, hoewel de interactie nog maar minimaal is, ze staat nog steeds vooraan als ik thuiskom. Met de pijnstilling is de artrose redelijk goed onder controle (ze vertoont wel wat opstartstijfheid, wat ze met pijnstilling en Librela jaren niet meer heeft gehad, maar na een paar passen lopen is dat ook weer weg), ze ziet en hoort nog behoorlijk goed en is nog alert, ze is niet in de war of rusteloos, geen tekenen van dementie, ze komt nog aandacht opeisen en maakt ruzie met haar aartsvijanden de vliegenmepper, stofzuiger en staafmixer, maar alles gaat vooral heel traag en ze is in haar doen en laten, fysiek en mentaal, echt een stokoude hond.

De dierenarts heeft haar drie weken geleden nog gezien en vond haar nog best kwiek en stevig op de poten staan. Maar ik heb wel aangegeven dat het voor mij duidelijk is dat we richting het einde gaan. Ofwel omdat er iets medisch bij komt, ofwel bij iets van mentale of fysieke achteruitgang.
Het is natuurlijk echt een geschenk als je hond gezond oud mag worden, maar zelf die beslissing moeten nemen en het moment daarvan als er niet een heel duidelijke, acute aanleiding is, blijft verschrikkelijk moeilijk.

Nanna schreef: 27 sep 2025, 13:03 Nee Rozi is veel te bescheiden. Altijd al geweest dus dat gaat nu niet meer veranderen.
Ik moet haar dus als een havik in de gaten houden of ze nog wel comfortabel is.
Het rare is dat ze buiten speelt op haar manier en sprintjes trekt.
Maar ook daar in de peiling houden want ze loopt met haar halfdemente dove kop zo de verkeerde kant op Kun je nog rennen.

Ach, die lieve Rozi. Mila is inderdaad nooit bescheiden geweest
Mila houdt mij gelukkig nog wel goed in de gaten. Ze hoort ook niet meer zo goed, maar als ik wat harder roep hoort ze het nog wel. Ze gaat wel traaaaaaag en wil alleen maar 5 minuten aan elk grassprietje snuffelen.
Ze speelt ook nog steeds met speelgoed (wel echt een bejaardenspelletje hoor), maar niet meer met de andere honden. Die gaan ook zo hard, ik zie haar af en toe een halfslachtige poging doen om mee te doen en dan zo kijken van: 'huh, waar zijn ze nou gebleven' - de rest is dan alweer 30 meter verderop

Nanna schreef: 27 sep 2025, 12:50 Nou, op de bank springen is er niet meer bij voor Rozi. Kan ze niet meer. En in plaats dat ze dan even vraagt of je haar optilt, gaat ze maar op stenen vloer liggen. Germ.

Mila springt ook niet meer. Ze gaat vooral op de vloer liggen omdat ze dat aangenaam koel vindt, toen ze nog wel sprong lag ze 's zomers ook meestal op de vloer.
Ik heb wel een koelmatrasje voor haar gekocht; niet zo'n dun koelmatje, maar echt een dikker matrasje. 's Nachts ligt ze daar altijd op, het bevalt haar goed, maar overdag ligt ze bijna altijd op de vloer. Blijkbaar wil ze dat zo

Mila loopt overigens ook niet meer de trap van 3 treden achter mijn huis op. Dan gaat ze blaffen en moet ik haar erop tillen. En dat voor een hond die haar hele leven een hekel aan tillen heeft gehad Ik gebruikte het vroeger zelfs wel eens als 'dreigement' als ze niet in de auto wilde springen: 'Als je er nu niet inspringt, til ik je erin' en dan sprong ze direct in de auto Sinds haar GVS is dat 180 graden veranderd en roept ze graag mijn hulp in als dat het voor haar makkelijker maakt.

Lothian schreef: 18 mei 2025, 12:02 Dalí kwam gisteren op drie poten uit de tuin. Ik denk dat zijn andere kruisband het nu ook begeven heeft, bijna twee jaar na linksachter. Toen heeft hij een TPLO-operatie ondergaan en dat is heel goed gegaan maar hij is nu 13 en ik ga dat niet nog een keer doen.

Even aankijken of hij zich niet "gewoon" verstapt heeft, maar de dierenarts had al gewaarschuwd dat de andere poot vaak ook verkeerd gaat op een gegeven moment.

Hij zit al aan de Librela en Previcox omdat het sowieso een stramme oude man aan het worden is. Arme ziel, hij rent nog zo graag rond en wandelt liefst eindeloos!

Ach nee, wat ontzettend rot! Zijn er nog andere opties dan een operatie als het inderdaad de kruisband is, zoals fysiotherapie en een brace o.i.d.?