Get ready to rumble....de houdbaarheid.

[EchoMira]

Je hoort het de laatste dagen weer in de diverse topics. "Ja maar die wordt maar 10." "Die van mij worden lachend 17".

Begrijp me goed, ik ben dolblij en dankbaar met het feit dat mijn meiden waarschijnlijk nog wel een klein decennium door kunnen maar het is niet alsof ik niet kan lezen. Als ik een bordeauxdog koop denk ik niet dat Cherry Cherry Lady er na 10 jaar nog is.
En als je zelf ook nog eens niet bejaard bent geldt dat afscheid ook voor een boerenfox een keer. Ook als hij 27 wordt.

Waarom moeten honden lang leven als je toch weet dat het te kort is en je toch weer een nieuwe neemt? Waar je evenveel van houdt...

[Nanna]

Nou. Al was het maar de diepteinvestering. Een pup is niet goedkoop en elke drie,vier jaar een nieuwe Bordeaux dog wordt toch begrotelijk.
En geen enkele hond hoeft van mij twintig te worden. Liever niet zelfs. Dan zit je wel heel lang met een oud slapend ruftend lijk. Gewoon een jaar of veertien, vijftien. Knap zat.

[Kells]

Een hondenleven is altijd te kort, maar toch wil je ze zo lang mogelijk bij je houden. Mijn eerste kruising uit een asiel werd echt oud (bijna 17) maar dat is iets wat niet zo vaak voor komt. Mijn eerste setter uit showlijnen werd helaas niet oud, ze overleed aan de gevolgen van primaire epilepsie. Na haar ontdekte ik de werklijnen en die hebben beduidend minder problemen met hun gezondheid. Op zich logisch want die moeten kunnen functioneren in het veld. Met Kells kwam ook het idee om zelf te gaan fokken en daar heb ik geen moment spijt van gehad. Ik ben van mening dat een hond toch makkelijk minimaal de 12 moet kunnen halen zonder al te veel gebreken en mijn setters houden zich aan die afspraak. Gina werd probleemloos 14,5. Kells bijna 15 en was nog steeds in prima conditie tot een paar dagen voor haar overlijden. Aislinn is net 12 geworden en heeft nog nooit een dierenarts gezien, behalve voor entingen/titeren en Fin is bijna 9 en heeft alleen nog maar een keer ontstoken oren gehad. Zo zou dat eigenlijk altijd moeten zijn, al kan je niet alles voor zijn.

[Josefien]

Nou ja, voor mij geldt domweg het feit dat ik niet te vaak afscheid wil nemen. En dat ik houd van honden die gezond in elkaar zitten, fit for function.

Ik had geluk met mijn brietjes die 15 en 12 werden, maar ben er niet mee verder gegaan. Teveel honden die op of voor 8-jarige leeftijd omvielen. Hoewel ik het karakter ontzettend waardeer, was het voor mij een reden om van 'rashonden' af te stappen.

Een type waar ik voor val, niet zozeer een ras, dat is waarop ik nu mijn honden kies

Een Javier met zijn hoge leeftijd en een Merlijntje met zijn formaat en leeftijd, heeft bij iemand hier uit de buurt de nodige vragen opgeroepen. Ja, de beste meneer heeft in de leeftijdsspanne van Merlijntje 3 boxers versleten. Keuzes en keuzes, die je maakt, rasadept die hij was, haakt hij nu af. Op zoek naar iets wat gezonder in elkaar steekt. Maar goed, na het overlijden van boxer nr.1 (op 3-jarige leeftijd) en het verdriet wat hij ervan had, zei ik al tegen hem naar iets anders om te kijken. Het besef schijnt nu in te dalen. Ben benieuwd waar hij mee op de proppen komt. Ik heb er eigenlijk weinig fiducie in, want raspapieren zijn heilig.

