Get ready to rumble....de houdbaarheid.

[EchoMira]

Het blijft toch een kwestie van geluk en ook wel een beetje het geluk afdwingen. Sommige rassen zijn nu eenmaal gezonder dan andere.

Mira is in haar eerste jaren 2 keer in prikkeldraad gelopen.
Stond ze gewoon leuk te kijken aan de andere kant met een rijksdaaldergat in haar rug.
En het is sowieso een muizenvachtje dus mensen met een zieligheidsfactor in hun blik gaan helemaal aan op die littekens.
"Och kiek dan! Och, die is mishandeld!"
"Ja, klopt. Daarom zijn we nu op de markt samen kaas aan het kiezen."

[Nanna]

Topsi schoot achter een konijn aan dat wel door het gaas paste maar zij niet. Stuk vel opgerold op haar neus alsof het met een kaasschaaf was gedaan. Ja, dat soort shit happens hoor. Niet bij de Puli’s, mind you want daar moet je eerst met een kettingzaag door die vacht. Het heeft voordelen.

[EchoMira]

Maar goed, daar gaan ze niet dood aan.

[Flamme]

Waarom moeten honden lang leven als je toch weet dat het te kort is en je toch weer een nieuwe neemt? Waar je evenveel van houdt...

Ik kies niet zozeer honden die persee oud worden. Ik kies vooral geen honden waarbij het risico groot is dat ze niet oud worden door gezondheidstoestanden.

Voor mij zouden mijn honden in redelijk goede gezondheid best stokoud mogen worden. Ik ben nuchter genoeg om op tijd “de stekker eruit te trekken” maar als dat niet nodig is tot 15 zou ik dat heel fijn hebben gevonden.
Hier zijn met name de Saarlozen te jong overleden. Met uitzondering van Taran die 12 was.

Ik vind de volwassen periode van honden heel fijn. Dat langzaam groeien naar kunnen lezen en schrijven met elkaar. Daar doe ik wel even over voor mijn gevoel. Dus als ik een paar jaar geïnvesteerd heb en dan nog maar een paar jaar heb ipv 10 ofzo dan vind ik dat wel veel te kort. Daarom heb ik graag jonge honden/pups. In de hoop dat de “samensmelt” fase zo lang mogelijk is.
Ik vind de fase van oudere honden ook genieten. Zolang het voor de hond leuk is uiteraard.

Overigens is het verdriet misschien hetzelfde bij het verlies van een oude of jongere hond. Maar ik kan bij een oudere hond wel eerder vrede ermee hebben dan bij Bv mijn eerste Saarloos die omviel met 5 ofzo.
Dat maakte bij mij wel echt verschil.

[Mo-yi]

Ik denk dat het verdriet erover even zwaar is of ze nu jong of oud zijn als ze overlijden. Alleen als ze jong zijn komen er veel meer gevoelens bij, vooral ongeloof, "hadden we dit niet kunnen voorkomen"etc.
Mijn vorige kat is te jong overleden en dat kwam best rauw op mn dak, zeker ik die week om de dag bij de d.a was voor controle en antibiotica, en bij de derde keer was het; niets meer aan te doen, hij lijd, dus inslapen. Ik heb daar dagen van steeds "sorry"hardop gezegd, ik vond het zo erg. Met zowel Wolf ( 15 ) als Mo-yi (14 ) besef ik me dat idd de fases die Flamme beschrijft ongelooflijk heerlijk is, pup-puber-tot 1 geoliede machine, en uiteindelijk ook samen stappen terug moeten zetten, langzamer lopen, korter lopen. Daar ga je iig alvast wel meer nadenken over wanneer het genoeg is en extra genieten van zolang het allemaal nog goed gaat. Ik heb er wel enige rust in voor Mo dat het echt haar tijd was, kaarsje opgebrand, maar het verdriet erover van het enorm missen is wel heel intens.
Bij Wolf had ik bewust gekozen om vast een pup erbij te halen nu Wolf er nog was. Zodat ik niet in een gat zou vallen als hij wegviel, en een fijn idee dat hij haar ook heeft gekend en een stukje mee opgevoed heeft. Nu met Mo is dat niet gekomen, en dat gat is er, en nu blijf ik de keuze voor wel of geen volgende hond wel erg uitstellen.

