Een Hondenleven

Daar ben ik het helemaal mee eens hoor. Wat voor ras je ook hebt, de basisregels zijn gewoon nodig. Briards zijn langharig, dus borstelen MOET gebeuren. Of ze dat leuk vinden of niet, het moet gewoon. En zonder in mijn handen te bijten graag. Als ze na een jaar ineens denken `ik kan dat ook weigeren, ik kom gewoon niet`, dan gebeurt het aangelijnd alsnog. Plus tanden kijken en nagels knippen.
Dus nee, niet laten groeien in ongewenst gedrag.
Ik ben zo lang naar cursus gegaan omdat ik van te voren wist dat ze hondagressief zouden kunnen worden. Ze deden de oefeningen dan wel niet, maar mijn doel was ze te laten wennen aan het negeren van honden en gedoe om hun heen. Samen aan de rand van het veld zitten, werkte meteen ook mee aan een band tussen ons kweken. Het enige wat er goed in zat na anderhalf jaar voor spek en bonen op dat veld, was het HIER commando. Dat was erg handig, want ze werden inderdaad niet hondvriendelijk
Niet dat ze uitvielen naar andere honden, ze wilden geen contact. Niet met andere honden en niet met andere mensen. Wilde een vreemde hond toch snuffelen of wilde iemand aaien, gingen ze stapje opzij. Bij doorzetten van veemde hond of mens, beten ze meteen zonder grommen. Om dat te voorkomen was het HIER commando en later het FREEZE commando heilig bij mij.
Ze konden gewoon los in het bos of op het strand hun hele leven (na hun volwassenheid) en hebben nooit gaten gemaakt omdat ik ze terug kon roepen.
En huisregels gelden ongeacht ras, of het nou een Briard, een Afghaan of de Yorkshire die ik nu heb, is. Niet opspringen, van de bank af als ik dat wil, al zulk soort dingen. Dat is gewoon de basis van het met elkaar leven onder 1 dak, vind ik.
Dat valt allemaal onder opvoeden. En de vertrouwensband kweken.
Van daaruit begint het trainen voor mij. En dat is voor een laatvolwassen en\of zelfstandige hond (of zonder will to please) pas op het moment dat hijzelf bedenkt dat het eigenlijk wel leuk is om iets voor jou te doen. Dat moment komt soms pas na laaaange tijd En na veel onderhandelen hoe het dan te doen
De topicstarter heeft zo te lezen weinig basisregels toegepast dus zal het nog langer duren voor het`ok, we werken vanaf nu samen`moment komt, denk ik

Wat een rare wending heeft dit topic gekregen. Wat is er mis mee als iemand om wat tips of alleen maar bemoediging vraagt van mensen die het ras of gedrag herkennen? Het gaat helemaal niet om positieve opvoeding of niet. De vraag die ik dacht dat het was, was '' gaat dit nog over en komt het ooit goed?"
Hier werd op gereageerd door mensen die ras/gedrag herkennen en wat tips geven over hoe problemen te omzeilen bij laat volwassen en/of zelfstandige honden. Niemand heeft gezegd dat je zulke honden volkomen los laat in gedrag tot 3 jaar oud of zo. Huiselijke regels zijn er gewoon (niet opspringen, niet kind omgooien, geen katten pesten, weet ik veel) zoals bij elke hond van wat voor ras ook. Maar het tijdstip van echt trainen en hoe problemen in de training te vermijden is bij deze honden anders dan bijvoorbeeld een setter. Of een Jack Russel of Duitse Herder. Waarom zou je dat ontkennen?

Net als bovenstaande poster geen ervaring met beaucerons, wel met briards. Franse herders die zeer zelfstandig zijn en zeer laat volwassen worden. Heb me de eerste jaren vaak afgevraagd waarom ik zulke honden eigenlijk wilde. Heb jaren trouw wekelijkse gehoorzaamheidslessen gevolgd waar ik voornamelijk voor gek stond. Bij geen zin meer hebben, gingen ze zitten en waren dan niet meer van hun plaats te krijgen. De rest van het klasje moest zelfs om ons heen werken soms.
Straffen werkte volkomen averechts, dan gingen ze volledig in de ankers. Heb het eerste jaar eigenlijk alleen maar aan HIER komen gewerkt. Na 2 jaar deden ze eindelijk mee, meer om mij een plezier te doen had ik het idee en kon ik eindelijk het eerste cursusje afronden. Toen ging het ineens snel en heb zelfs gehoorzaamheidswedstrijden met ze gelopen. Dat was pas na 3 jaar. Wereldhonden gebleven tot hun dood.
Een vriendin heeft een beauceron (reu, nu 5 jaar) en die opvoeding is ongeveer hetzelfde gegaan. Ik herken veel van het karakter.

Mijn advies is hele kleine stapjes maken. Niet te veel willen de eerste paar jaar. Bij in de ankers gaan, niks willen en tegenwerken, bij grommen of happen, gewoon optillen en op de gewenste plek zetten, in mijn geval was dat bijvoorbeeld de auto. Of de gang
Ruzie met ze maken heeft geen zin, maakt ze alleen maar koppiger.
Het vergt een lange adem, maar als je eenmaal hun vertrouwen hebt, is het voor het leven en vinden ze het uiteindelijk zelfs leuk om iets voor je te doen