Het is tijd voor een buitenlandse hond topic

[Loraine]

Alleen over de fails of mag het ook over positieve dingen, eigen ervaringen, twijfels etc gaan?

[Maart]

Ik heb ook 2 buitenlandse honden
Die laatste bezorgd(e) me ook wel heel wat kopzorgen en financiële happen uit mijn budget

[Marc]

Ik kan het artikel niet lezen dus weet niet of er iemand verwijtbaar is. Ik heb zelf nooit zoveel met dit soort artikelen. Een los voorbeeld. Ik kan nu een artikel schrijven met Bas in de hoofdrol. Nooit ziek. Stokoud en ook uit het buitenland. Of een hond van een fokker. Mijn tante kocht een duitse herder. Bewust show x werk ivm gezondheid. Outcross. Denk dat die hond 30.000 euro aan dierenartskosten heeft gemaakt door de orthopedische problemen. Is overigens wel 12 geworden en ze konden het gemakkelijk betalen en hadden het er voor over.

Ik vind losse verhalen zo weinig zeggen.

[Loraine]

Ik heb ook 2 buitenlandse honden

Als we zo gaan beginnen kan ik ook aanhaken gok ik.
Mijn honden komen op papier uit Nederland maar gezien hun afkomst (broodfok, door de vorige eigenaren daar gehaald) is het heel goed mogelijk dat ze in Oost-Europa geboren zijn.

Daarnaast heb ik een Roemeense straatrat als oppashond, vind hem qua uiterlijk nog het meest op een teckelmix lijken met zijn lange lijf en korte poten.
En mijn moeder heeft een Podengo en had een x Mioritic, beide stichtinghonden.

[Omega]

Ik had twee buitenlandse honden, geboren op straat in Italië maar gevonden en opgegroeid bij mensen thuis. Door omstandigheden konden ze daar niet meer blijven en hebben ze zonder grote problemen nog ruim 10 jaar hier gewoond.

[Marc]

Het hele doen alsof dat om hele andere soort honden gaat is al idioot. Een hond is een hond. Gezond of ongezond. Enige dat je moet weten is dat in bepaalde landen ziektes voorkomen waarop je moet letten. Net zoals in rassen ziektes voorkomen waar je op moet letten. Een buitenlandse hond kan net zo goed een Duitse herder met stamboom uit Spanje zijn. Of een husky uit Bulgarije. Snap dat hele categoriseren al vaak niet.

[Omega]

Problemen ontstaan vaak bij stichtingen die niet eerlijk zijn over de honden die ze laten adopteren. Heel angstige of zieke honden, berghondtypes kwalificeren als lief voor iedereen en plaatsen in een stad.
Al hoor je natuurlijk weinig over plaatsingen die wel goed gaan. Net als overal is kaf onder het koren en moet je zelf goed opletten.

[ingrid48]

wij hebben nu onze 5e en 6e Griekse hondje en ik moet zeggen dat ze alle 6 geweldige honden zijn of waren...natuurlijk kijk je naar de hond, naar de beschrijving en meestal kan je ze in het gastgezin in Nederland bezoeken om te zien of het hondje is zoals je hoopte.

maar zoals gezegd, alle 6 super karakter, de ene eigenwijzer dan de ander natuurlijk, maar ik zou er geen eentje anders willen hebben. Kortom, hier blijven we bij de Griekjes

[ranetje]

Kan het niet lezen, ook niet via archive.

[annnie]

[annnie]

Als je het artikel leest wordt ook wel weer duidelijk dat die mensen weinig onderzoek van te voren hebben gedaan. Als je je nu eens in verdiept in wat je in huis haalt, of dat nu een rashond of straathond is, zou het een hoop leed besparen.

