Je ergeren aan uitvallers

[Diana]

Ik erger me blijkbaar sowieso niet genoeg aan uitvallen dat ik het een tik waard zou vinden.
Ik heb een hond gehad die uitviel vanwege spanning (of milde angst, zou je ook kunnen zeggen) en ik vond dat vooral voor haar vervelend. Amy is ook geen hond die je een tik moet gaan verkopen, ik kon sowieso altijd makkelijk haar aandacht krijgen als ze uitviel door gewoon zachtjes haar naam te zeggen, maar dat nam haar gevoel van spanning natuurlijk helemaal niet weg. Daaraan werken zorgde ervoor dat ik helemaal niet meer hoefde in te grijpen of te begeleiden, omdat zij die spanning niet meer had bij elke vreemde hond die ze zag. Van een tik of een boos doen zou ze alleen maar meer gespannen raken en waarschijnlijk dus juist meer gaan uitvallen in plaats van minder, of als een geslagen hond naast me lopen, omdat zij verschrikkelijk gevoelig is voor mijn goed- en afkeuring - meer dan enige andere hond die ik ooit heb gehad, en meteen helemaal dichtklapt bij een gevoel van afkeuring. De vertrouwensband met mijn hond vind ik vele malen belangrijker dan wat geblaf, want daaruit bestond haar uitvallen: de andere hond proberen weg te blaffen als die naderde of (in haar ogen) dreigde te naderen, ze ging nooit verder dan dat.
Bij een hond die op dat gebied veel meer kan hebben, ga ik er ook anders mee om. Amoz schold bijvoorbeeld wel eens terug bij een bepaalde reu hier die altijd verschrikkelijk blaft als we langslopen. Dan zei ik echt wel op strenge toon: 'Hé, doe jij eens even normaal!', want dat was gewoon een potje lekker terugschelden en dat doen we dus niet. Maar Amoz kon dat ook prima hebben en een keer streng toespreken was dan echt wel afdoende.
Het werken aan het uitvallen Bij Amy bestond overigens niet alleen uit haar stapje voor stapje, op het tempo dat zij aankon, laten wennen aan vreemde honden, hoe je die rustig passeert en hoe je er evt. ontspannen mee kennismaakt, maar ook impuls controle maakte daar een belangrijk onderdeel van uit. En zij moest juist wél leren rustig te (durven) kijken naar vreemde honden, omdat daardoor de spanning bij haar juist afnam; de aandacht alleen op mij focussen kon ze prima, maar daar werd ze niet minder gespannen van.

[EchoMira]

Ja. Want je hebt alleen een vertrouwensband met je hond als je hem laat doen waar hij zin in heeft. Want emoties.
Grote god wat een loos gekwebbel.

[Diana]

Ja. Want je hebt alleen een vertrouwensband met je hond als je hem laat doen waar hij zin in heeft.
Grote god wat een loos gekwebbel.

Misschien heb je driekwart van mijn stuk overgeslagen? Want dit is namelijk totaal niet de strekking van wat ik schreef.
En zeker ook niet dat ik haar liet doen waar ze zin in had. Ik pakte het alleen op een andere manier aan waardoor ze de noodzaak niet meer voelde om uit te vallen.
Ons is dat prima bevallen, aangezien het nu totaal geen issue meer is. En dan hoef ik niet eens aandacht te vragen, met snoep in de bosjes te gaan staan of een tik uit te delen.
Er zijn meerdere wegen die naar Rome leiden en de weg kiezen die het beste bij jouzelf en je hond past vind ik meestal de beste en meest succesvolle weg.

[Maart]

Bij Piiri helpt correctie wel (of schrik ervoor). Ze kan zich ineens wel super goed gedragen als ze de TT omheeft Dus bij wandelingen doe ik die (meestal) om. Ze is dan overigens ook nog steeds super bereikbaar voor beloning, dus andere honden zien/weten wonen is nog altijd reden voor een feestje. Corrigeren is nog zelden nodig, ze is best flink, zeker nu ik er ook alleen mee wandelen en we terug tempo & kilometers kunnen maken. Ze is niet zo van het snuffelen immers.
En loslopende honden die op mij afkomen, heb ik voor Piiri ook nog een extra handvat als het op een stuk is waar ik zonder korf wandel.

