Een Hondenleven

Josefien schreef: 22 dec 2025, 00:39 En die mening ben ik in al mijn oprechtheid nog steeds toegedaan. Dat een hond als s.....l op een andere plek beter tot zijn recht zou kunnen komen. Die hem ' versteht' en niet gebruikt als een vorm van tijdspassering. Soit, even mijn mening, doet er verder niet toe.

Die mening doet er trouwens wel toe op een hondenforum.
Altijd overal "boven staan" en nooit een keer zeggen hoe het zit is erg weinig toevoegend op een interactief medium.
Laat staan anderen te gaan staan bewiebelvingeren over wat ze op een hondenforum niet over de omgang met een hond mogen moeten willen zeggen.

Ja. Precies dat.

Als je nou echt ruzie hebt snap ik dat een van de steenbokken de ander weg stuurt maar over een gekkig misverstandje? Dan moet je gewoon even vals spelen en om meer informatie vragen.

Maar toen ik scarlett net had reageerde esther heel leuk omdat zij ook een powderpuff heeft en daarom is ze nu mijn beste vriendin.
Dus nou zit ik vrijwilligerswerk te doen op twee mensen die ik volgens de bovengenoemde ijskonijnenlogica "allebei niet ken" en reflecteert dat alleen maar heel stom op mij.

En soms zit je ergens in je leven waar de emotie de structuren over klotst en dat is ook gewoon goed. God weet dat we die momenten allemaal hebben.
Ik heb er drie per dag. Gisteren was ik kwaad op een leverworst.

Nou, er is ook niet iets mis met Maart. Ik vind haar heel leuk en kundig en superaardig.
En het ging daar juist over voorzichtig omgaan met iemand zijn relatie tot zijn hond dus het moet zeker ook geen "maart is een trut" verhaal worden. Ook al denk ik dat dat haar niet zoveel uit zou maken. En terecht.

Maar ik ben ook een beetje klaar met het verhaal
"Ik ga hier weg"
"Oke. Houdoe, he?"
Nuchter en zakelijk is nog steeds iets anders dan een bushaltegroet.

Maar goed, je hoeft ook niet bij elk conflict meteen te roepen dat je dan de brug ophaalt.
Weet ik veel. Ik vind het gewoon jammer en een beetje stom. En het is de zesde in een half jaar tijd.

Ik ga echt in de komende jaren nog een paar keer hysterisch worden en dan vind ik het heel jammer als mensen doen alsof het ze koud laat of ik kom of ga.
1. Het is gewoon niet waar.
2. Het is een beetje lullig om dat ijskonijn uit te hangen als je ziet dat een ander er emotioneel in zit. Het is een beetje als een ambtenaar die zegt dat hij alleen op email reageert en je dan meteen een formulier terug kijgt over wat je klacht is.

Kells schreef: 20 dec 2025, 23:05 Ik vind Maart juist erg helder in haar reacties.

Glashelder. Maar er zit geen uitgestoken hand in.
Hoeft ook niet. Doe ik zelf ook zeker niet altijd.

Behalve als ik echt denk dat iemand me verkeerd begrijpt. Dan is er niets duidelijker dan " nee, dat is niet wat ik van je denk" in plaats van " dat staat er niet."
Maar goed, andersom is het ook aan Esther om duidelijk te verwoorden wat het verwijt dan exact inhoudt.
Maar we snappen allemaal dat vermeende sneren over overleden honden hard aan kunnen komen. Zelfs als ze niet daadwerkelijk zo geformuleerd of zelfs bedoeld zijn.

Maart heeft niets verkeerd gedaan. En ze heeft ook het pijnpunt niet actief weggenomen. Dat lijkt helder.
"wentel je maar in je zelfmedelijden" is inderdaad superduidelijk maar het is niet direct conflictherstellend.