[Diana]

Overigens is het verdriet misschien hetzelfde bij het verlies van een oude of jongere hond. Maar ik kan bij een oudere hond wel eerder vrede ermee hebben dan bij Bv mijn eerste Saarloos die omviel met 5 ofzo.
Dat maakte bij mij wel echt verschil.

Bij mij ook. Natuurlijk mis je ze allemaal, of ze nou jong of oud sneven. Maar de shock, het complete ongeloof en het gevoel dat het nog helemaal niet zijn of haar tijd was dat je hebt als een huisdier heel jong overlijdt, vind ik het allemaal wel moeilijker maken.
Ik heb dat één keer meegemaakt met een ogenschijnlijk kerngezonde kat van 5 jaar.
Amoz' overlijden kwam voor mij ook compleet onverwacht, ik hield er helemaal geen rekening mee ook al was hij al 14, maar hij was nog superfit en vitaal, er was geen enkele reden om te denken dat het wel eens heel snel afgelopen zou kunnen zijn. Daar heb ik het moeilijker mee gehad dan met het overlijden van Mila, terwijl ze qua leeftijd niet veel scheelden. Ik denk dat ik gewoon in shock was en ik kon het de eerste weken eigenlijk niet bevatten dat Amoz er zomaar opeens niet meer was. Mila was wel echt in alles een stokoude hond en is heel vredig thuis ingeslapen, dus dan ben je daar al een tijd heel bewust mee bezig en dat maakt voor mij de situatie compleet anders.

[Maart]

Dat is niet wat ik geschreven heb, maar als jij dat wil lezen, mag dat natuurlijk. Maar je praat daarbij enkel jezelf een schuldgevoel aan.

Ik geloof dus wel in eigen invloeden. Ik werk er zelfs mee & studeer er nog dagelijks voor.
Ik creëer geen onsterfelijk ermee echter.

Gezondheid is meer dan enkel geluk hebben. Gewoon een feit. En toch sterf je alsnog op een gegeven moment. Kan door pech zijn. Kan ook door keuzes zijn.

[Kells]

Precies. Dank je @Maart, dat scheelt mij weer een hoop typewerk.

[EchoMira]

Ik heb al vaker gemerkt dat ik weinig moeite heb met afscheid.
Zolang ik het aan zie komen kan ik het bijbenen en dan is het goed.

Pas nog met Hein. Toch wel echt een hondje waar ik veel mee heb gedaan en gehad maar je weet waarom hij gaat en dat dat niet alleen beter is maar ook onvermijdelijk is.

Eva was ineens weg. Dan ren je achter de feiten aan en je hebt geen context. Ja, dat ik een vreselijke vergissing heb gemaakt en ze nu dood is. Maar alles is achteraf en onvoorbereid. Dat vond ik heel moeilijk en het verwerken duurde ook erg lang.
Maar goed, dat heeft niets met ras te maken.

Een deerhound die met een jaar of 8 benauwd wordt of de achterhand er niet meer onder krijgt...tja. Dat is dan zo. Daar heb ik buiten het verlies van de hond zelf niet zoveel last van eerlijk gezegd.
Dapper ook niet en dat is toch nog steeds wel echt mijn hartenhondje maar ik wist het (kort) van tevoren en er was niets aan te doen.
Nou ja, oke. Dan is er van verzet geen sprake. Ik kan wel gewoon dealen met jammere dingen. Anders zou ik gewoon helemaal geen dieren nemen.

[Kells]

Ik heb eigenlijk altijd wel moeite met het afscheid, maar ik kan het tegenwoordig relativeren. Mijn allereerste hond werd bijna 17 en zelf had ik nog de leeftijd dat ik helemaal nooit dacht aan de dood. Ik schrok er destijds van dat er toch een einde was en had er moeite mee. Die hond was er immers altijd al en had al een heel leven met mij samen gehad. De geboorte van mijn dochter, een scheiding en een verhuizing van Zeeuws Vlaanderen naar Friesland. Met het overlijden van Ginger had ik ook moeite. Vier jaar intensieve zorg en dan alsnog om 10 uur 's avonds de dierenarts moeten bellen voor de finalespuit voor een hond van net 8 jaar oud. Met het overlijden van Gina en Kells had ik vrede, ook al gingen daar weken waar in ik liep te janken aan vooraf. Het was goed zo.