Dat noem ik symptoom bestrijding. Zodra de die band niet om heeft, zal ze alsnog uitvallen.
Ik zie het als het volgende.
Stel ik ben bang voor spinnen. Ik word in een kamer gezet met een spin. M'n eerste reactie is wegrennen. Echter zodra ik dat doe krijg ik een klap voor m'n kop. Elke keer weer. Uiteindelijk zal ik stil blijven staan bij het zien van een spin, omdat mij geleerd is dat ik een klap krijg als ik een spin zie en weg wil rennen. Echter blijf ik spinnen eng vinden, zelfs enger want zodra ik uit instinct weg wil rennen krijg ik nog een correctie toe

Tuurljik is het symptoom bestrijden, ik kan immers andere honden niet dwingen van het straatbeeld te verdwijnen toch
Als ik een spin zie en ik ben er bang voor, is mijn reactie overigens niet die spin met mijn tanden vermorzelen.
En gillend wegrennen bij het zien van een spin, mag je best een klap voor krijgen

Ze grijpt dan geen loslopende honden of uitvallende andere honden, dus er is geen reden tot ergeren van anderen en mezelf dan. Of gaan we nu ook ergeren aan niet uitvallende honden?
'kijk die, hond valt niet uit, die wordt vast psychisch mishandeld'

Ik vind het een oprecht goed middel voor haar. Heel erg duidelijk en klaar. Met Treskor heeft dat op straat geen zin, die zit zo in zijn eigen wereld dat die helemaal niets meekrijgt van noch beloning, noch correctie.

[Smoushond]

Jip kon ik corrigeren met mijn stem
Bertus hoort me niet want die gaat van 0 naar 100 in een seconden en hangt krijsend in zijn tuig
En ja dan ben ik dus zo’n persoon die een ruk geeft aan de riem zodat hij weer naast me staat
En ik krijs er ook bij dat hij normaal moet doen

Alle border collie mensen kunnen zich er misschien niks bij voorstellen en zullen er best wat van vinden
Maar je moet je correctie toch wel aanpassen aan de hond
Andersom ga je een border collie ook niet meteen een pets geven als stemcorrectie genoeg is

Ik loop al maanden ,jaren met brokjes en worst en weer omlopen en andere kant op ik ben er klaar mee
En dat schrikdraad ja daar is hij 1 keer tegenaan gelopen en sindsdien loopt hij met een boog om schapen heen ,prima toch

[EchoMira]

Misschien heb je driekwart van mijn stuk overgeslagen?

Ik heb de driekwart die er niet toe doet overgeslagen.
Ik wil namelijk niet naar Rome. Ik wil alleen maar dat je niet blaft.

Het is een misverstand dat je in je hond verplaatsen betekent dat je eindeloos blijft mijmeren over wat er allemaal meespeelt en dat er van daaruit onderhandeld moet worden.
Het is een dier in een onnatuurlijke situatie. Inderdaad met wat stress. Die moet je soms even duidelijkheid bieden en daarna ga je gewoon weer door. Schudden ze zich een keer uit en klaar.

Als het niet goed met je hond gaat is het vroeg genoeg om na te gaan denken over waar ze vandaan komen en of er trauma's meespelen en weet ik veel wat maar nu zijn we even een rondje uitlaatstrook aan het doen en is je stomme geschreeuw gewoon een gebrek aan beschaving.
Hein wil schelden omdat het een ordinaire krijstok is en hij de stoep wil claimen. Dieper is het niet.
Dus loop maar gefrustreerd met bolle wangen naar huis maar die bek gaat niet open. Zo.


Overigens heeft niemand het over slaan of schoppen. Mijn honden leren gewoon formeel de betekenis van het woord nee en het wordt dus ook gewoon uitgesproken als nee en dat is genoeg want ik laat me niet negeren. Dáár staat wel een positieve straf op maar dat weten ze dus het valt nooit voor. Nee is nee. Dus waar ik nee over zeg doen ze niet.
Kan ook hoor.