[Fabiola17]

Ik geef niets om ras.
Toevallig heb ik nu een Chihuahua en een kruising Chihuahua.
Ze waren 5 en 8 toen ze kwamen, nu allebeide 13.
Ik ben niet zo van het opvoeden, dus een pup lijkt me niets.
Ik kan ook best goed omgaan met het verlies van een hond, dus de leeftijden doen me niet zo veel.
In de tijd dat ik nog cavia's had heb ik wel met verlies leren omgaan, die worden zelden ouder dan 5. En als je er veel hebt verlies je er dus ook veel.

De dames van nu hebben (behalve de gebitten) nog niet iets gemankeerd.

Ik denk nu dat het mijn laatste honden zijn.
Maar als ze er niet meer zijn denk ik er misschien wel anders over.
Waar ik op onze leeftijd (60) vooral tegen aanloop is dat we nogal beperkt worden in onze mogelijkheden. Famke is makkelijk, die kan ik makkelijk uit besteden. Maar Lente, wij beschrijven haar vaak als een pitbull in het klein. Ze is overal bang voor, snauwt/gromt ook gerust naar ons, die is gewoon niet ergens onder te brengen.

Oh, ik dwaal af.
Zolang het qua gezondheid goed met ze gaat blijven ze hier, maar nu ze 13 zijn komen er geen grote levensverlengende behandelingen/operaties meer. Als het klaar is is het klaar.

[Loraine]

We (het gezin waarin ik opgegroeid ben) zijn nu aan hond nummer 3 die de 14 ruim gepasseerd is.
Nummer 1 was Wanda, een ¾ pitbull ¼ mastino volgens haar registratie, zij werd 15 of 16 jaar en is ingeslapen na een hersenbloeding.
Nummer 2 was Bonnie een boomloze Jack Russell die 17 jaar en 5 maanden oud werd en neurologisch van het padje ging (soort epileptische aanvallen waarbij ze helemaal krom trok en in rondjes liep).
En nu Toobs, Bichon Frisé x JRT, zoon van Bonnie en hij wordt eind vd maand 17 jaar en 6 maanden.
Hij is wel duidelijk een hondje van de dag: hoort bijna niets, ziet bijna niets, is regelmatig de weg kwijt, vergeet dat hij heeft gedronken en zuipt zich daardoor klem om vervolgens in huis te plassen.

De rest overleed op verschillende leeftijden:
Bumper de Mioritic Shepherd mix werd ±6jaar (gaten in de milt/geknapte milttumoren)
Diesel de Amstaff werd 7 jaar (ziekte van Addison met daaruit voortvloeiende agressie problemen)
Diesel de Bichon Frisé x JRT werd 9 jaar (hartproblemen, stortte ineens dood neer)
Smokey the AmStaff werd 12 jaar (volledig uitgezaaide lymfeklierkanker)
Amber de Rottweiler werd 11 jaar (botkanker)
Spike de Poolse AmStaff x Pitbull werd 11 jaar (vermoedelijk geknapte tumoren waarbij neurologische problemen ontstonden)

[Crutz]

Ik ben ze tussen de net 18-20 maanden (vergiftiging m’n xmh en hartworm een stamboom mechelse herder) en de 15,5 (ook stamboom mechelse herder) verloren.
Dat zijn de uitersten. Gemiddeld rond de 12 jaar

[Tineke]

Hier ook op verschillende leeftijden honden verloren , Keesje werd op een week na 18 en die deed het uitstekend tot het eind dus dat is prima.
Tash zou volgens de da een paar maanden hebben die knapte zo op en maakte er 63 goede maanden van.

Als dat op een goede manier gaat dan is dat alleen maar fijn uiteraard.
Op het moment dat dit niet meer mogelijk is dan is het tijd om afscheid nemen, ongeacht de leeftijd.

[Marc]

Bas is veel te oud maar ook eigenlijk nog heel prima door de pillen. Zo oud hoeft van mij niet. Maar inslapen doe ik ook nog niet nu. Want dan zou ik me een beul voelen want ik kan geen echte reden bedenken behalve dat ze veel binnen plast. Daar hebben we plasmatjes voor wat prima werkt.