[ellen en de birmanen]

Ineke adopteerde hondje Gaudi uit Spanje, maar kreeg er kopzorgen én rekening van 6000 euro voor terug
Duizenden Nederlanders per jaar adopteren een hond uit het buitenland. Maar zo’n adoptie brengt nogal wat risico’s met zich mee. Journalist Ineke Westbroek en haar echtgenoot ondervonden het zelf. Het leverde hen een zielig huisdier, een hoop kopzorgen én torenhoge rekeningen op, beschrijft ze.
Nadat ons vorige hondje was gestorven, wilden we graag een nieuw huisdier. Bij onze digitale zoektocht naar een opvolger smolten wij bij de afbeelding van Gaudi, ter adoptie aangeboden via een Nederlandse opvangstichting in Spanje.
Hij keek ons op de foto aan vanaf een balkon, tegen een achtergrond van wuivende palmen. Een kleine Podenco met een pluizige snuit, mishandeld door zijn vorige baas. Wij waren verkocht.
De dame van de stichting sprak liefdevol over de dieren die zij in huis opvangt. Op de vraag of Gaudi Leishmania kon hebben – ik had weleens gehoord van die nare dierziekte – stelde zij ons gerust.
Toen zij Gaudi in Nederland aan ons overdroeg, had hij korstige wondjes aan zijn oren. Ook hierover stelde zij ons gerust: „Ze verdwijnen vanzelf, hij heeft antibiotica gehad.” Blij namen we Gaudi mee naar Rotterdam.
De weken daarna breidden de zweren zich uit. Diagnose van het dierenziekenhuis Evidensia Barendrecht: tóch Leishmania, geïnfecteerd in Spanje.
Stekende zandvliegen
Leishmania is een nare ziekte die wordt veroorzaakt door steken van zandvliegen. De ziekte veroorzaakt een boel klachten zoals gewichtsverlies, slechte eetlust, zwakte, huidproblemen, nierontsteking, bloedneuzen, bloed in de urine en nog veel meer. Als het dier niet wordt behandeld, kan het eraan overlijden.
Voor onze Gaudi volgt een pijnlijk en slepend traject. Naast de medicatie om de ziekte aan te pakken, worden de zweren intensief behandeld. Wanhopig wordt ons hondje van de jeuk en van de kraag die moet voorkomen dat hij de behandelde plekken openhaalt. Drie keer per week worden zijn wonden onder narcose behandeld. Meubels gaan omver, overal schuurt hij tegenaan.
Wij zijn niet de enigen met een hondje met Leishmania. Steeds meer mensen adopteren een hond en steeds vaker ontdekken zij pas later dat het dier zo’n ziekte heeft. In Nederland werden volgens cijfers uit 2020 van Stray Animal Foundation Platform, een internationale koepel van adoptieorganisaties, jaarlijks bijna 13.000 honden geadopteerd. ‘Ons’ dierenziekenhuis behandelt jaarlijks dertien tot vijftien dieren met buitenlandse dierziektes zoals Leishmania in de regio Rotterdam.’

Bij de Leishmania-poli van de Faculteit voor Gezelschapsdieren van de Universiteit Utrecht groeit het aantal Leishmania-gevallen, constateert specialist Christine Piek.
We zien regelmatig dat adoptanten niet goed zijn voorgelicht
Slechte voorlichting
Ook de nu al ruim 2500 leden tellende Facebookgroep ‘Mijn hond heeft Leishmania’ groeit. Veel van de leden werden – net als wij – verrast door de diagnose. „We zien regelmatig dat adoptanten niet goed zijn voorgelicht. Het is dan ook belangrijk dat een adoptieorganisatie alle medische informatie beschikbaar stelt voordat een hond hierheen komt”, benadrukt medebeheerder Adrie Beyen.
„Dan kan een adoptant een weloverwogen keuze maken. Bij adoptie kan de dierenarts alvast op de hoogte worden gesteld. Veel dierenartsen hebben namelijk nog niet in hun systeem om te testen op buitenlandziekten”, zegt hij.
Het is niet zo dat Nederlandse dierenartsen te weinig over Leishmania weten, zegt woordvoerder Julia Hamel van de beroepsorganisatie Koninklijke Nederlandse Maatschappij voor Diergeneeskunde (KNMvD): „Er is tijdens de opleiding aandacht voor, maar de ziekte komt hier niet van nature voor.”
Zwerfdieren dragen vaak infectieziektes met zich mee
Julia Hamel (Koninklijke Nederlandse Maatschappij voor Diergeneeskunde)
Advies: adopteer geen zwerfdier
De beroepsvereniging heeft een stevig advies: adopteer geen zwerfdier uit het buitenland. „Zwerfdieren dragen vaak infectieziektes met zich mee”, licht woordvoerder Hamel toe, „en adoptie lost de problemen in het herkomstland niet op.”
Marijke Boomstra onderschrijft dit. Samen met haar man runt de Nederlandse in de Griekse regio Paggaio een organisatie die samen met de gemeente en de politie zwerfhonden van de straat redt. Nadat de dieren worden gecastreerd, gesteriliseerd, gechipt en gevaccineerd worden zij teruggebracht naar hun vindplaats.
Ter adoptie stellen, zoals onze Gaudi, kan niet, stelt Boomstra. „De meeste zwerfdieren hier hebben Leishmania en andere ziektes, dat is niet eerlijk tegenover adoptanten.”
Ook Romeo, geadopteerd door Sade van Gestel en haar partner, komt uit Griekenland. „Hij was er bijna niet meer geweest”, vertelt de Zwijndrechtse. Zij vertrouwde de wondjes die na acht maanden verschenen aan Romeo’s oren niet: „Herhaaldelijk vroeg ik aan de dierenarts of het Leishmania kon zijn. Hij bleef beweren van niet, ook toen Romeo slecht ging eten en mank begon te lopen.”