[Flamme]

Ik erger me blijkbaar sowieso niet genoeg aan uitvallen dat ik het een tik waard zou vinden.
Ik heb een hond gehad die uitviel vanwege spanning (of milde angst, zou je ook kunnen zeggen) en ik vond dat vooral voor haar vervelend. Amy is ook geen hond die je een tik moet gaan verkopen, ik kon sowieso altijd makkelijk haar aandacht krijgen als ze uitviel door gewoon zachtjes haar naam te zeggen, maar dat nam haar gevoel van spanning natuurlijk helemaal niet weg. Daaraan werken zorgde ervoor dat ik helemaal niet meer hoefde in te grijpen of te begeleiden, omdat zij die spanning niet meer had bij elke vreemde hond die ze zag. Van een tik of een boos doen zou ze alleen maar meer gespannen raken en waarschijnlijk dus juist meer gaan uitvallen in plaats van minder, of als een geslagen hond naast me lopen, omdat zij verschrikkelijk gevoelig is voor mijn goed- en afkeuring - meer dan enige andere hond die ik ooit heb gehad, en meteen helemaal dichtklapt bij een gevoel van afkeuring. De vertrouwensband met mijn hond vind ik vele malen belangrijker dan wat geblaf, want daaruit bestond haar uitvallen: de andere hond proberen weg te blaffen als die naderde of (in haar ogen) dreigde te naderen, ze ging nooit verder dan dat.
Bij een hond die op dat gebied veel meer kan hebben, ga ik er ook anders mee om. Amoz schold bijvoorbeeld wel eens terug bij een bepaalde reu hier die altijd verschrikkelijk blaft als we langslopen. Dan zei ik echt wel op strenge toon: 'Hé, doe jij eens even normaal!', want dat was gewoon een potje lekker terugschelden en dat doen we dus niet. Maar Amoz kon dat ook prima hebben en een keer streng toespreken was dan echt wel afdoende.
Het werken aan het uitvallen Bij Amy bestond overigens niet alleen uit haar stapje voor stapje, op het tempo dat zij aankon, laten wennen aan vreemde honden, hoe je die rustig passeert en hoe je er evt. ontspannen mee kennismaakt, maar ook impuls controle maakte daar een belangrijk onderdeel van uit. En zij moest juist wél leren rustig te (durven) kijken naar vreemde honden, omdat daardoor de spanning bij haar juist afnam; de aandacht alleen op mij focussen kon ze prima, maar daar werd ze niet minder gespannen van.

Kodi is dus een soort Amy.
Honden van dichtbij zijn overigens bij Kodi best oké. Even wennen en dan spelen. Op de opvang gaat het fantastisch, maar daar heeft hij de eerste dag echt de tijd gekregen om gedoseerd te wennen aan de andere honden.
Nu duurt het een minuut en dan liggen ze te rotzakken op een hoopje. Hele dag lol haha.

Op de cursus is hij na een eerste brommetje of blafje waarin ik hem afleid en “commando’s” geef 3 kwartier lang met mij bezig. Hij kan dan andere honden op een paar meter passeren en andersom. En, belangrijke toevoeging, hij vindt het geweldig om te doen.

Het is puur op straat. En dat maakt niet uit of een hond op 50 meter is of aan de overkant van de straat. Dan gaat hij blaffen. Ik wil dus ook dat hij er “verder niks mee hoeft terwijl hij ze wel ziet”.

Ik ben overigens niet tegen een gepaste correctie hoor.
Hier in de kussens bijten betekend ook een stevige “Nee” en op de grond gebonjourd worden. Dat werkte prima.
Ik heb met het blaffen op straat een ruk(je) aan de lijn ook geprobeerd. Met bijpassende “nee”. Dat werkte niet, behalve dat hij de wandeling daarna niet meer aangelijnd wilde worden.

Ik denk dat mijn vraag vooral is hoe ik hem inderdaad, zonder tik/brul of schop bij me kan halen zodat ik hem ook kan leren dat hij met andere honden helemaal niks hoeft en naar mij kijken bij een naderende hond veel leuker is.
Ik ben onzekere honden wel gewend. Na 4 saarlozen. Maar het voordeel van de saarloos was dat die niet gingen blaffen.

[Diana]

Misschien heb je driekwart van mijn stuk overgeslagen?