Ik vind het wel leuk als een hond er een stabiele langere periode is. Dus ik wil eigenlijk wel minstens 12 jaar dezelfde hond. Ik vind het kwa opvoeden ook een investering in een periode. Als Bas en Guus allebei alweer dood waren en ik inmiddels aan de tweede of derde ronde honden bezig was denk ik dat ik ze ook als veel tijdelijker zou behandelen. Oh die hond vind ik minder leuk dus laat maar. Ik wandel er nog mee en over een jaar of twee is hij toch dood. Zo intens samenleving met zo weinig tijd hoef ik niet. Dan neem ik wel hamsters.

[Crutz]

Bas is veel te oud maar ook eigenlijk nog heel prima door de pillen. Zo oud hoeft van mij niet. Maar inslapen doe ik ook nog niet nu. Want dan zou ik me een beul voelen want ik kan geen echte reden bedenken behalve dat ze veel binnen plast. Daar hebben we plasmatjes voor wat prima werkt.

Ik vind het wel leuk als een hond er een stabiele langere periode is. Dus ik wil eigenlijk wel minstens 12 jaar dezelfde hond. Ik vind het kwa opvoeden ook een investering in een periode. Als Bas en Guus allebei alweer dood waren en ik inmiddels aan de tweede of derde ronde honden bezig was denk ik dat ik ze ook als veel tijdelijker zou behandelen. Oh die hond vind ik minder leuk dus laat maar. Ik wandel er nog mee en over een jaar of twee is hij toch dood. Zo intens samenleving met zo weinig tijd hoef ik niet. Dan neem ik wel hamsters.

Inslapen om iets als binnen plassen vind ik heel hond afhankelijk.
Onze Umi ging letterlijk echt liever dood dan onzindelijk zijn. Dus daar was dat wel een van de triggers dat als het zover zou komen dat dat een moment zou zijn waarop we de keuzen zouden maken.
Uiteindelijk werd het een keuze obv een lichaam dat op was en niet meer eten en drinken.

Met de mannen Bazooka (en m’n ex recent met toch nog wel “onze” Ace was de keuze ook wel vervroegd (12 jaar) doordat deze mannen buiten woonden en binnen doodongelukkig werden. Maar buiten door omstandigheden (LS problematiek en zenuwpijn/uitval daardoor) in de roedel was ook geen optie meer.
Het zelfde voor de xHH Pippi met iets ouder dan 5. Ze had epilepsie en ja. Of binnen waar ze ongelukkig werd en onder de medicatie. Of vervroegd afscheid. Want wachten tot ze tijdens een aanval door de anderen aangevallen werd wilden we niet

[Maart]

Ik vind het wel leuk om mijn honden lang te hebben. Oude honden vind ik ontzettend rustgevend, mooi, leuk, aardig, wijs,...
Dus ja, indien ze 25 zouden worden, laat maar komen!

Dit echter wel in een goede gezondheid natuurlijk, rekken doe ik absoluut niet en daar heb ik ook niets aan, ik ben geen thuisverpleegster (mss beter wel gedaan, dat verdient goed ).

Maar onlangs Runar met zijn bijna 15 heeft gewoon tot op de allerlaatste dag een fijn leven gehad. En dan ineens de kaars op. Een droom toch, voor mij hoeft dat helemaal niet aan 12 al op te zijn.
Piiri wordt er 11 en die raast nog door het leven, laat ze maar tot aan de 30 razen

Ik hoef helemaal ook geen 500 honden in mijn leven gehad te hebben, dus wat er is, mag gewoon oud worden. Ik doe er dan ook alles aan om dit te verwezenlijken. Ik wil zelf ook best oud worden. Als ik 100 kan worden in een goede gezondheid, dan word ik dat met veel plezier.
Maar verder nuchter genoeg om van niets of niemand plantjes te maken, dus wanneer het op is, is het ook klaar.