‘Willen hem niet laten lijden’
Hij kreeg medicijnen waardoor zijn toestand verslechterde. „Toen zijn skelet zichtbaar werd, raadpleegden we een andere dierenarts, die betwijfelde of Romeo het zou halen. Ze vroeg of ik van Leishmania had gehoord. Toen moest ik huilen.”
Met de juiste medicatie herstelde Romeo. Na vijf jaar kwam de ziekte terug, maar ook dit keer kwam hij erbovenop met medicatie. „Hij is weer lekker aan het blaffen en rent achter scooters aan”, zegt een dankbare Van Gestel. „Wel vragen we ons af tot hoever we gaan als het weer terugkomt. Hij is ons gezinslid, we kunnen hem slecht missen. Maar we willen hem niet laten lijden.”
En hoe gaat het met Gaudi?
Met onze eigen grappige, aanhankelijke Gaudi zijn we vier maanden en ruim 6000 euro verder: zoals veel dierenartsverzekeringen dekt onze verzekering geen buitenlandse dierziektes. Zijn wonden genezen gestaag. Zouden wij hem hebben geadopteerd als wij alles van tevoren hadden geweten? Hm. Hij keek ons wel héél lief aan vanaf dat balkon.

Dit is het artikel.

[ranetje]

Dank voor het artikel Ellen en annie
Te weinig geïnformeerd en gecontroleerd en dierenartsen met te weinig benul als ik die twee gevallen zo lees.
Heel verdrietig.

De vraag is hoe je mensen kunt bereiken (en dierenartsen!) om alert te zijn op deze ziektes?
Het is voor mij wel een grote belemmering om zo'n hondje in huis te halen.

[Loraine]

Het hele doen alsof dat om hele andere soort honden gaat is al idioot. Een hond is een hond. Gezond of ongezond. Enige dat je moet weten is dat in bepaalde landen ziektes voorkomen waarop je moet letten. Net zoals in rassen ziektes voorkomen waar je op moet letten. Een buitenlandse hond kan net zo goed een Duitse herder met stamboom uit Spanje zijn. Of een husky uit Bulgarije. Snap dat hele categoriseren al vaak niet.

Die ziektes zijn voor mij een reden om zelf een straatje verder te gaan als ik naar een nieuwe hond zoek en de buitenlandse honden
Ik vind het gewoon doodeng dat een hond negatief kan testen en dan later de betreffende ziekte alsnog heeft omdat die in ruste bleek te zijn.
Nou zul je mij niet horen beweren dat een Nederlandse hond geen gezondheidsproblemen kan hebben hoor.

[Nanna]

Ik heb enkel Hongaren. Weliswaar met stamboom maar toch. Ik wil geen hond meer hierna maar als ik met een pistool tegen mn kop toch een hond moest uitzoeken kwam ie gewoon weer uit Hongarije.

[Hewi]

Idd leishmania kan jaren later opduiken
Maar in dit geval lijkt mij dat al bekend was aangezien hond al een ab kuur had gehad.