[EchoMira]

Janken doe ik toch wel. Is goed voor je ogen en het lucht op.
Ik zag pas een filmpje van een hondje dat vastgebonden zat aan een hutje en die kreeg een keer per week aandacht en eten.



Maar ik raak er verder niet van in de war, of zo.

[Kells]

[Yvette]

Mijn honden werden wel oud, Koriyama 15 en Chupa 15,5 jaar. Dat was wel echt prima.
Kori was van het ene op het andere moment helemaal op, al had ze daarvoor ook al een lange tijd dat je haar soms niet wakker kon maken, dan kon je haar slapend optillen en hing ze als een dood hondje slap in je handen. Als ze dan wakker werd was er overigens niks aan de hand

Chupa had al langer kwaaltjes en daarbij vond ik het moment bepalen heel lastig. Hij plaste al weken bloed op een gegeven moment maar ze kwamen er niet achter wat het precies was. Ze dachten een tumor en last leek hij er zelf niet echt van te hebben. Toen kreeg hij voor de tweede keer in korte tijd een heftige anaalklierontsteking er bij, werkte de AB niet meer en zat m'n huis helemaal onder dat vieze anaalbloed, toen trok ik het ineens niet meer. Ik voel me daar soms nog wel eens schuldig over, alsof ik hem alleen heb laten gaan om die anaalklieren maar dat is natuurlijk niet zo.

Tobias werd 12,5 jaar, die had waarschijnlijk een tumor in z'n kop. Daar had ik geen vrede mee, ik vond hem te jong en wilde hem nog lang niet missen. Ik mis hem ook nog steeds, net zoals ik onze Cairn van vroeger heel lang heb gemist nadat hij overleed op mijn 18e, hij was toen 15.

Al met al heb ik niet zo gek veel met echt oude honden, oud als in gedrag. Ik vind het leuk als je echt wat kunt ondernemen samen. Als dat niet meer kan hoeven ze voor mij geen 16 te worden.

[Marc]

Ik denk dat we allemaal praten vanuit onze eigen referenties en dat het daarom soms lastig is om elkaar te begrijpen. Ik heb een hond gehad die prima oud werd. Wuilus. Hartstikke fijn dat ze 14 is geworden en de dag dat ze niet meer op kon staan is ze ingeslapen. Thuis. Heel fijn allemaal en ik was dik tevreden.

Ik had ook Tom. Nog geen drie jaar. Zgn getest op mediterrane ziekten en dus heb ik hem te lang door laten modderen met de symptomen en daarna was hij bijna dood en dat moest dan nog een tweetal maanden duren. Spijt en pijnlijk en niet leuk. Maarja. Als je voorgelogen bent is het lastig voor mij om dat niet te geloven. Was het lastig voor mij. Want nu geloof ik geen enkele stichting meer en test ik de honden zelf na op alles.

Maar dan is er Bas. Stokoud. Vrolijk. Vies. Onzindelijk en niks meer mee aan te vangen. Wandelen kan niet. Optillen kan niet. Knuffelen kan niet meer op de bank en ze plast overal maar dat vindt ze zelf geen enkel probleem. Gelukkig zijn er plasmatjes. Ze is lief. Ze is blij en ze stinkt. Allemaal erg dubbel. Van mij hoeft dit niet. Het is iets teveel allemaal en een enorme handenbinder.

Zou ik haar inslapen dan is het voor mijn gemoedsrust en comfort. Dat is niet een heel prettige reden. Want Bas lijkt het allemaal prima te vinden.

In januari gaan we naar de dierenarts. Weer hartfilmpje, nierwaarden, nagels knippen en algehele check. Puur om te kijken of het nog kan zo. Want ze drinkt ook heel heel veel. Maar dat kunnen ook de pillen zijn.