Ik heb de driekwart die er niet toe doet overgeslagen.
Ik wil namelijk niet naar Rome. Ik wil alleen maar dat je niet blaft.

Het is een misverstand dat je in je hond verplaatsen betekent dat je eindeloos blijft mijmeren over wat er allemaal meespeelt en dat er van daaruit onderhandeld moet worden.
Het is een dier in een onnatuurlijke situatie. Inderdaad met wat stress. Die moet je soms even duidelijkheid bieden en daarna ga je gewoon weer door. Schudden ze zich een keer uit en klaar.

Als het niet goed met je hond gaat is het vroeg genoeg om na te gaan denken over waar ze vandaan komen en of er trauma's meespelen en weet ik veel wat maar nu zijn we even een rondje uitlaatstrook aan het doen en is je stomme geschreeuw gewoon een gebrek aan beschaving.
Hein wil schelden omdat het een ordinaire krijstok is en hij de stoep wil claimen. Dieper is het niet.
Dus loop maar gefrustreerd met bolle wangen naar huis maar die bek gaat niet open. Zo.

Waar mijmer ik over wat er allemaal meespeelt?
Daar kan ik inderdaad bij Amy heus hele verhalen bij bedenken (haar afkomst, gebrek aan socialisatie, niet zulke leuke ervaringen met vreemde honden, roedelgenootje doodgebeten door vreemde roedel, etc.), maar dat heb ik juist nooit zo relevant gevonden voor de aanpak en al helemaal nooit als excuus gebruikt. Wel het gedrag dat ze op dat moment vertoonde en wat de beste manier was om dat op te lossen. En zoals ik al schreef: dat was bij Amy niet opgelost geweest met een tik. En zelfs al was het wel met een tik opgelost geweest: op een andere manier is het ook prima gelukt, ze vertoont het gedrag niet meer en is zen bij het zien en passeren van vreemde honden. Eind goed al goed, lijkt mij. Of vind jij het heel vervelend als het zonder tikken opgelost wordt?

Schelden als een ordinaire krijstok gewoon omdat je de ruimte daarvoor krijgt - het voorbeeld dat ik noemde van Amoz - heb ik inderdaad prima kunnen doorbreken door het gewoon te verbieden.

[Border Collie]

Jip kon ik corrigeren met mijn stem
Bertus hoort me niet want die gaat van 0 naar 100 in een seconden en hangt krijsend in zijn tuig
En ja dan ben ik dus zo’n persoon die een ruk geeft aan de riem zodat hij weer naast me staat
En ik krijs er ook bij dat hij normaal moet doen

Alle border collie mensen kunnen zich er misschien niks bij voorstellen en zullen er best wat van vinden
Maar je moet je correctie toch wel aanpassen aan de hond
Andersom ga je een border collie ook niet meteen een pets geven als stemcorrectie genoeg is

Ik loop al maanden ,jaren met brokjes en worst en weer omlopen en andere kant op ik ben er klaar mee
En dat schrikdraad ja daar is hij 1 keer tegenaan gelopen en sindsdien loopt hij met een boog om schapen heen ,prima toch

Eerlijkheid te zeggen is het met een border collie inderdaad wel gemakkelijker dan mijn Duitse herders. Toch laat ik voor m'n werk verschillende rassen en kruisingen uit (individuele uitlaatservice). Zelfs een Stafford die bij elke hond zoveel spanning had en ook zelf uit viel, werkte het dmv beloning dat ze normaal honden kon passeren. En dan liet ik die hond slechts 2 wandelingen per week uit.

Met jouw Bertus van wat ik zo Lees, had ik chemische castratie overwogen. Zelf heb ik een reu die ook reu agressie kan hebben, al niet zo heftig als Bertus. Met 6 jaar is hij voor het eerst chemisch gecastreerd nadat hij een week dat te huilen als een wolf in huis. Toen vond ik welletjes en is hij chemisch gecastreerd. Sindsdien maakt hij zich niet meer zo druk wat andere honden van hem vinden. Daardoor kan hij gemakkelijker los lopen en is hij een stuk zelfverzekerder geworden, wat hij kon gebruiken.
Ik ben echt geen voorstander van castratie maar het kan voor sommige honden echt wel beter zijn

[EchoMira]

Of vind jij het heel vervelend als het zonder tikken opgelost wordt?