Ik had het in het wolventopic. Daar zegt iemand dat ze zich als zijnde debiel weggezet voelt.
Het meningsverschil blijft maar die dame ken ik niet zo erg goed en heb domweg geen mening over haar intelligentie dus dat vind ik wel de moeite waar van het wegnemen, ja. Waarom zou je iemand laten zitten in zijn foutieve aanname? Als dat is wat het is?

Ik ben echt de allerlaatste om te gaan wauwelen over "elkaar heel laten" maar ik zie in dezen gewoon het nut niet om het na te laten hardop te zeggen dat dat niet is wat je bedoelde te zeggen.
Juist als het zo duidelijk is dat dat niet is wat je bedoelde want dat is me echt wel helder. Blijft het feit dat iemand het toch zo opnam en daarom weg wil. Kennelijk is het dan toch niet duidleijk genoeg.
Betekent niet dat je eerder iets fout deed. Het betekent dat je iets extra zou moeten doen om iemand terug op aard te halen.

En de sneer over jouw (niet) schrijven vind ik inderdaad ook onterecht. Een blik op je berichtgeschiedenis maakt daar korte metten mee. Je schrijft en zegt zat. Meer dan de gemiddelde poster.

SuzanneS schreef: 20 dec 2025, 17:55 Maar je hebt niet overal invloed op. Je zorgt naar eer en geweten voor je hond en dan wordt zomaar het tapijt onder je voeten vandaan getrokken.

Tja...ik zorg altijd voor zweeds kwaliteittapijt. Dat trek je niet even weg.
En zie! Hier is het wel goed gegaan. (ondertussen is mijn oudste hond 11 geworden maar toe maar.)

Overigens, en laten we het daar ook maar over hebben, is het wel degelijk mogelijk om je hond door nalatigheid vroegtijdig te mollen. Dat heb ik gedaan.
En het was ook niet de eerste hond die ik had die onder een auto liep. En daarvoor waren er nog twee katten.
Mea Culpa uit mijn oren. En dan nog is het niet beter om altijd alles maar met bouten vast te zetten. Het is levende have, risico hoort erbij.

Ja je kunt het verneuken maar dat kan ook met een hond die 25 wordt.

Maart schreef: 20 dec 2025, 18:00 Ik heb helemaal nergens op haar gereageerd of verwezen naar haar, ik reageerde onder catndog.
Dus nergens trap ik iemand in de grond, verschuif tapijten, maak iemand uit voor dierenverwaarlozing of spreek ik heksenformules uit om honden te doden.

Nee, maar iemand vraagt wel "dus ik heb iets gedaan waarom mijn hond korter heeft geleefd?" naar aanleiding van jouw berichten.
Ik vind ook niet dat je dat gezegd hebt maar je hebt ook niet " Nee joh, dat bedoel ik helemaal niet en ik wil wegnemen dat ik over je denk." gezegd.
Je zegt alleen "Als je dat er in wil lezen..ga je gang."

Als we elkaar de maat gaan nemen over wat je wel en niet gezegd hebt...Esther heeft ook niet gezegd dat jij bovenstaande dingen doet dus dat projecteer je er zelf ook op.

Soms moet je ook gewoon even duidelijk zeggen wat je wel precies bedoelt in plaats van alleen maar "je kan me niets maken want het staat er niet".
Hoeft niet maar als je dit zou willen oplossen is dat wel de handigste manier, denk ik.
En nee, dat is geen instructie. Mag je allemaal zelf weten.

Waarom zou je iemand weg willen laten lopen met een verkeerde interpratie van wat je zegt? Het is toch veel logischer om te zeggen wat je wel bedoelt?
En nee, dat was niet duidelijk anders kom je niet uit op iemand die zo overstuur is. De duidelijkheid zit aan de ontvangende kant, niet bij "het is wel goed genoeg" door de zender.

Lang verhaal maar wat ik bedoel te zeggen is dat je hebt misschien niet verkeerd bedoelt hebt, zelfs niets eens verkeerd gedaan...maar verkeerd Gegaan is het wel en dan valt me op dat je weinig moeite doet om het recht te zetten.