Alles is een dilemma en voor mij best heel belastend. Dus zo oud worden is niet perse fijn. Ze rent, begroet bezoek. Gaat in de tuin. Heeft mandjes waar ze graag ligt, is nog steeds super super lief en aandoenlijk. Eet goed en graag. Maarja. Ik kan niet met haar naar de dierenarts dus dat moet Hans doen. Ik weet hoe extreem gestresst ze ervan raakt en hoe overstuur ze zal raken van naalden en gefriemel. Daar is ze te oud voor.

Ik zal heel dubbel reageren. Als ze ingeslapen moet worden zal ik Bas heel heel erg missen. Maar ergens ben ik dan ook opgelucht. Want ze zit in mijn hart maar ik voel alles met haar mee. Bang dat ze omvalt en gaat gillen. Lastig om haar alleen te laten. Opruimen van poep en plas als het naast de matjes gaat. Bas is echt een handenbinder nu. Emotionele handenbinder. Soms als ze smorgens heel diep slaapt denk ik is ze dood? En dan zou ik daar vrede mee hebben maar dan is ze niet dood en dan ben ik blij.

Lang verhaal maar wil ermee aangeven dat je eigen referentie je antwoorden hier kleurt. Ja super als je hond oud kan worden. Maar als je hond van staal is en niet kapot te krijgen is mentaal maar fysiek langzaam afbrokkelt wat ze dan ook nog eens prima doorstaat maakt alles wel heel lastig.

[Maart]

Nee, jij snapt het duidelijk niet. Maar goed, wentel je maar in zelfmedelijden, daar kan ik niets mee.

[Irma]

@Marc Heel herkenbaar, zo'n oud hondje. Altijd blij smorgens dat hij er nog was Toen ik de beslissing had genomen een vorm van opluchting.
Wel is het zo denk ik, dat de situatie waar jezelf in zit ook meespeelt, hoe je het verwerkt enz. Had gedacht dat ik echt vreselijk onderuit zou gaan na de dood van Beau, miste Mini (vorige hondje) vreselijk, was bang voor hetzelfde verdriet. Maar mijn situatie, verlies van mijn man verdoofde het verlies van Beau, kon er niet verdrietig om zijn, opluchting, het was goed zo. Nu bijna 2 jaar later, mis hem nog steeds, die blaffert, maar het is goed.

[Yvette]

Zo is het ook @Marc ... lastig hoor...

Mijn dierenarts vroeg me over Tobias, is hij nog gelukkig?, zo'n simpele vraag maar voor mij een keerpunt, hij was dat niet meer. Niet eens omdat hij vreselijk slecht was maar omdat dingen die hij wilde niet meer lukten.
Dan kan ik zelf wel heel makkelijk en rationeel de keuze maken voor het moment van inslapen, voor mij is dat een geluk, verdriet komt sowieso. Maar inderdaad ook opluchting.

[Kells]

Dat is niet wat ik geschreven heb, maar als jij dat wil lezen, mag dat natuurlijk. Maar je praat daarbij enkel jezelf een schuldgevoel aan.

Ik geloof dus wel in eigen invloeden. Ik werk er zelfs mee & studeer er nog dagelijks voor.
Ik creëer geen onsterfelijk ermee echter.

Gezondheid is meer dan enkel geluk hebben. Gewoon een feit. En toch sterf je alsnog op een gegeven moment. Kan door pech zijn. Kan ook door keuzes zijn.

Soms zijn er geen keuzes. Dus dat nog eens herhalen, je snapt het niet.
@Kells Dat jij niet zelf een keer wat typt.....echt.

???

[Marc]

Ik denk dat Bas nog wel gelukkig is. Ze kan veel niet meer maar ze wil het ook niet. Dus als wij de voordeur open doen wil ze niet mee. Ze geniet van de steeds kleinere wereld om haar heen en lijkt daar prima tevreden mee. Ouder worden betekent ook minder behoefte aan aktie en stimulatie denk ik. Maar wel een hele goede vraag want dat moment dat ze zelf niet meer gelukkig is gaat natuurlijk wel komen. Ze is doof maar niet blind gelukkig. Zou ze beide worden dan is het einde verhaal bv. Of als ze kanker krijgt of een ziek lichaam door de slechte nieren. Maar dat is allemaal nog niet zo. Ze is soms gewoon druk en super aktief. En soms slaapt ze de hele dag. Maar het lijkt haar zelf allemaal niet zo te deren.