Ik snap het niet zo goed als je een Nederlandse hond wilt doe je toch ook achtergrond onderzoeken ? Dan ren je toch ook niet naar eerste beste broodbakker?

Zo zie ik stichtingen ook. Je hebt geweldige en je hebt enorm kutte en je kan er heel veel over vinden.

Dat gezegd te hebben. 4 buitenlanders gehad alle 4 op leeftijd geworden.
2 stokoud.
1 stierf helaas op 10 aan kanker

Nr 4 . Kodi. Heeft ehrlichia. Was bekend. En wordr volgende maand 11.

Tja .

[Diana]

Dank voor het artikel Ellen en annie
Te weinig geïnformeerd en gecontroleerd en dierenartsen met te weinig benul als ik die twee gevallen zo lees.
Heel verdrietig.

Ja, vaak doen adoptanten weinig vooronderzoek. Dat kun je net zo goed de plaatsende stichtingen verwijten, want wat mij betreft is dat een gedeelde verantwoordelijkheid. Een stichting moet adoptanten er ook duidelijk en goed over informeren, bloedtesten overhandigen die gedaan zijn voor de adoptie, beschikbaar zijn voor vragen (ook na adoptie) over gezondheid en buitenlandse ziektes, kunnen doorverwijzen naar een gespecialiseerde dierenarts, etc.

De vraag is hoe je mensen kunt bereiken (en dierenartsen!) om alert te zijn op deze ziektes?
Het is voor mij wel een grote belemmering om zo'n hondje in huis te halen.

Er zijn verschillende initiatieven gaande in Nederland om dierenartsen beter over mediterrane ziektes te informeren en dat zet wel steeds meer zoden aan de dijk.
Maar helaas zijn er ook nog best veel dierenartsen die maar wat aanrommelen en in het geval van te late of niet de juiste behandeling kan dat voor een hond heel verkeerd aflopen
De laatste 10-15 jaar zijn de protocollen voor diagnose en behandeling van Leishmania dusdanig verbeterd dat het nog maar heel zelden voorkomt dat Leishmania bij een tijdige en juiste behandeling dodelijk afloopt of levenslang voor klachten zorgt. De verantwoordelijkheid voor het opvolgen van die protocollen kun je niet bij de eigenaren leggen, die ligt toch voornamelijk bij dierenartsen en ervoor zorgen dat dierenartsen beschikken over de juiste informatie en altijd alert zijn op mediterrane ziektes bij een hond uit zuid- of oost-Europa. Vandaar dat er ook vooral wordt gewerkt aan betere informatie voor dierenartsen en stichtingen.
Dat geldt overigens niet alleen voor Leishmania, maar ook voor tekenziektes, die worden ook heel vaak over het hoofd gezien en bijvoorbeeld Babesia heeft vaker een dodelijk afloop dan Leishmania.

De reden dat mensen zo veel geld kwijt zijn aan een aandoening als Leishmania, is meestal ook omdat ze al duizenden euro's kwijt zijn voordat de juiste diagnose is gesteld. Zou zo'n dierenarts direct een reisprofiel hebben getest, dan was dat een paar honderd euro in plaats van een paar duizend euro. De behandeling zelf is helemaal niet zo ontzettend duur, ook niet in Nederland. Mits deze op tijd wordt ingezet, want hoe later je behandelt, hoe groter de kans dat er meerdere behandelingen nodig zijn of restschade is, en dan lopen de kosten ook op.

Het artikel laat denk ik goed zien waar en waarom het zo vaak misgaat en wat mij betreft alleen maar goed om mensen op die risico's te wijzen, zodat ze er zelf alerter op zijn en ook in hun overweging meenemen of ze de financiële middelen hebben (wat natuurlijk altijd geldt, want een hond kan ook iets anders al dan niet chronisch gaan mankeren). Het artikel geeft geen volledig en genuanceerd beeld, maar er zijn mij veel meer van dit soort casussen bekend om te weten dat het ook zeker geen uitzonderingen zijn. Prima om rekening te houden met het worst case scenario, en als je dat financieel niet op kunt brengen of gewoon helemaal niet ziet zitten, zoek je een andere hond.

