Een Hondenleven

Ik moet aan Cleo denken.
Die had ik smorgens wéér naar de dierenarts gebracht. Deze keer om een probleemplek in haar neus/bek chirurgisch te verhelpen.
Rond de lunch werd ik gebeld dat tijden de operatie bleek dat het [robleem nog groter, nog duurder en nog hopelozer was.
Toen wist meteen dat ze niet meer wakker moest worden.

Dapper hebben we wel actief weggebracht. Dat kan gewoon niet meer wachten. Vliegende turbokanker in kwadraat.
Dat groeide veel sneller dan kool.

Je vindt je moment wel.
Maar ga niet zitten uitstellen om het uitstellen.
Je maakt de periode van afscheid alleen maar langer. En dat is niet verkeerd maar ook niet bepaald leuk.

Volgend jaar is hij er niet meer. Maakt de rest uit?