Een Hondenleven

ellen en de birmanen schreef: 22 jan 2023, 20:57 de katten liggen allemaal begraven in het gemeenteplantsoen achter onze tuin, evenals de konijnen..

Over 10000 jaar graven ze dat op en denken ze dat het een of ander offeraltaar is. Met paaltjes er omheen.

Als je echt meeleeft hou je je bek. De kapper trippelt toch ook niet in de etalages kijkend naar huis omdat jij nieuw haar hebt?

Omega schreef: 22 jan 2023, 17:46
Bij ophalen: "mag hij weer fijn mee naar huis, dat voelt toch altijd weer fijn." Nou nee we rijden gelijk naar het bos en gaan hem daar uitstrooien met zijn zus die we al bij ons hebben.

Of hij rolt nog anderhalf jaar heen en weer door de kofferbak. Bemoei je niet.

Nanna schreef: 22 jan 2023, 10:25 Ik ben helaas een stuk prozaïscher. Ik laat ze achter bij de dierenarts.
En als ze daarna een tweede leven beginnen als tubetje lijm dan is dat maar zo.
Zodra de ziel uit het lijf is is het voor mij klaar. Dan rest niets dan een kadaver.

Precies. Ik bewaar de foto's niet eens. Als de computer stuk is zijn de beelden weg en dat is prima.

De weg is lang. We houden de last licht. Het is goed.

Wuilus, Dapper en Cleo staan in de bergkast. Gewoon in dat blik van de crematietent. Ik kijk er alleen naar als ik die een keer in de drie jaar van stof ontdoe. Het zegt me helemaal niets. Wegpleuren is me dan ook weer te gortig.
Eva ligt in de tuin. Dat vind ik fijner maar om eerlijk te zijn denk ik daar ook niet aan als ik er langs loop. Ik zou je niet eens kunnen vertellen waar ze precies ligt. Ergens voor die wilg.

Ik hou vreselijk veel van mijn honden zolang ik ze bij me heb maar weg is weg. Dat moet ook. We moeten door, Karin. We hebben nog meer te doen.