En als je merkt dat je veel gaat twijfelen, dan weet je het eigenlijk al. Ik heb dan in mn hoofd; beter een week te vroeg, of een maand, als 1 dag te laat. Genoeg horrorscenario's gezien/gehoord en dat wens je je hond en jezelf ook niet toe.EchoMira schreef: 20 dec 2025, 11:03Ik ook. Ik heb vanzelf wel een bepaald besef van wat het gemiddelde der dagen van die hond is. Echt niet altijd alleen maar jubel in crescendo maar we doen vaak iets leuks, snappen hoe het werkten en hebben het doorgaans toch best goed.Nanna schreef: 20 dec 2025, 10:43 Er is een verschil tussen oud zijn met wat te nemen hobbels of alleen nog maar vegeteren ‘met nog wat leuke momenten’. Ik ben heel streng. Zodra het neigt naar het laatste sta ik met de hond bij de dierenarts.
Blijft dat gemiddelde intact? Of doe ik afbreuk aan wat het was door langer te wachten?
Het is niet mijn eerste rondje om de kerk dus ik weet als ik daar over na ga denken dat het moment er dan wel aan zit te komen.
Nou is er natuurlijk wel een vervelende kwestie en dat is er ons vroeger wijs is gemaakt dat de baas (m/v) "het moment" waarneemt waarop het "tijd" is.
Dat is ook zo. Maar dat bijzondere moment is dan te vaak om half drie op in de zaterdagnacht als baas even naar de plee moet en de hond op de keukenvloer rectaal ligt te bloeden. En ook niet een beetje.
Waar haal je dan ineens een ome dierenarts vandaan?
Ja, absoluut. Kan ook gebeuren als je hond niet oud en de dagen zat is maar de jouwe was het wel en had je nou maar vrijdagochtend afgesproken.
Natuurlijk wil niemand zijn hond afgeven. Het is hartstikke kut en veel mensen schuiven nare dingen nou eenmaal voor zich uit maar het is echt een misverstand dat je daar geen prijs voor betaalt.
Dus, zakken vol zakdoeken en koek of worst en net zo opgewekt naar de dierenarts als naar de puppencursus en staan voor je hond.
Je weet heus wel of het er op lijkt of je hond van 12 gewoon 13 gaat worden of er met de pasen waarschijnlijk niet meer is. Dan is januari laat genoeg. Het is juist die laatste maandjes er uit willen knijpen waar het vaak mis gaat.
Er zijn 3 resultaten gevonden
Terug naar “Get ready to rumble....de houdbaarheid.”
- 20 dec 2025, 11:35
- Forum: Kynologische Klets
- Onderwerp: Get ready to rumble....de houdbaarheid.
- Reacties: 99
- Weergaves: 4207
Re: Get ready to rumble....de houdbaarheid.
- 20 dec 2025, 10:48
- Forum: Kynologische Klets
- Onderwerp: Get ready to rumble....de houdbaarheid.
- Reacties: 99
- Weergaves: 4207
Re: Get ready to rumble....de houdbaarheid.
De vraag of ze nog gelukkig zijn, is een goede en soms ook een moeilijke. Je gaat dan continue alles extra in de gaten houden en dan als je dan gaat twijfelen dan overstemt een verdrietig gevoel, en dan ineens komen ze alsnog met hun knuffeltje aanzetten en ben je weer opgelucht. Het zijn die laatste momenten ook wel rollercoasters voor jezelf. Ik ben met Mo even gelukkig samen stapjes terug gaan zetten, puur wat ze zelf aangaf en alles was prima. De vraag zat wel steeds in mn hoofd; als ze zelf nog maar kan dealen en als ze er gelukkig in is dan is het prima zo. En ineens overviel het me, tijdens een korte wandeling, alles straalde wat meer "moeten"uit, ze liep wel mee maar snuffelde niet, geconcentreerd wat meelopen dat kostte al genoeg energie, en ineens kwamen er tranen..is ze wel gelukkig overviel me en plop daar zit je dan weer te dubben en te draaien. Maar toch; je merkt het wel. Je kent je hond door en door en er zijn grenzen die geaccepteerd worden en dan is het goed, en er komt een moment dat je ziet/voelt dat het gewoon teveel kost, teveel energie en dat de sjeu eruit is. Dat is dan tenminste als ze in een rustig ouder beeld terecht komen dan.Ik ben blij dat Mo mooi rustig oud is mogen worden en dat er geen paniek-stress momenten zijn geweest, dat je snel moet handelen. Maar ook de zorgen en het gepuzzel of het punt nu bereikt is is wel moeilijk. Ook beseffend dat je echt eerlijk wil zijn en niet teveel zelf gaan vasthouden omdat je niet los wil laten.