[Irma]

De leonbergers kreeg ik als pup of zelf gefokt, was daar zeer mee bezig met het ras, gezondheid enz. De kleine asielhondjes kreeg ik op 12 jaar. Zodra de honden, leo's, wat gingen mankeren qua ongemak voor hun, werden trouwens vrij oud, 9,10 11 en 2x 12, had ik er weinig problemen mee om ze in te laten slapen. Laatste hond 11 jaar ging opeens heel moeilijk opstaan dan is het einde daar. Ook minder zelf verdriet van. Was daar altijd heel nuchter in. Geen lijden voor de honden.
Vond het bij de kleintjes moeilijker om het moment te bepalen, misschien omdat ik zelf ouder werd? Mini werd 16 was en op. Moeilijk vond ik dat, zoveel verdriet van gehad van die muis. Beau was nog moeilijker. Werd heel oud en had het nog steeds naar het zin, liep goed, kon lekker scharrelen in de tuin, pieste wel binnen, geeft niks. Zelfs de nieuwe vloer op hem aangepast. De laatste weken waren, steeds kijken, of het nog wel leefbaar was. Vond dit veel moeilijker.
Ik zou zelf nooit een hond willen hebben zo als de Bordeaux dog, dat vind ik bijna weggooi honden. qua leeftijd. Zo triest.
Heb liever een hond die heel oud wordt.

[Diana]

Ik zou geen honden nemen waarbij je van tevoren weet dat de kans groot is dat ze heel jong doodgaan of op jonge leeftijd al veel gaan mankeren.
Ik heb ze graag zo lang mogelijk bij me, maar wel in goede gezondheid natuurlijk. Ik mag wat dat betreft ook echt niet klagen, ze zijn allemaal tussen de 14 en 15 jaar oud geworden, zonder al te veel ouderdomsklachten. En zolang het om lichte ouderdomsklachten gaat die met medicatie goed onder controle zijn (zoals de artrose bij Mila) en zodoende de levenskwaliteit niet negatief beïnvloeden, vind ik dat prima acceptabel voor mijn honden. Als ik maar zie dat ze zich lekker voelen, kunnen doen wat ze willen doen zonder pijn of ongemak en vrolijk zijn.
Ik vind het een voorrecht als een hond die levensfase mag bereiken en doorlopen, die in het beste geval inherent is aan een gezond en lang leven en daar de natuurlijke afronding van vormt. Het heeft de band met mijn honden ook een extra dimensie gegeven.

Tot wanneer ik nog ingrepen laat doen, hangt helemaal af van hoe fit de hond nog is en de prognose. Mila heeft op haar twaalfde nog een een bmo gehad en een castratie, maar was nog in hartstikke goede conditie, is die operatie fluitend doorgekomen en heeft er daarna nog een kleine drie jaar aan vastgeplakt. Dat was niet eens een twijfelgeval voor mij, maar op haar veertiende was het een ander verhaal geweest.
Amy is nu mijn oudste hond met 12 jaar en is nog ontzettend fit. Ze heeft wel een iets te hoge bloeddruk waarvoor ze medicatie krijgt. Maar qua energie, atletisch vermogen en uithoudingsvermogen doet ze totaal niet onder voor Fayah van 3 jaar. Ik zou ervoor tekenen om op die manier oud te worden.

[Marc]

Wij lopen nu vast op de tanden. Bas heeft slechte tanden maar kan niet meer onder narcose door haar hart en slechte nieren. Daar heeft ze overigens zelf geen last van. Die nieren en dat hart. Want ik zie aan haar dat ze vol levenslust zit. En niet aan het lijden is. Toch is dat lastig. Want ze stinkt en ze moet van haar tanden wel last hebben. Binnenkort gaan we een hartfilmpje maken en de nieren testen. Dan kan het zijn dat we op hoop van zegen haar tanden laten trekken. Erop of eronder zeg maar. Want zonder tanden is haar kwaliteit van leven gewoon beter. En inslapen om de tanden vind ik zelf heel lastig.

[Omega]

Je hebt het niet voor het zeggen, het komt zoals het komt.
We hebben altijd kruisinghondjes gehad, 2 werden bijna 14, eentje 13 en eentje werd niet ouder dan 11. Ze kunnen altijd wat gaan mankeren, net als bij mensen. De een wordt fluitend 100, de ander haalt de 50 niet eens.

