Verandering van het bekende zorgt voor onzekerheid en onrust. Een ziek dier erbij, de wei een andere maat, waterbakken op een andere plek, nieuwe 'buur'dieren - zodra het vertrouwde verdwijnt, wordt het leven voor Donna letterlijk onoverzichtelijker.
Het is ontroerend hoe Remy dan laat zien waarom hij mocht blijven.
Als Donna ergens verdoold in de wei staat te blaten, is hij degene die reageert, met geluid, of met aanwezigheid. Als ze staat te soezen in het herfstzonnetje, is hij degene die flank aan flank naast haar staat.
Als hij haar treft bij de waterbak, is er heel zachtjes even neuscontact, een ademtocht, een voorzichtig raken.
En als er door de wei gewandeld wordt, dan wandelt het hele kluppie met elkaar, vaak Remy voorop en Donna achteraan.
En zo is hij haar stabiele factor en vindt haar onrust geen grond: Remy is er, dan is het goed.
- - - - - - - -
En nu is Donna dood, vanmorgen in het weitje met Remy en Neeltje.
Donna - dochter van Anna -, onze koninklijk fiere Zwartbles-dame heeft hier meer dan 16 jaar haar zware blaat laten horen.
Moederschaap pur sang, zelfs voor een verweesd lam van een ander, terwijl ze zelf al jaren niet meer drachtig was.
De laatste jaren een kapsel op maat geknipt, omdat scheren zoveel stress gaf.
Blind en bijna doof, maar altijd blij met een krabbel op borst en kont. En een bakkie brok.
Dag Donna, BellaDonna!
