Een Hondenleven

Josefien schreef: 02 dec 2025, 23:46

ranetje schreef: 01 dec 2025, 12:38
Een hond met IBD kan verschrikkelijk ziek zijn.
Sambal was bepaald nog niet stabiel in dat opzicht.
Dat vind ik niet helemaal terecht om daar zo op te reageren.

Nou, ik meen oprecht dat de hond in kwestie bij een minder heftige (zo niet emotionele) eigenaar meer tot zijn recht zou kunnen komen. Susam ken ik niet persoonlijk, maar haar uitingen op het forum neigden in mijn optiek naar ietwat hysterisch en primair reagerend.

Dat opgefokte gedoe zal zeker zijn weerslag hebben op de hond. Hoe kun je als hond landen en stabiel worden bij een grillige eigenaar, die zich vooral laat leiden door emoties? Geen wonder, dat iets van een al dan niet sluimerende IBD is getriggered.

Er is wetenschappelijk aangetoond dat er verband bestaat tussen psychologische stress en opvlamming van IBD.
https://www.maastrichtuniversity.nl/nl/ ... ngen-leidt

Misschien is het wat voorbarig om van enkel wat reacties op een forum te concluderen dat een hondeneigenaar opgefokt en hysterisch is en daardoor bij haar hond een ziekte triggerd.
Het enige feitelijke in je reactie is dat je haar niet persoonlijk kent. De rest zijn aannames gebaseerd op een paar stukken geschreven tekst op een forum. In ieder geval niet aangetoond op basis van goed onderbouwd feitenonderzoek. Iedereen kan wel eens uit de bocht schieten als ze op het juiste, of foute, moment getriggerd worden.

En ik vind het ongepast om zoiets te schrijven over iemand die hier niet meer is en dus niet kan reageren. En op zijn minst onnodig.

Célie schreef: 30 nov 2025, 14:10

DexSaarSophie schreef: 30 nov 2025, 00:54 Ik had dat ook gemist. Jammer ik vond het wel leuk om fotos te zien van Sambal. Gelukkig hebben we insta nog.

Ik vind het ook een lief mens. Dus ze moet gewoon weer terug komen.

Eens. Gewoon iemand die heel veel houdt van haar hond en er het allerbeste mee voor heeft.
Ik snap dat gehak op elkaar nooit zo, maar ik ben ook een watje.

Nanna schreef: 27 nov 2025, 08:58 Hier zijn ze eigenlijk nooit alleen. We zijn allebei pensionado. Kan het iedereen aanraden.

Nog een paar jaartjes te gaan.

Bij mij zijn ze best veel en lang alleen. Ik woon nu eenmaal alleen en werk 40 uur per week. Mijn werkdagen zijn 9 uur en ik kan gedeeltelijk vanuit huis werken dus ze zijn gemiddeld 4 dagen per week zo'n 8 uur alleen.

Maar ze zijn nooit echt alleen want ze zijn nog met z'n drieën sinds Perry is overleden. Ze kunnen hier naar buiten en naar binnen en hebben dan het hele huis ter beschikking want Louitje kan alle deuren openen. vaak als ik thuis kom komen Herbert en Louitje de trap af roffelen, hebben ze lekker in mijn bed gelegen. Marco ligt dan gewoon lekker op de bank of op één van de kussens of vetbedden.
In de winter hangt er een isolatiegordijn voor de buitendeur zodat ik niet voor de kat z'n viool stook als het zo koud wordt dat de verwarming aan slaat.

Ik was van plan om terug te gaan naar twee honden als Marco er niet meer is, die is nu ruim 14 jaar, maar daar ben ik wel op terug gekomen. Louitje gaat nog met enige regelmaat mee naar t werk en dan zou Herbert dus wel helemaal alleen zijn en dat kan echt niet vind ik. Dus komt er toch weer een Jack Russell bij , volgend jaar denk ik.

Wat ik ook doe is alles wat ik buitenshuis moet doen; boodschappen, pakketjes ophalen etc., doe ik op weg van werk naar huis. Zodat ik eenmaal thuis ook niet meer weg hoef voor dingen waarbij zij niet mee kunnen.

En buiten mijn werk om gaan ze altijd mee uiteraard lekker wandelen, de jonkies mee fietsen, ook mee op vakantie natuurlijk en we gaan vaak op de vrije dagen weg met de camper lekker het bos in.