[Diana]

En wat betreft die persoonlijke ervaringen: na twee honden met Leishmania die allebei gezond oud zijn (geworden), is het voor mij geen reden om er niet aan te beginnen, wel afhankelijk van de verdere bloeduitslagen, etc.
Amoz is nooit een dag in zijn leven ziek geweest vanwege de Leishmania, heeft ook nooit behandeling nodig gehad en is heel vitaal 14 geworden. Amy was wel heel ziek toen ik haar op 1-jarige leeftijd vond met actieve Leishmania en Ehrlichia (en demodex), maar is na behandeling volledig hersteld, inmiddels bijna 12, kerngezond, bloedtesten zijn altijd perfect, ze krijgt al 9 jaar geen medicatie meer en test al 8 jaar negatief op Leishmania. Ze heeft wel littekens op haar huid, maar die zijn waarschijnlijk (meer) veroorzaakt door de geïnfecteerde gegeneraliseerde demodex.

Dus zo kan het ook gaan met de juiste monitoring, genetisch geluk (net als Amoz ontwikkelt ca. 60-65% van de honden nooit actieve Leishmania, omdat het eigen immuunsysteem het op de juiste wijze bestrijdt) en tijdige behandeling zoals bij Amy.
Maar ik ben me er terdege van bewust dat dit voorbeelden zijn van het best case scenario.

[ellen en de birmanen]

ik heb 2 buitenlanders, komen alle 2 uit Roemenië. Ecco was een zwerver welke werd aangetroffen met een teef en 6 pups. Hij is afgegeven bij een Nederlandse vrouw die honden opvangt in Roemenië en via haar is hij bij ons gekomen. Er was weinig bekent van hem, maar ik moet zeggen dat hij zich prima bij onze roedel heeft ingevoegd. Hij laat zelfs de katten binnen met rust. We wisten niet of hij zindelijk was en dat is hij vanaf het eerste begin.

Pinkie komt via een andere stichting bij ons. Het was de bedoeling dat wij haar zouden opvangen totdat er een adoptiegezin zou komen. Dat zijn wij dus geworden Pinkie heeft altijd in huis gewoond en is afgestaan in Roemenië wegens onzindelijkheid en bloed plassen. Het arme kind bleek blaasstenen te hebben en is in Roemenië geopereerd. Ze heeft wel een hartkwaal, weliswaar nog niet zo ernstig dat ze aan de medicatie moet. We houden het in de gaten.
Ze is nu precies een jaar bij ons en een heerlijk oud knuffelig tutje van 10 jaar.

De andere3 zijn zelf gefokte tollers en tot op heden heeft alleen de oudste de dierenarts het meest gezien. 2 Mamatumoren, baarmoederontsteking 3x, de laatste keer laten steriliseren en vorig jaar al haar tanden en kiezen laten trekken wegens CUPS.

[blondie]

Ik heb er toevallig 2. En ik benoem het buiten wel eens als mensen vragen welke rassen het zijn.
Want voor mijn gevoel kun je niet echt merken dat het "buitenlandse honden zijn"
In kader van de wereld politiek zit ik een beetje scheef.. daar maak ik dan wel soms een grapje over voor die hem begrijpen.
Ik heb een DH van Oostduitse komaf wel in Nederland gefokt, en 2 Russinnen

Niet bewust voor herplaatser uit Buitenland gekozen trouwens. Ik viel voor de ene, mijn vriend voor de ander.heb
En Chara is de enige die ik alleen vanaf de foto en wat filmpjes heb "genomen"
Bij Glory ook wel, maar daar hadden we wel een proefperiode van geloof 2 maanden, maar dat bleek niet nodig die paste gewoon.

Chara bleek ziek, dat maakte wel dat ik me eerst wat bedonderd voelde, niet eens vanwege de kosten denk ik.. mijn grootste angst was haar te moeten laten inslapen of herplaatsen als bepaald gedrag gewoon extreem had gebleven.
Want dat is wel wat ik vaak zie gebeuren bij herplaatsers die niet kunnen aarden in hun nieuwe omgeving, of dat eigenaren domweg niet weten hoe met gedrag om te gaan en dan ook geen hulp zoeken.

