Een Hondenleven

@inge o: zo mooi als jij is me niet gelukt, maar ik geloof dat de quote nu wel duidelijker is.

Alfilillo schrijft:
Wat me wel is opgevallen, en nu gooi ik de knuppel even in het hoenderhok, was dat de mensen in Nederland die ik tegenkwam tijdens het wandelen zoveel krampachtiger waren met hun hond dan hier. Dat was meestal meteen aanlijnen, een militar 'volg!', strakke riem. Absoluut geen contact met 'mijn' hond. Een aparte gewaarwording.

Inge O schreef: 18 sep 2021, 11:06 Ik ben ook één van die 'krampachtigerds', alleen is het niet aangelijnd en niet militair, maar zelf contact maken mogen ze absoluut niet. Reden is dat ik vaak met alle vijf loop en dat ze niet vriendelijk zijn naar andere honden, dus zou hen dat niet strikt zijn aangeleerd dan staan mensen daar met hun ene hond waar er vijf op afvliegen, nee, dat moeten we absoluut niet hebben, daar zit niemand op te wachten. Samen met betrouwbaar 'hierkomen' is dat dus de tweede strikte eis waar ze veel vrijheid voor in ruil krijgen.

Alfilillo:
Natuurlijk zijn er situaties waarin het handiger is dat er geen contact gemaakt wordt. Alfil mag ook niet bij elk klein reutje in de buurt komen. Maar het viel me op dat het fenomeen zo wijdverbreid was. Er komt een voorbeeld in me op van een man met een entlebucher van een maand of 8. Die was ik al een keer tegengekomen. Strak aan de lijn, baas enorm gespannen, opgezette aderen in de nek, ´volg!´. Een paar dagen later kwam ik ze weer tegen, waarop ik vroeg of de hond agressief was. ´Nee, maar hij is nog jong en soms onbesuisd.´ Ik zei dat hij wel even mocht kennismaken met ´mijn´ hond. En dat ging gewoon prima. Ja, jongehonderig, maar gewoon gezellig. Waarom dan die kadaverdiscipline, in dit geval?

Ja, dat snap ik. Mijn honden blijven over het algemeen wel binnen die 40m en meestal zie of hoor ik ze. Daarbinnen hebben ze echter geen geweldige recall. Ze komen uiteindelijk wel, maar als ze iets interessants in de smiezen hebben wordt dat eerst onderzocht. Lily kan af en toe wel echt helemaal uit beeld zijn. Echt prettig vind ik dat ook niet hoor. Meestal loop ik langzaam door en als het té lang duurt ga ik zitten wachten. Na een paar minuten komt ze er dan als een gek aangesjeest. In onbekend gebied doet ze dat overigens nooit.

In augustus waren we een weekje ik Nederland en daar paste ik op een hond, kruising border collie met heidewachtel van 12. We kenden elkaar nog niet, maar wat luisterde die hond goed. Ze was niet meer de jongste, maar superactief. Rende heen en weer, snuffelen. En elke minuut zelf even stilstaan met opgeheven kopje of ze me nog zag. Ik hoefde maar te roepen en ze kwam Direct vrolijk naar me toe. Dat was erg prettig wandelen.
Wat me wel is opgevallen, en nu gooi ik de knuppel even in het hoenderhok, was dat de mensen in Nederland die ik tegenkwam tijdens het wandelen zoveel krampachtiger waren met hun hond dan hier. Dat was meestal meteen aanlijnen, een militar 'volg!', strakke riem. Absoluut geen contact met 'mijn' hond. Een aparte gewaarwording.

Marlett schreef: 18 sep 2021, 09:04 Nou, het zien van je hond die plezier heeft, ís ook heel leuk. Echt, die blije bek van Tosca als ze losloopt en op me af komt rennen. Dan is mijn dag al goed hoor.

Als ze heel goed zou zijn met andere honden, zou ik het ook al iets minder een probleem vinden als ze in losloopgebied op 98% betrouwbare recall zou zitten, maar ja.

Marlett schreef: 18 sep 2021, 09:04 Nou, het zien van je hond die plezier heeft, ís ook heel leuk. Echt, die blije bek van Tosca als ze losloopt en op me af komt rennen. Dan is mijn dag al goed hoor.

Als ze heel goed zou zijn met andere honden, zou ik het ook al iets minder een probleem vinden als ze in losloopgebied op 98% betrouwbare recall zou zitten, maar ja.

Dat vind ik wel een interessante. Als je hond heel goed is met andere honden, en daarmee bedoel ik ook afstand houden van honden die niet te vertrouwen zijn of bange honden, waarvoor wil je de bijna absolute recall? Vanwege wild najagen en een uur in het maïsveld verdwijnen?

´Overal´ is een groot woord, want bijvoorbeeld langs een weg met verkeer kunnen Alfil en Lily niet los; ze lopen niet strak aan de voet. Maar in bos, op het strand en in de bergen lopen ze vrijwel altijd los. Gelukkig, want ik hou niet van aangelijnde wandelingen. Vooral Lily heeft niet echt een betrouwbare´recall´, maar ze doet geen vlieg kwaad, dus daar maak ik me niet zo´n zorgen over. Er is trouwens wel één plek waar ik haar altijd even aanlijn, omdat daar de verleiding te groot is om te ontsnappen naar de rotsen waar de vissers staan: die laten nogal eens eetbare troep achter. Moet ik haar daar weer opsnorren en daar heb ik meestal geen zin in. Alfil lijn ik soms even aan als we kleine reutjes tegenkomen. Maar meestal lekker vrij.