Je ergeren aan uitvallers

[EchoMira]

Ja. Het werkt alleen wel met 10 honden op een rij dus ik vind het altijd een beetje lastig als mensen het aan de kant vegen en verbeterpunten gaan formuleren. Maar goed, hier alvast geen gebler waarvan ik had gezegd dat het nee is.

Laat staan als ze gaan zeggen "ja maar het is twee kanten op want jullie laten je flex vieren".
Ik snap prima dat je op 50 verschillende manieren je hond-baasrelatie vorm kunt geven maar als het niet werkt en je hond luidkeels schijt aan jouw voorkeuren heeft doe je het wel degelijk gewoon verkeerd.

[Marc]

Ik accepteer het ook niet. Bas en Guus deden het in het begin allebei. Uitvallen. Maar dat mogen ze niet en daarna werden ze uitermate vriendelijk. Ook aan de lijn. Ik heb eerst dat uitvallen afgeleerd met straf. Daarna heb ik lief zijn aangeleerd en daarna waren ze lief. Maar ze krijgen genoeg beweging en mogen genoeg wel zodat ik ook vind dat het in balans is om ze zaken te verbieden. Poep eten mag niet en uitvallen ook niet.

Bas en Guus hebben er allebei al eens voor op hun kop gekregen en daarna voldeed een waarschuwing. Lief zijn! Uh! En ik begeleid ze er ook altijd zelfverzekerd en vol vertrouwen doorheen. Maar het zijn ook hele lieve makkelijke hondjes. Dus dat scheelt vast een eind. Al vind ik Guus lief en daar zal lang niet iedereen het mee eens zijn aangezien hij genoeg gemotiveerd is om een erg dwingend en eigengereid hondje te zijn. En erg volgzaam is hij ook al niet op het eerste oog. Is hij wel maar alles met een middelvinger die hij niet meent.

[Smoushond]

Ik laat het hondje van de buurvrouw wel eens uit die valt naar elke hond uit ,reu of teef groot of klein maakt niet uit
En die heb ik het in 1 wandeling afgeleerd buurvrouw snapte er niks van
En met Bertus …..

[Hewi]

Ik laat het hondje van de buurvrouw wel eens uit die valt naar elke hond uit ,reu of teef groot of klein maakt niet uit
En die heb ik het in 1 wandeling afgeleerd buurvrouw snapte er niks van
En met Bertus …..

Precies:) de ene hond is de andere niet.
Ko haat het als ik mijn stem maar verhef. Dus die doet geen rare dingen. Maar hij was al vreselijk braaf toen ie kwam. Leo daarintegen kon het geen drol schelen. Boos lief beuk voor zijn hersens afleiden omdraaien we hebben alles 10 jaar lang geprobeerd hoor

[Marc]

Ik laat het hondje van de buurvrouw wel eens uit die valt naar elke hond uit ,reu of teef groot of klein maakt niet uit
En die heb ik het in 1 wandeling afgeleerd buurvrouw snapte er niks van
En met Bertus …..

Mijn hondjes verdedigden mij. Dat is vrij eenvoudig af te leren door ze te laten weten dat dat niet gewaardeerd wordt. Want ze vielen uit maar waren helemaal niet onvriendelijk los maar heel open en aardig. Dus dat ombuigen is eenvoudiger dan onzekerheid of hormonale agressie bv. Daarom zei ik al dat mijn hondjes natuurlijk ook wel gemakkelijk zijn.

Dapper had hormonale reu agressieve neigingen. Lukt wel met een bal of snoepje maar dan moest de andere hond niet gaan provoceren. Straffen had bij hem weinig nut. Daar brulde hij vol adrenaline doorheen.

[Smoushond]

Ik laat het hondje van de buurvrouw wel eens uit die valt naar elke hond uit ,reu of teef groot of klein maakt niet uit
En die heb ik het in 1 wandeling afgeleerd buurvrouw snapte er niks van
En met Bertus …..

