Mo-yi
M'n lieve mozemuis, mn blije appelbol.
Onze eerste kennismaking weet ik nog goed, kleine pup met ondeugende blik, fel blauwe ogen keken me heel intens aan. Liefde op het eerste gezicht. We werden samen een geoliede machine, kilometervreters, natuurgenieters.
Een aantal jaren veel getraind met mantrailen, wat was je daar goed in en wat leerde ik veel. Je bent een harde werker en geniet meer van samen bezig zijn.
Wanneer ik mn donkere periodes had was jij daar, altijd. Jij was mn reden om mn bed uit te komen, met je neus onder mn kussen wroeten gaf je vriendelijk doch duidelijk aan dat ik eruit moest en dat we de natuur in gingen.
Jij was mn sociale lijntje. Jij wilde iedereen begroeten.
"Je dag begint pas goed met een Mo-yi groet" was jouw credo.
Zo stonden wildvreemden heel gezellig tegen je te doen, en zo had ik ook wat om te vertellen.
Als ik verdrietig was stond je naast me, een lik op mn wang, en je pogingen me op te vrolijken door je knuffel naar me te gooien, meestal naar mn hoofd, om dan kwispelend me aan te kijken.
Sjezen over akkers, als baywatch-babe door het water rennen, en elke dag een verse winterpeen wegknagen, je immense hoeveelheden vacht die je verloor waar we dan maar leuke woorden van gingen maken.
Je werd oud, het lopen kon niet meer ver en werd trager, je eten hoefde je steeds vaker niet meer en je werd fragiel, je lichaam was op. Ik hoop dat ik alle doemscenario's heb ontweken, en dat ik goed naar je geluisterd heb. Het moeilijkste moment was daar, en thuis in mn armen je mocht vasthouden tot je vertrokken was.
M'n lieve allerliefste mooie Mo, wat een intens verdriet, en wat een groot gat laat jij achter. Een gat wat nu alleen maar gevuld wordt met heel veel tranen, wat hopelijk overgaat naar mooie herinneringen, want wat heb jij mij ongelooflijk veel gegeven en wat ben ik je ontzettend dankbaar voor alles.
10-04 2011 -- 27-05 2025
