Een Hondenleven

Tja als mensen er zo over denken is de hond denk ik ergens anders wel beter af.
Ik heb zelf ook wel wat af getwijfeld na de geboorte van m'n zoontje. Was Sterre nog wel zo gelukkig met een baby en alle drukte die erbij kwam kijken? Het eerste jaar heeft ze ook echt veel moeten inleveren omdat ik gewoon niet de energie had om dr fatsoenlijk uit te laten. Verder dan een rondje om het blok en de achtertuin kwam ze door de weeks niet, hooguit een lange losloopronde in het weekend. En dan kan ik wel beweren dat ze zich erin schikte maar dat is gewoon niet zo, ze werd blafferig, druk en af en toe echt vervelend omdat ze dr energie niet kwijt kon. Heb me vaak afgevraagd of het niet eerlijker naar haar toe was om een ander huisje voor dr te zoeken. Op het moment dat zoontje ging kruipen/lopen werd het voor haar ook echt niet leuker, vaak moeten scheidden omdat ze wel durfde te happen en eten werd uit de handjes getrokken en dan lette ze echt niet op of er vingers tussen zaten. Nu zoontje 4,5 is gaat het steeds beter, al houd ze nog steeds niet van graaihandjes, de herrie en de drukte die zoontje veroorzaakt. En bij spelende vriendjes houd ik dr apart, neem geen risico ook al is Sterre maar een klein wit pluizig monstertje.
Toch ben ik blij dat ik heb doorgezet.
Sinds zoontje naar school gaat krijgt ze weer alle aandacht en wandelingen en zoals nu in de vakantie elke dag lekker samen met zoontje en Sterre een of twee lange wandelingen maken waarbij ze voor 90% lekker kan loslopen. En dan zie ik m'n zoontje voorop lopen/fietsen/steppen en Sterre ernaast gewoon in harmonie, af en toe komt ze dan even naast me lopen met zo'n blije bek en genietende oogjes. Of die enkele keer dat ze lekker samen zitten te knuffelen op de bank (nog steeds zeldzaam) Tja dan geniet ik extra en ben ik extra blij dat ik heb doorgezet.
Ik ben zelf ook opgegroeid met honden en vind dat zoveel meerwaarde hebben.

Heb wel nog een dikke discussie gehad met de dierenartsassistente. Ongeveer half jaar na de geboorte van zoontje, bleek mn bejaarde dove kattin(14) echt op te zijn. Had al schildklier medicatie, beginnende dementie waardoor ze de hele dag liep te miauwen(schreeuwen want doof )en stopte toen ook nog met eten. Er was niks meer van over alleen nog een hoopje huid met botten die alleen nog maar sliep. Toen ik ontdekte dat ze ook nog incontinent was in dr slaap was het voor mij wel genoeg geweest. Moest ik toch een partij moeite doen om een afspraak voor inslapen te krijgen. Die assistente ging ervan uit dat ik gewoon geen zin meer had ik de verzorging van poes nu we een baby hadden. Gelukkig snapte de dierenarts het wel en was inslapen dus geen probleem. Ze zei zelfs dat ze het had begrepen als ik nog voor de geboorte van zoontje poes had laten inslapen met alle klachten die ze al had.. Nou daar had ik zelfs nog geen seconde over nagedacht maar blijkbaar gebeurd dat best vaak.