We hebben nu voor het eerst twee rashonden, vooralsnog geen ziektes. Quinta heeft wel wat blessures gehad maar ze is niet voorzichtig met zichzelf. Die doet en denkt dan dat het wellicht niet handig was wat ze deed. Wat dat betreft heb ik bij Dieuwertje de hoop dat ze verstandiger is, die denkt eerst en doet dan.

Natuurlijk hoop ik dat ik ze zo lang mogelijk bij me mag houden.
Balu had wel 50 mogen worden, die mis ik nog steeds, de rest mis ik ook maar daar had ik een andere band mee.

[ranetje]

Mijn teckels heb ik niet zo lang mogen houden als ik had gedacht, al zijn de laatste twee wel resp. 13 en 11 jaar geworden.
De eerste werd maar 4 vanwege zware epilepsie.

Over het algemeen zijn de honden van het ras dat ik nu heb behoorlijk gezond en worden - zeker voor hun maat - best oud.
Rana en Ita allebei tegen de 14 jaar, zelfs ondanks een gemene blessure bij Ita waar best het een en ander aan moest gebeuren.
Hopelijk wordt Claire net zo oud,al had ze geen beste start door een verkeerde reactie op een L4 vaccinatie als pup.
Ik houd van het karakter dat deze honden hebben en ik beschouw mezelf als geluksvogel dat ik de vorige twee lang heb mogen houden.
In laten slapen is altijd naar, maar ik blijf er toch vrij nuchter onder en neem een beslissing in die richting vrij vlot als ik zie dat er problemen zijn die niet meer naar behoren te behandelen zijn.

Ik weet dat honden niet zo oud worden als wij en dus niet zo lang meegaan, maar dat kan me niet weerhouden om er toch weer voor te kiezen.

[EchoMira]

Ik zou geen honden nemen waarbij je van tevoren weet dat de kans groot is dat ze heel jong doodgaan of op jonge leeftijd al veel gaan mankeren.

Maar een deerhound wordt ook geen 14. Als je het decenniumpje rondmaakt magje blij zijn.
Zou voor mij geen reden zijn om er niet aan te beginnen. Sterker nog, ik kan me ook voorstellen dat je die duracelrussellpup laat schieten omdat het juist een te lange spannen wordt.

Het is allemaal relatief, he?
En ik heb niet minder verdriet van een hond die ik langer gehad heb dus dat is vervelend maar voor mij geen factor.

[Gonnie]

Ik zou geen honden nemen waarbij je van tevoren weet dat de kans groot is dat ze heel jong doodgaan of op jonge leeftijd al veel gaan mankeren.

Maar een deerhound wordt ook geen 14. Als je het decenniumpje rondmaakt magje blij zijn.
Zou voor mij geen reden zijn om er niet aan te beginnen. Sterker nog, ik kan me ook voorstellen dat je die duracelrussellpup laat schieten omdat het juist een te lange spannen wordt.

Het is allemaal relatief, he?
En ik heb niet minder verdriet van een hond die ik langer gehad heb dus dat is vervelend maar voor mij geen factor.

Ik zou ook rustig een ras nemen wat een jaar of 8 wordt. Inderdaad is het verdriet hetzelfde of je hond nu jong of oud overlijdt.

[CatnDog]

Ik denk niet dat mensen honden kiezen op basis van de kans dat ze zo lang mogelijk leven. In dat geval zou iedereen een relatief kleine hond van op gezondheid geteste (voor)ouders (waarschijnlijk een of andere kruising) nemen. Dat doen we niet. We kiezen op basis van wat we leuk vinden. Van wat ons aanspreekt. En dat kan dus ook een hond zijn omdat je toevallig van iemand een positief verhaal over hebt gehoord. Of omdat je opgegroeid bent met een bepaald type hond. Etc. In ieder geval redenen die niet allemaal met leeftijd en gezondheid te maken hebben.

Vervolgens heb je een hond en je houdt van je hond en dan hoop je dat hij/zij zo lang mogelijk bij je blijft en ook nog het liefst in goede gezondheid. De levensduur heb je uiteindelijk niet in de hand. Want ook de op papier meest gezond mogelijke hond kan op jonge leeftijd omkomen door dikke pech.