Mijn hondjes verdedigden mij. Dat is vrij eenvoudig af te leren door ze te laten weten dat dat niet gewaardeerd wordt. Want ze vielen uit maar waren helemaal niet onvriendelijk los maar heel open en aardig. Dus dat ombuigen is eenvoudiger dan onzekerheid of hormonale agressie bv. Daarom zei ik al dat mijn hondjes natuurlijk ook wel gemakkelijk zijn.

Dapper had hormonale reu agressieve neigingen. Lukt wel met een bal of snoepje maar dan moest de andere hond niet gaan provoceren. Straffen had bij hem weinig nut. Daar brulde hij vol adrenaline doorheen.

Klopt het hondje van de buurvrouw is een lief onderdanig hondje met een gewoonte om tegen elke hond te blaffen
Bij Bertus is het hormonale agressie inderdaad,die begint al wanneer hij de reu nog maar ruikt en niet eens ziet

[Flamme]

Ik heb ook een hekel aan krijsende uitvalhondjes.
Nu heb ik er zelf eentje. En ik ben er nog niet uit hoe ik het eruit moet krijgen.

Ik probeer op tijd meer afstand te nemen, biedt afleiding met lekkers, hij gaat naar de dagopvang met grote stabiele honden, we volgen cursus.
Bij de cursus is het blaffen bijna weg. Het komt 100% voort uit onzekerheid.
Tja, hij mag het niet. Gewoon niet. Maar vertel mij maar hoe ik daar dan voor moet zorgen. Ik weet het niet. Boos worden is geen optie want Kodi loopt sowieso al een beetje gespannen. Dat wordt niet minder als ik boos wordt.
Daarbij loop ik met 3 waarbij Karma ook opgefokt is bij andere honden al valt zij niet uit.
Kodi merkt wel de oplopende spanning natuurlijk dus gaat nog meer aan.
In zijn eentje is hij meer onzeker en gaat daarvan sneller aan.
Vooralsnog ga ik ervanuit dat de aanhouder wint en dat het wat stabiliteit betreft beter wordt als hij wat ouder is.
Ik ga voor nu dus door met genoeg beweging op plekken waar geen andere honden komen, bewust rondjes waar we wel honden tegenkomen en dan afleiding bieden.

Als jullie tips hebben zijn ze welkom.

[S.V.]

Uitvallen is een van de lastige dingen, hoe strakker je ze houdt hoe minder bewegingsruimte ze hebben en hoe heftiger ze willen uitvallen, meer ruimte is lastig want dan is de controle minder, maar dan kunnen ze ook ander gedrag in de plaats gaan doen, bijvoorbeeld snuffelen of iets dergelijks om iets met hun spanning te kunnen doen. Dat er zoveel uitvallers zijn wil alleen maar als het lastig is om het eruit te krijgen, want er is geen eigenaar die het leuk vind volgens mij..

[Border Collie]

Een correctie bestaat niet alleen uit een tik uitdelen. Een rukje aan de riem of een nee is ook een correctie
Echter ben ik geen voorstander van uitval gedrag te corrigeren. Een hond valt bijna altijd uit omdat hij hetgeen waar hij naar blaft spannend vind. Zijn eerste emotie en reactie is dan uitvallen. Door corrigeren kan het alleen maar erger worden. Ze gaan echt niet opeens andere honden leuk vinden als ze bij het zien van een andere hond op hun flikker krijgen.