- 19 dec 2025, 09:37
- Forum: Kynologische Klets
- Onderwerp: Get ready to rumble....de houdbaarheid.
- Reacties: 99
- Weergaves: 4207
Re: Get ready to rumble....de houdbaarheid.
Ik denk dat het verdriet erover even zwaar is of ze nu jong of oud zijn als ze overlijden. Alleen als ze jong zijn komen er veel meer gevoelens bij, vooral ongeloof, "hadden we dit niet kunnen voorkomen"etc.
Mijn vorige kat is te jong overleden en dat kwam best rauw op mn dak, zeker ik die week om de dag bij de d.a was voor controle en antibiotica, en bij de derde keer was het; niets meer aan te doen, hij lijd, dus inslapen. Ik heb daar dagen van steeds "sorry"hardop gezegd, ik vond het zo erg. Met zowel Wolf ( 15 ) als Mo-yi (14 ) besef ik me dat idd de fases die Flamme beschrijft ongelooflijk heerlijk is, pup-puber-tot 1 geoliede machine, en uiteindelijk ook samen stappen terug moeten zetten, langzamer lopen, korter lopen. Daar ga je iig alvast wel meer nadenken over wanneer het genoeg is en extra genieten van zolang het allemaal nog goed gaat. Ik heb er wel enige rust in voor Mo dat het echt haar tijd was, kaarsje opgebrand, maar het verdriet erover van het enorm missen is wel heel intens.
Bij Wolf had ik bewust gekozen om vast een pup erbij te halen nu Wolf er nog was. Zodat ik niet in een gat zou vallen als hij wegviel, en een fijn idee dat hij haar ook heeft gekend en een stukje mee opgevoed heeft. Nu met Mo is dat niet gekomen, en dat gat is er, en nu blijf ik de keuze voor wel of geen volgende hond wel erg uitstellen.
Mijn vorige kat is te jong overleden en dat kwam best rauw op mn dak, zeker ik die week om de dag bij de d.a was voor controle en antibiotica, en bij de derde keer was het; niets meer aan te doen, hij lijd, dus inslapen. Ik heb daar dagen van steeds "sorry"hardop gezegd, ik vond het zo erg. Met zowel Wolf ( 15 ) als Mo-yi (14 ) besef ik me dat idd de fases die Flamme beschrijft ongelooflijk heerlijk is, pup-puber-tot 1 geoliede machine, en uiteindelijk ook samen stappen terug moeten zetten, langzamer lopen, korter lopen. Daar ga je iig alvast wel meer nadenken over wanneer het genoeg is en extra genieten van zolang het allemaal nog goed gaat. Ik heb er wel enige rust in voor Mo dat het echt haar tijd was, kaarsje opgebrand, maar het verdriet erover van het enorm missen is wel heel intens.
Bij Wolf had ik bewust gekozen om vast een pup erbij te halen nu Wolf er nog was. Zodat ik niet in een gat zou vallen als hij wegviel, en een fijn idee dat hij haar ook heeft gekend en een stukje mee opgevoed heeft. Nu met Mo is dat niet gekomen, en dat gat is er, en nu blijf ik de keuze voor wel of geen volgende hond wel erg uitstellen.