Het verdriet zal afhangen van de band die je met je hond had en hoe je zelf met rouwverwerking omgaat. Dat verschilt ook per persoon en per hond.
Maakt het uit hoe oud een hond wordt? Ja. Het heeft impact op de rouwverwerking. Als je verwacht dat een hond huppelend de 15 haalt en hij/zij overlijdt bij een leeftijd van 8, dan is dat wel een ding. Als je een enorm diepe vier poten/handen op 1 buik band met je hond had en die hond valt wel, is dat wel een ding.
Dan neem je toch gewoon weer een nieuwe? Er is een boek verschenen met die titel (ik heb het boek niet gelezen). Niet voor iedereen is een hond 'maar een hond' en een volgende hond is ook niet dezelfde, waar je dus weer op een andere manier van houdt.

Bij het kiezen van mijn eerste hond (Zeno dus) heb ik gezondheid wel degelijk meegewogen als 1 van de belangrijkste factoren. (Ja de Groenendaeler stond dus relatief goed te boek op de rashondenwijzer.) Bij het kiezen van een volgende hond denk ik dat ik karakter voor zou laten gaan op gezondheid. Ik overweeg een oudere hond te nemen i.p.v. een pup (ik ben blijkbaar niet zo'n jonge dierenmens). M.a.w.: voor een toekomstige hond zou ik eigenlijk (bewust dus) kiezen voor een hond die minder lang bij me is, maar beter bij me past.

[Maart]

Dat je het niet in de hand hebt, ben ik het niet mee eens, je hebt wel degelijk een invloed.

En ja, pech kan dan nog steeds gebeuren maar doen alsof leefomstandigheden geen invloed hebben, is niet waar.
Runar is mijn 2de hond die als laatste (een pak langer) bleef leven dan de nestgenoten.
2 is natuurlijk geen studie & kan zeker geluk zijn.

[Nanna]

Honden die moddervet zijn en leven op Bonzo en bami worden meestal minder oud dan hun counterparts die er wèl een gezonde levenstijl op na houden. Maar dan blijft het nog relatief. Een rolronde corgi zal ouder worden dan een volgevreten sint bernard

[Isabel]

Ik ben er zo een die gaat voor een hond die wss niet ouder wordt dan 7 in één van de meest positieve scenario's.

Of ze wordt 10 of nog geen jaar, dat maakt de gemiddelde leeftijd uiteindelijk.
Toch wil ik ervoor gaan, gewoon omdat ik het geweldige honden vind en er geen kruisingen van het ras beschikbaar zijn anders had ik daar ook evt voor open gestaan.
En dan nog geeft dat geen garanties.
Die heb je sowieso niet.
Verdriet wel als je hond komt te overlijden maar dat was voor mij net zo erg op 1, 4 of 16 jaar.

Als ik geen verdriet meer wil om het verliezen van een hond moet ik geen honden meer nemen en dat maakt me nog verdrietiger.
Net als 17 jaar met een hondje leven waar mijn hart op voorhand niet voor warm loopt.
Hoewel ik besef dat ik daar ook binnen een dag verliefd op ben als dat over de schutting geworpen zou worden maar ja..

[EchoMira]

Dapper was ook een kruising. 9 jaar geworden. Vliegende bloedkanker. Binnen twee weken weg.

[EchoMira]

Bij Mira en bij de volgende whippets ongetwijfeld ook heb ik te weinig aandacht voor de voeten en hoe zwaar die het soms hebben.
Dat kan jaren schelen. Net als gebitsverzoring maar dat zit bij Mira wel goed.

[Nanna]

Het blijft toch een kwestie van geluk en ook wel een beetje het geluk afdwingen. Sommige rassen zijn nu eenmaal gezonder dan andere.
Wat ik in ieder geval nooit wil is een hond die lijdt onder zijn uiterlijk. Al wordt ie twintig, ik hoef nooit een bulldog.