We houden haar goed in de gaten. Elke 6 maanden een check. Nagels knippen etc. Tanden is een ding. Maar ze lijkt zelf geen last te hebben van haar slechte gebit. Tenminste geen pijn. Heeft ze wel gehad. Maar nu niet meer lijkt het.

[Loraine]

Ik zie in Toobs (17,5 jaar) geen happy hondje meer, al een paar jaar niet.
Maar ik zie hem een paar keer per jaar een paar dagen en kijk er met veel meer afstand tegenaan dan mijn ouders, die hem letterlijk vanaf een paar uur oud hebben meegemaakt omdat hij bij mijn stiefbroers in bed is geboren.
Ik geef het wel voorzichtig aan, dat ik zie hoe hij de weg kwijt is, overal zijn poot tegen optilt omdat hij steeds vergeet dat hij al gedronken had, zich helemaal klem zuipt en daardoor gewoon ontzettend veel moet plassen.
Ik betwijfel ook of hij het niet aan zijn nieren heeft bijvoorbeeld en daardoor zo'n dorst heeft.
Mijn ouders willen er niet aan want hij is toch nog zo gelukkig en hij loopt nog prima een half uurtje mee, zolang hij geen verder ongemak aangeeft willen ze er ook niet mee naar de dierenarts voor bloedonderzoek ofzo.

Nu ben ik achtervang voor mijn ouders en mocht er wat gebeuren waardoor hun honden hier komen wonen dan is de eerste beslissing dat Toobs gaat hemelen.
Klinkt mss heel hard, maar zo'n oud besje die in januari een weekend in gezelschap van zijn vaste maatje bij mij al niet trok, gaat een herplaatsing naar alle waarschijnlijkheid al helemaal niet trekken.

[Nanna]

Er is een verschil tussen oud zijn met wat te nemen hobbels of alleen nog maar vegeteren ‘met nog wat leuke momenten’. Ik ben heel streng. Zodra het neigt naar het laatste sta ik met de hond bij de dierenarts.

[Mo-yi]

De vraag of ze nog gelukkig zijn, is een goede en soms ook een moeilijke. Je gaat dan continue alles extra in de gaten houden en dan als je dan gaat twijfelen dan overstemt een verdrietig gevoel, en dan ineens komen ze alsnog met hun knuffeltje aanzetten en ben je weer opgelucht. Het zijn die laatste momenten ook wel rollercoasters voor jezelf. Ik ben met Mo even gelukkig samen stapjes terug gaan zetten, puur wat ze zelf aangaf en alles was prima. De vraag zat wel steeds in mn hoofd; als ze zelf nog maar kan dealen en als ze er gelukkig in is dan is het prima zo. En ineens overviel het me, tijdens een korte wandeling, alles straalde wat meer "moeten"uit, ze liep wel mee maar snuffelde niet, geconcentreerd wat meelopen dat kostte al genoeg energie, en ineens kwamen er tranen..is ze wel gelukkig overviel me en plop daar zit je dan weer te dubben en te draaien. Maar toch; je merkt het wel. Je kent je hond door en door en er zijn grenzen die geaccepteerd worden en dan is het goed, en er komt een moment dat je ziet/voelt dat het gewoon teveel kost, teveel energie en dat de sjeu eruit is. Dat is dan tenminste als ze in een rustig ouder beeld terecht komen dan.Ik ben blij dat Mo mooi rustig oud is mogen worden en dat er geen paniek-stress momenten zijn geweest, dat je snel moet handelen. Maar ook de zorgen en het gepuzzel of het punt nu bereikt is is wel moeilijk. Ook beseffend dat je echt eerlijk wil zijn en niet teveel zelf gaan vasthouden omdat je niet los wil laten.

