Het verdriet overspoelde je.Mo-yi schreef: 19 jun 2025, 21:17 Het is zo'n gek gevoel, dat je zelf heus wel weet dat ze niet ineens de hoek om komt sjezen of dr neus tegen je hand drukt..en toch..ik kreeg weer huilbuien..rende bijna naar huis, smeet de voordeur hard dicht, plofte op mn bank en janken hoor, ik riep nog; ik ga niet meer wandelen!
Goed zo.
Het is ook om te huilen en je bent dapper genoeg geweest om het toe te laten.
Ja. En dan weer. En dan weer. En dan nog een keer.Maar voor nu even dat niet opzoeken dan maar en na de hitte weer gaan lopen.
Het blijft een onbeschrijfelijk iets, rouw..dat is het rouw is gewoon overweldigend, verdriet, boosheid alles tegelijk of soms 1 ding, met een pauze en dan komt er weer een bak.
Elke keer pak je zoveel als je aankan tot het allemaal verwerkt is. Op een bepaald moment pak je er andere dingen bij en uiteindelijk gaat het horen bij "de dingen die verdrietig zijn." en die heb je nodig om het leven op waarde te schatten.
De natuur doet je niets aan wat je niet aan kunt dus je kunt het. Maar niet in één keer.
Dit soort huilend op de bank vallen en schreeuwen tot je klaar bent is zó goed voor je dat ik eigenijk blij ben dat je dat gedaan hebt.
Je kunt het ook wegdrukken en doen alsof het er niet is maar ik heb er nog nooit iemand gelukiger van zien worden. En ook niet minder verdrietig. Laat staan groeien.
Het afscheid hoort erbij maar dat maakt het niet minder traumatisch. Het is een enorme mentale wond die moet genezen en dat doe je op deze manier.
Dus ik maak je een compliment. Je bent goed bezig.
Je had niet van haar kunnen houden zoals je van haar houdt zonder verwond te worden door het onvermijdelijk afscheid.
Dat voelt vreselijk kut en is heel moeilijk maar het alternatief is nergens van houden. Dat bestaat ook en dat wil je niet.