Mag zelf wel in handen knijpen dat de buitenlandse dames qua aanpassing en gedrag vrij rap ok waren. Maar ik zag ook wel dingen waardoor ik besloot naar hondenschool te gaan met Glory met name. Hadden we misschien zelf ook wel kunnen oplossen, maar ik besloot dat het verstandiger was voor mijzelf en voor mijn vriend om toch even wat aandacht onder begeleiding te krijgen.

Ik zie alleen dat soms hondjes ergens terecht komen, waar mensen totaal in de war raken, de hond vervelend gaan vinden en dat zo'n beestje of een jaar lang gehouden wordt maar steeds minder begrepen wordt om vervolgens herplaatst te worden of in een asiel te belanden met nog meer issues dan ze al hadden.

Los dan nog van medische dingen. Ik vind gedrag eigenlijk nog meer van belang.
Had ik geweten dat Chara ziek was, dan denk ik niet dat ik haar had laten overkomen. Daar ben ik ook eerlijk in. Nu ben ik blij dat ze er is, omdat het onder controle is en ze fantastisch is in haar doen en laten.

Maar bij een hondje wat we eerder zagen en die al in Nederland was heb ik het echt op gedrag en wat ik ervaarde toen ik ging kijken en Aak ook mee had af laten ketsen, dat zag ik gewoon niet goed komen. Niet tussen hem en dat teefje (en contact met onze katten dan maar daar gelaten), maar ook niet in de omgeving waar wij wonen. Dat hondje had hier niet gelukkig geworden en wij andersom ook niet met dat hondje.
Dat vind ik dus wel een ding van bepaalde stichtingen.. en van bepaalde buitenlandse honden.
Zowel aanbieder als aanschaffer mag wel even beter bedenken wat je dan precies aanschaft (of naar Nederland haalt), wat je aan kunt en waar je bereid voor bent om als het nodig is voor te gaan.

Het kan ook gewoon goed gaan, maar ik merk toch meer dat het vaak beter gaat bij mensen die al eerder honden hebben gehad, en wel een beetje gedrag weten in te schatten.

[blondie]

OMG de reacties onder het artikel! Van de bekende "de asielen zitten hier overvol" tot Nederland houdt zo van buitenlanders, ze halen zelfs de honden uit het buitenland enz enz. Man man man.

Die mening deel ik soms wel eerlijk gezegd.
Sterker nog, als ik bij verhuisdieren kijk of bij diverse asiels zijn het nu ook steeds vaker honden die al uit buitenland zijn gehaald en na paar maanden tot jaar proberen gedumpt worden in een asiel.

[ranetje]

@Diana dank voor je uitgebreide uitleg

[CatnDog]

Bedankt voor het delen van het artikel.

Ik denk dat het aan de stichting ligt in hoeverre ze open en eerlijk zijn over de medische toestand van de honden.
Zo kan ik me van Verhuisdieren herinneren dat er een advertentie op stond (een paar jaar geleden) van een Groenendaeler uit Spanje en daar stond heel netjes en duidelijk bij dat hij leishmania had. De toekomstige baasjes zouden daar dus rekening mee moeten houden.

De stichtingen kunnen natuurlijk nooit deels verantwoordelijk worden gesteld voor alle medische kosten die bij een hond die aan leishmania lijdt komen kijken. Dan kunnen al die stichtingen binnen no time wel stoppen.

In het artikel staat dat haar dierenarts totaal de link met leishmania niet kon leggen, terwijl een andere dierenarts dat wel deed. Daar zit dus ook weer een groot verschil in voor de baasjes; een positieve of negatieve ervaring.
Want het kan dus net zo goed zijn dat iemand een hond van een stichting overneemt die leishmania draagt en daar dus heel oud mee wordt (zoals Diana bij voorbeeld vertelt) en dat de dierenarts dat goed begeleidt.

[Marc]

Ik vind het onkunde van een dierenarts in deze tijd. Ze weten toch ook allemaal wat bulldogjes mankeert. Spanje korstjes dus tja ..hoe moeilijk is het. En je niet inlezen is super dom. Pech voor je.

[Marc]

Ik test mijn volgende Spanjaarden weer gewoon zelf na. Bij Guus ook gedaan.