Het is alleen wel flink investeren wil je die emotie ombuigen naar iets positiefs en dat kost wel veel tijd. En daar hebben de meeste mensen geen zin in dus hangen ze er maar een strak lijntje achter de oren omheen zodat ze minder uitvallen. Echter vinden ze de andere honden nog steeds stom, alleen wordt de mond gesnoerd waardoor ze niet kunnen uitvallen

[Maart]

Bij Piiri helpt correctie wel (of schrik ervoor). Ze kan zich ineens wel super goed gedragen als ze de TT omheeft Dus bij wandelingen doe ik die (meestal) om. Ze is dan overigens ook nog steeds super bereikbaar voor beloning, dus andere honden zien/weten wonen is nog altijd reden voor een feestje. Corrigeren is nog zelden nodig, ze is best flink, zeker nu ik er ook alleen mee wandelen en we terug tempo & kilometers kunnen maken. Ze is niet zo van het snuffelen immers.
En loslopende honden die op mij afkomen, heb ik voor Piiri ook nog een extra handvat als het op een stuk is waar ik zonder korf wandel.

[Marc]

Een correcte correctie kan een hond ook even uit de emoties halen en resetten he? Het is niet zo dat het een pijnprikkel moet zijn die dermate heftig is dat ze het niet meer durven ofzo. Als Guus zou gaan uitvallen dan kan ik hem ook een he jij daar! correctie geven. Dat hij even uit zijn emotie gaat en mij aankijkt. Oh? Wat doe je? En dan zeggen goed zo! Dat doen we niet. Kijk eens wat ik heb als je niet uitvalt....

Ik geef mijn honden nooit pijnprikkels eigenlijk. Het is meer een kwestie van hallo ik besta ook nog en wil hier wat over te zeggen hebben.

Ik heb mijn honden trouwens een aantal hele simpele no go situaties zo uitgelegd. Iets pakken van een bord betekent wel degelijk een kleine pets met platte hand tegen hun snuit. Kort en niet hard maar wel duidelijk. Ze taalden de rest van hun leven niet meer naar ons eten. Gewoon 0 reactie op eten. Borrelhapjes op tafel en noem maar op. Ze hebben er allebei twee petsen en en UH!!! Voor gehad. Kippen idem. Ze hebben allebei wel eens een kip gepakt. Meteen aan het nekvel tegen de grond gekwakt met een brul. Sindsdien kijken ze de andere kant op als er een kip langsloopt. Bas gaat zelfs naar binnen als de kippen bij de achterdeur staan. Ze wil ze niet eens meer zien.

En met uitvallen idem gedaan. Doen ze echt niet meer. Soms is een absolute grens best prima hoor. Als het werkt. En hier heeft dat prima gewerkt. Een tik hebben ze allebei misschien 5 keer in hun leven gehad maar ze weten wel dat wij alles menen daardoor. En een tik is achterkant vingers effe vervelend tegen hun snuit krijgen. Ze zijn klein dus dat is voldoende. Ze deinsen dan naar achter en kijken mij verschrikt aan en krijgen dan uitleg. Klaar met die onzin.

[Marc]

Vroeger kregen hysterische mensen ook een klets met een platte hand. Stop en opnieuw. Dat kan heel verhelderend werken als er een oplopende hysterie ontstaat. Een tikje of een kijk me aan dwang is geen mishandeling. Zeker niet als het werkt en ze daarna niet meer zo raar doen. Ik zou het niet keer op keer op hetzelfde probleem inzetten. Maar 1 keer of hooguit 2 of 3 keer.

Guus heeft een keer gehapt naar een hond. Zomaar. Dan trek ik hem van schrik weg. Dat is al een correctie. En omdat ik schrok zei ik ook HEEE!!! En daarna dat doen we niet! Dat hielp prima. Tweede kans om te snuffelen en niet meer happen aub.

[EchoMira]

Een correctie bestaat niet alleen uit een tik uitdelen. Een rukje aan de riem of een nee is ook een correctie
Echter ben ik geen voorstander van uitval gedrag te corrigeren. Een hond valt bijna altijd uit omdat hij hetgeen waar hij naar blaft spannend vind. Zijn eerste emotie en reactie is dan uitvallen.

Emotie is geen toverwoord. Het maakt niet ineens alles anders.
Ik loop gewoon over de stoep. Zoals al 1000 keer eerder.
Mira heeft emoties bij het feit dat er een tekkel aan de overkant van de straat loopt. Zoals ook al 1000 keer eerder.