[Loraine]

Hier stond Toobs gewoon uren te loeien en huilen tot ik hem in mijn armen nam, was onrustig, wilde ook helemaal niets buiten zuipen, piesen en braaf een rondje meesjokken, ik moest hem ook echt in bescherming nemen tegen mijn veel jongere honden (8 jaar op dat moment, nu 9 en bijna 9).
Maar vreemde omgeving, 'papa' en 'mama' weg, andere routine en een koppie dat niet meer helemaal op orde is (want dement) werken natuurlijk niet mee.
Zijn maatje (inmiddels ook al 13 geloof ik) wilde ook niet zoveel want hij hangt ontzettend aan mijn stiefvader, maar was veel helderder, stond zijn mannetje wel enzo en ik werd zijn de facto 'mama' tot hij weer opgehaald werd.

[EchoMira]

Er is een verschil tussen oud zijn met wat te nemen hobbels of alleen nog maar vegeteren ‘met nog wat leuke momenten’. Ik ben heel streng. Zodra het neigt naar het laatste sta ik met de hond bij de dierenarts.

Ik ook. Ik heb vanzelf wel een bepaald besef van wat het gemiddelde der dagen van die hond is. Echt niet altijd alleen maar jubel in crescendo maar we doen vaak iets leuks, snappen hoe het werkten en hebben het doorgaans toch best goed.
Blijft dat gemiddelde intact? Of doe ik afbreuk aan wat het was door langer te wachten?
Het is niet mijn eerste rondje om de kerk dus ik weet als ik daar over na ga denken dat het moment er dan wel aan zit te komen.

Nou is er natuurlijk wel een vervelende kwestie en dat is er ons vroeger wijs is gemaakt dat de baas (m/v) "het moment" waarneemt waarop het "tijd" is.
Dat is ook zo. Maar dat bijzondere moment is dan te vaak om half drie op in de zaterdagnacht als baas even naar de plee moet en de hond op de keukenvloer rectaal ligt te bloeden. En ook niet een beetje.
Waar haal je dan ineens een ome dierenarts vandaan?

Ja, absoluut. Kan ook gebeuren als je hond niet oud en de dagen zat is maar de jouwe was het wel en had je nou maar vrijdagochtend afgesproken.

Natuurlijk wil niemand zijn hond afgeven. Het is hartstikke kut en veel mensen schuiven nare dingen nou eenmaal voor zich uit maar het is echt een misverstand dat je daar geen prijs voor betaalt.
Dus, zakken vol zakdoeken en koek of worst en net zo opgewekt naar de dierenarts als naar de puppencursus en staan voor je hond.
Je weet heus wel of het er op lijkt of je hond van 12 gewoon 13 gaat worden of er met de pasen waarschijnlijk niet meer is. Dan is januari laat genoeg. Het is juist die laatste maandjes er uit willen knijpen waar het vaak mis gaat.

[EchoMira]

Als ze ingeslapen moet worden zal ik Bas heel heel erg missen. Maar ergens ben ik dan ook opgelucht. Want ze zit in mijn hart maar ik voel alles met haar mee. Bang dat ze omvalt en gaat gillen. Lastig om haar alleen te laten. Opruimen van poep en plas als het naast de matjes gaat. Bas is echt een handenbinder nu. Emotionele handenbinder. Soms als ze smorgens heel diep slaapt denk ik is ze dood? En dan zou ik daar vrede mee hebben maar dan is ze niet dood en dan ben ik blij.

Ik ben precies zo.
Cleo ging dood tijdens een gebitsbehandeling onder narcose. Het was allemaal veel erger dan we hadden verwacht en we hadden best veel verwacht. Het bot tussen neus en kaak was op twee plekken weg vanwege die eeuwige leishneus.
Als je daar tanden uit ging trekken...nou ja.

Ik moest meteen keihard janken. Ik was op het werk en heb echt staan brullen. Dat de bovenkant van je trui echt helemaal nat wordt, weet je wel?
Tuurlijk in eerste instantie vanwege het afscheid maar ook opluchting. Eindelijk, eindelijk van dat kruis van een zieke hond af. Wat een tocht was dat.
Ik vind het echt niet erg om er voor te zorgen maar natuurlijk heb je daar ook last van. En hoelang je er zoveel dagelijkse last van hebt bepaal je ook niet helemaal zelf. Dus als het dan klaar is ben ik er niet alleen maar rouwig om. Er is zeker ook een last die van je schouders valt en...ruimte voor iets nieuws