Marc schreef: 20 dec 2025, 08:02Als ze ingeslapen moet worden zal ik Bas heel heel erg missen. Maar ergens ben ik dan ook opgelucht. Want ze zit in mijn hart maar ik voel alles met haar mee. Bang dat ze omvalt en gaat gillen. Lastig om haar alleen te laten. Opruimen van poep en plas als het naast de matjes gaat. Bas is echt een handenbinder nu. Emotionele handenbinder. Soms als ze smorgens heel diep slaapt denk ik is ze dood? En dan zou ik daar vrede mee hebben maar dan is ze niet dood en dan ben ik blij.

Ik ben precies zo.
Cleo ging dood tijdens een gebitsbehandeling onder narcose. Het was allemaal veel erger dan we hadden verwacht en we hadden best veel verwacht. Het bot tussen neus en kaak was op twee plekken weg vanwege die eeuwige leishneus.
Als je daar tanden uit ging trekken...nou ja.

Ik moest meteen keihard janken. Ik was op het werk en heb echt staan brullen. Dat de bovenkant van je trui echt helemaal nat wordt, weet je wel?
Tuurlijk in eerste instantie vanwege het afscheid maar ook opluchting. Eindelijk, eindelijk van dat kruis van een zieke hond af. Wat een tocht was dat.
Ik vind het echt niet erg om er voor te zorgen maar natuurlijk heb je daar ook last van. En hoelang je er zoveel dagelijkse last van hebt bepaal je ook niet helemaal zelf. Dus als het dan klaar is ben ik er niet alleen maar rouwig om. Er is zeker ook een last die van je schouders valt en...ruimte voor iets nieuws

Nanna schreef: 20 dec 2025, 10:43 Er is een verschil tussen oud zijn met wat te nemen hobbels of alleen nog maar vegeteren ‘met nog wat leuke momenten’. Ik ben heel streng. Zodra het neigt naar het laatste sta ik met de hond bij de dierenarts.

Ik ook. Ik heb vanzelf wel een bepaald besef van wat het gemiddelde der dagen van die hond is. Echt niet altijd alleen maar jubel in crescendo maar we doen vaak iets leuks, snappen hoe het werkten en hebben het doorgaans toch best goed.
Blijft dat gemiddelde intact? Of doe ik afbreuk aan wat het was door langer te wachten?
Het is niet mijn eerste rondje om de kerk dus ik weet als ik daar over na ga denken dat het moment er dan wel aan zit te komen.

Nou is er natuurlijk wel een vervelende kwestie en dat is er ons vroeger wijs is gemaakt dat de baas (m/v) "het moment" waarneemt waarop het "tijd" is.
Dat is ook zo. Maar dat bijzondere moment is dan te vaak om half drie op in de zaterdagnacht als baas even naar de plee moet en de hond op de keukenvloer rectaal ligt te bloeden. En ook niet een beetje.
Waar haal je dan ineens een ome dierenarts vandaan?

Ja, absoluut. Kan ook gebeuren als je hond niet oud en de dagen zat is maar de jouwe was het wel en had je nou maar vrijdagochtend afgesproken.

Natuurlijk wil niemand zijn hond afgeven. Het is hartstikke kut en veel mensen schuiven nare dingen nou eenmaal voor zich uit maar het is echt een misverstand dat je daar geen prijs voor betaalt.
Dus, zakken vol zakdoeken en koek of worst en net zo opgewekt naar de dierenarts als naar de puppencursus en staan voor je hond.
Je weet heus wel of het er op lijkt of je hond van 12 gewoon 13 gaat worden of er met de pasen waarschijnlijk niet meer is. Dan is januari laat genoeg. Het is juist die laatste maandjes er uit willen knijpen waar het vaak mis gaat.

Janken doe ik toch wel. Is goed voor je ogen en het lucht op.
Ik zag pas een filmpje van een hondje dat vastgebonden zat aan een hutje en die kreeg een keer per week aandacht en eten.



