Dívka komt nu ze bijna 8 jaar is heel langzaam meer tot rust maar als ze maar dénkt dat we wat leuks gaan doen flikflakt ze gillend van opwinding door het huis heen of doet ze kataklopkataklop pirouettes met luidkeels commentaar.
±3-4x per week een lange wandeling, half uurtje naast de fiets of uitrazen op het omheinde losloopveld scheelt al een hoop aan hysterisch gestuiter.
De andere dagen doen we snuffelrondes, bied ik voerspellen aan of een kluif of hebben we bewust een rustdag.
Juist die balans tussen actie en rust hebben we flink aan moeten werken.
Af en toe gaat ze mee naar een dierenwinkel of de Intratuin ofzo, daar laat ik haar alles afsnuffelen en mag ze wat lekkers uitzoeken, dan is ze na thuiskomst ook helemaal gaar van alle indrukken.
Wanneer ik de anderen in hun tuigen steek en aanlijn moet ze verplicht in de bench en af, dan blijft ze nog het rustigst ondanks de stijgende opwinding.
Het ganghekje zit dicht maar niet op de grendel en ik stap naar buiten, fluit waarop ze eraan komt rennen, het hekje openduwt en ik laat haar buiten direct zitten, lijn haar aan en zet haar onder appèl zodat ze redelijk rustig meeloopt.
Idioot rondrennen en gillen doe je maar in je vrije tijd.
Bij het uitlaatveld krijgt ze meer lijn, tijdens snuffelrondes heeft ze de hele wandeling meer lijn, bij 'normale' wandelingen geef ik haar meer lijn bij uitlaatvelden en daar waar ik haar toestemming geef om te snuffelen etc.
Ik merk wel dat ze een kortere lijn fijner vindt, daar lijkt ze meer steun uit te halen.
Naast de fiets zit ze aan een kort lijntje, daar moet ze werken en bij een plaspauze wissel ik hem om voor een wat langere lijn.
Ze kan niet goed los, dan is ze een zwart stipje aan de horizon of ze gaat doof&blind achter een konijn aan, dus voor de veiligheid gaat ze enkel los waar dat veilig kan.
Komt neer op het omheinde losloopveld en soms midden in de woonwijken (tussen 1 en 4 's nachts) wanneer er geen verkeer is en genoeg overzicht.
Hierna komt er iets wat minder hyper is, maar vooral minder hysterisch en gevoelig want hoe gek ik ook met die kleine kattekop ben, wat rustiger en stabieler past me beter.
) en het werk zelf is natuurlijk mentale uitdaging voor haar. De meeste dagen is ze uren samen met mij op stap. Voor Aloy lijkt dat de perfecte balans te zijn en ze is het grootste deel van de tijd (zodra ze haar ochtendenergie kwijt is) een heerlijk relaxte hond. Ik kan ook rustig een dag tot niets in staat zijn en als ik dan tien minuten een leuk hersenspelletje met haar speel houdt ze zich rustig de rest van de dag koest en gaat ze ergens liggen pitten. 