Ze zou wel willen blaffen maar het kan niet omdat ze mijn ogen in haar nek voelt branden. Daar heeft ze ook emoties bij en als ze het toch doet krijgt ze emotie voor haar kont. Dus ze doet het niet.

Ik vind het eindeloos interessant om honden te analyseren maar ik ga wel gewoon uit van een gezond leerbaar, belastbaar exemplaar...niet van een emotieregulatiepatientje.

Grenzen zetten en bewaken hoort gewoon bij opvoeden. Daar is niets mis mee.

[Marc]

Ik sta er ook wel zo in. Soms vind ik het stoppen van het gedrag stap 1. Daarna werken we aan de emoties. Want precies dat is dus waar ik me zo aan erger. Mensen die met hun honden meevoelen en dus hun hond eerst laten fixeren en dan laten uitvallen om vervolgens uit te leggen waarom hun hond dat doet. Gewoon nee. Zorg dat hij het niet doet. Want ik heb er ook last van. Gewoon het principe van schrikdraad. Want als je schrikdraad om je hond zet en hij snapt het kan hij het ineens wel. Ik denk soms dat wij iets meer als schrikdraad moeten functioneren.

En ik geloof heel erg in meedenken en meevoelen nadat we het gedrag in elk geval duidelijk afgekeurd hebben. Of je nu bang of dominant bent, de oplossing komt sowieso pas als je even uit standje 10 emotioneel gehaald bent want anders is je hond sowieso niet voor rede vatbaar. Hoeveel begrip je ook wil hebben, je loopt dan met een opgewonden blaffende hond die je helemaal niet meer kan bereiken tenzij je hem even vastpakt en aankijkt. Dat doe ik dus. Ik stop het gedrag en daarna gaan we werken aan waar dat vandaan kwam.

[Nanna]

Eigenlijk dus een beetje zoals Cesar Millan met zijn schupje om de hond uit de fixatie te halen

[EchoMira]

Eigenlijk dus een beetje zoals Cesar Millan met zijn schupje om de hond uit de fixatie te halen

Die heeft het ook niet bedacht.
Impulscontrole is cruciaal. Blind van je af hakken is gewoon niet goed genoeg. Of je blijft maar in de tuin.

We hebben echt een probleem als honden allemaal eerst helemaal door hun chakra's gehaald moeten worden om kalm te zijn voor we acceptabel gedrag mogen verwachten. Dat gaat hem niet worden, ben ik bang.
Dus ik corrigeer. Niet omdat de hond emoties heeft maar de meest prangende emotie toch echt over de weltevredenheid van het baasje gaat. Daar ben je een hond voor.

En omdat het niet mag doen we het niet en dan merk je dat het veel fijner is om je een beetje te beheersen en daarmee de harmonie met je baas intact te houden.
Slap lijntje en opkijken terwijl je die hele tyfustekkel negeert. Veel leuker. Koekje erbij.
Maar de eerste stap is dat je je inboorlingenschreeuwkop dicht houdt.

[Nanna]

Zijn eerste emotie en reactie is dan uitvallen. Door corrigeren kan het alleen maar erger worden. Ze gaan echt niet opeens andere honden leuk vinden als ze bij het zien van een andere hond op hun flikker krijgen.

Wat mij betreft hoeven ze andere honden ook niet leuk te vinden. Met negeren ben ik zeer tevreden.

[Dirkje]

Luisteren heeft hier ook als doel om op eigen pootjes te kunnen staan.
Hoe beter de hond luistert hoe meer vrijheid ie krijgt.
Ik vind honden die nooit los mogen lopen omdat ze niet geleerd hebben om te luisteren sneu.
Begrenzen hoort bij opvoeden. Als je dat niet wil omdat je het zielig vind heeft dat gevolgen voor de hond. Ik vind dat je een hond tekort doet door ze eeuwig hand in hand te laten lopen met de eigenaar.