Maar ik raak er verder niet van in de war, of zo.

Ik heb al vaker gemerkt dat ik weinig moeite heb met afscheid.
Zolang ik het aan zie komen kan ik het bijbenen en dan is het goed.

Pas nog met Hein. Toch wel echt een hondje waar ik veel mee heb gedaan en gehad maar je weet waarom hij gaat en dat dat niet alleen beter is maar ook onvermijdelijk is.

Eva was ineens weg. Dan ren je achter de feiten aan en je hebt geen context. Ja, dat ik een vreselijke vergissing heb gemaakt en ze nu dood is. Maar alles is achteraf en onvoorbereid. Dat vond ik heel moeilijk en het verwerken duurde ook erg lang.
Maar goed, dat heeft niets met ras te maken.

Een deerhound die met een jaar of 8 benauwd wordt of de achterhand er niet meer onder krijgt...tja. Dat is dan zo. Daar heb ik buiten het verlies van de hond zelf niet zoveel last van eerlijk gezegd.
Dapper ook niet en dat is toch nog steeds wel echt mijn hartenhondje maar ik wist het (kort) van tevoren en er was niets aan te doen.
Nou ja, oke. Dan is er van verzet geen sprake. Ik kan wel gewoon dealen met jammere dingen. Anders zou ik gewoon helemaal geen dieren nemen.

Maar goed, daar gaan ze niet dood aan.

Nanna schreef: 18 dec 2025, 20:50 Het blijft toch een kwestie van geluk en ook wel een beetje het geluk afdwingen. Sommige rassen zijn nu eenmaal gezonder dan andere.

Mira is in haar eerste jaren 2 keer in prikkeldraad gelopen.
Stond ze gewoon leuk te kijken aan de andere kant met een rijksdaaldergat in haar rug.
En het is sowieso een muizenvachtje dus mensen met een zieligheidsfactor in hun blik gaan helemaal aan op die littekens.
"Och kiek dan! Och, die is mishandeld!"
"Ja, klopt. Daarom zijn we nu op de markt samen kaas aan het kiezen."

Bij Mira en bij de volgende whippets ongetwijfeld ook heb ik te weinig aandacht voor de voeten en hoe zwaar die het soms hebben.
Dat kan jaren schelen. Net als gebitsverzoring maar dat zit bij Mira wel goed.

Dapper was ook een kruising. 9 jaar geworden. Vliegende bloedkanker. Binnen twee weken weg.

Diana schreef: 18 dec 2025, 09:20 Ik zou geen honden nemen waarbij je van tevoren weet dat de kans groot is dat ze heel jong doodgaan of op jonge leeftijd al veel gaan mankeren.

Maar een deerhound wordt ook geen 14. Als je het decenniumpje rondmaakt magje blij zijn.
Zou voor mij geen reden zijn om er niet aan te beginnen. Sterker nog, ik kan me ook voorstellen dat je die duracelrussellpup laat schieten omdat het juist een te lange spannen wordt.

Het is allemaal relatief, he?
En ik heb niet minder verdriet van een hond die ik langer gehad heb dus dat is vervelend maar voor mij geen factor.

Je hoort het de laatste dagen weer in de diverse topics. "Ja maar die wordt maar 10." "Die van mij worden lachend 17".

Begrijp me goed, ik ben dolblij en dankbaar met het feit dat mijn meiden waarschijnlijk nog wel een klein decennium door kunnen maar het is niet alsof ik niet kan lezen. Als ik een bordeauxdog koop denk ik niet dat Cherry Cherry Lady er na 10 jaar nog is.
En als je zelf ook nog eens niet bejaard bent geldt dat afscheid ook voor een boerenfox een keer. Ook als hij 27 wordt.

Waarom moeten honden lang leven als je toch weet dat het te kort is en je toch weer een nieuwe neemt? Waar je evenveel van houdt...