[EchoMira]

Los mag ie alleen in een omheind gebied.

Dus daar ga je elke dag heen. He susam?

[EchoMira]

Altijd.

Maar hij loopt dus eigenlijk altijd aan de riem en dat is niet relevant tot hoe hij zich voelt. En corrigeren mag ook niet.
Helder.

[Border Collie]

Eigenlijk dus een beetje zoals Cesar Millan met zijn schupje om de hond uit de fixatie te halen

Die heeft het ook niet bedacht.
Impulscontrole is cruciaal. Blind van je af hakken is gewoon niet goed genoeg. Of je blijft maar in de tuin.

We hebben echt een probleem als honden allemaal eerst helemaal door hun chakra's gehaald moeten worden om kalm te zijn voor we acceptabel gedrag mogen verwachten. Dat gaat hem niet worden, ben ik bang.
Dus ik corrigeer. Niet omdat de hond emoties heeft maar de meest prangende emotie toch echt over de weltevredenheid van het baasje gaat. Daar ben je een hond voor.

En omdat het niet mag doen we het niet en dan merk je dat het veel fijner is om je een beetje te beheersen en daarmee de harmonie met je baas intact te houden.
Slap lijntje en opkijken terwijl je die hele tyfustekkel negeert. Veel leuker. Koekje erbij.
Maar de eerste stap is dat je je inboorlingenschreeuwkop dicht houdt.

Zoals je het nu zegt is het toch wat genuanceerder dan dat je in het andere bericht brengt. Daarin komt het vooral over alsof ze maar haar kop moet houden omdat ze anders een spreekwoordelijke schop onder haar kont krijgt. Je beloont dus ook degelijk voor hetgeen wat je wel wilt zien, waardoor ze leert wat wel de bedoeling is.
Met alleen corrigeren kom je er niet. Ja ze zullen misschien niet uitvallen maar er zit nog steeds de spanning in bij het zien van een andere hond

[EchoMira]

Wat is er in godesnaam mis met spanning?
Ze zien 50 honden per dag. Ga lekker spannen maar er wordt niet geschreeuwd en dat snappen ze allemaal prima.

[EchoMira]

Check gerust mijn insta en kom dan maar terug, tot die tijd, kiss my fat ass.

Nee op beide voorstellen.
Ik "check geen instas" en kus geen konten.

Ik vertik het alleen om te doen alsof het niet uitmaakt dat je hond zich niet kan gedragen.

[Border Collie]

Bij Piiri helpt correctie wel (of schrik ervoor). Ze kan zich ineens wel super goed gedragen als ze de TT omheeft Dus bij wandelingen doe ik die (meestal) om. Ze is dan overigens ook nog steeds super bereikbaar voor beloning, dus andere honden zien/weten wonen is nog altijd reden voor een feestje. Corrigeren is nog zelden nodig, ze is best flink, zeker nu ik er ook alleen mee wandelen en we terug tempo & kilometers kunnen maken. Ze is niet zo van het snuffelen immers.
En loslopende honden die op mij afkomen, heb ik voor Piiri ook nog een extra handvat als het op een stuk is waar ik zonder korf wandel.

Dat noem ik symptoom bestrijding. Zodra de die band niet om heeft, zal ze alsnog uitvallen.
Ik zie het als het volgende.
Stel ik ben bang voor spinnen. Ik word in een kamer gezet met een spin. M'n eerste reactie is wegrennen. Echter zodra ik dat doe krijg ik een klap voor m'n kop. Elke keer weer. Uiteindelijk zal ik stil blijven staan bij het zien van een spin, omdat mij geleerd is dat ik een klap krijg als ik een spin zie en weg wil rennen. Echter blijf ik spinnen eng vinden, zelfs enger want zodra ik uit instinct weg wil rennen krijg ik nog een correctie toe

[EchoMira]

Soms is het bestrijden van het symptoom gewoon genoeg.
Opvoeden is iets anders dan een levenslange therapiesessie.