....goed. Tot zover maar weer.

[Border Collie]

Bij Piiri helpt correctie wel (of schrik ervoor). Ze kan zich ineens wel super goed gedragen als ze de TT omheeft Dus bij wandelingen doe ik die (meestal) om. Ze is dan overigens ook nog steeds super bereikbaar voor beloning, dus andere honden zien/weten wonen is nog altijd reden voor een feestje. Corrigeren is nog zelden nodig, ze is best flink, zeker nu ik er ook alleen mee wandelen en we terug tempo & kilometers kunnen maken. Ze is niet zo van het snuffelen immers.
En loslopende honden die op mij afkomen, heb ik voor Piiri ook nog een extra handvat als het op een stuk is waar ik zonder korf wandel.

Dat noem ik symptoom bestrijding. Zodra de die band niet om heeft, zal ze alsnog uitvallen.
Ik zie het als het volgende.
Stel ik ben bang voor spinnen. Ik word in een kamer gezet met een spin. M'n eerste reactie is wegrennen. Echter zodra ik dat doe krijg ik een klap voor m'n kop. Elke keer weer. Uiteindelijk zal ik stil blijven staan bij het zien van een spin, omdat mij geleerd is dat ik een klap krijg als ik een spin zie en weg wil rennen. Echter blijf ik spinnen eng vinden, zelfs enger want zodra ik uit instinct weg wil rennen krijg ik nog een correctie toe

Tuurljik is het symptoom bestrijden, ik kan immers andere honden niet dwingen van het straatbeeld te verdwijnen toch
Als ik een spin zie en ik ben er bang voor, is mijn reactie overigens niet die spin met mijn tanden vermorzelen.
En gillend wegrennen bij het zien van een spin, mag je best een klap voor krijgen

Ze grijpt dan geen loslopende honden of uitvallende andere honden, dus er is geen reden tot ergeren van anderen en mezelf dan. Of gaan we nu ook ergeren aan niet uitvallende honden?
'kijk die, hond valt niet uit, die wordt vast psychisch mishandeld'

Ik vind het een oprecht goed middel voor haar. Heel erg duidelijk en klaar. Met Treskor heeft dat op straat geen zin, die zit zo in zijn eigen wereld dat die helemaal niets meekrijgt van noch beloning, noch correctie.

De meeste mensen slaan spinnen dood mijn vriend was echt panisch voor spinnen, gelukkig heb ik hem nu zo ver dat hij ze zelfs buiten zet ipv meteen dood te slaan

In jouw geval snap ik zeker de overweging. Zeker met een Mechelaar die gigantisch veel driften hebben, die gaan van 0 naar 100 in een nano seconde.

[Border Collie]

Ik ben vooral van mening dat je uitval gedrag naar bv mens of hond vooral kan voorkomen door goed een hond te lezen. Gek genoeg zie ik van mijlenver al aankomen of een hond uitvalt. Baasjes staan erbij en kijken ernaar, maar doen helemaal niks. Pas mopperen op de hond als deze al uitvalt. Daar heb ik moeite mee, dat ze de hond laten verzuipen. Met goede begeleiding, bv afstand vergroten, goede band opbouwen en het gedrag ombuigen kom je in m'n ogen heel ver met een hond

[Marc]

Waar het mij om gaat is dat het gewoon raar en not done is dat je hond uitvalt naar mensen of mensen met honden. Want zo zie ik het. Misschien zien mensen het zelf als niet heel vervelend dat ze met een soms grote hond lopen die met blikkerende tanden en veel kabaal op mens en dier af wil schieten maar ik vind dat wel ontzettend vervelend. Als ik ergens loop en een hond vliegt mijn kant op bij passeren net veel kabaal en een hoop geschuimbek en tanden showen schrik ik. Ik krijg adrenaline en heb geen geduld met die situatie. Daarom accepteer ik het ook niet van mijn honden. Ze kunnen worden aangevallen en doodgebeten worden. Ik kan gebeten worden. Mijn honden mogen het niet. Ik heb ook schrikdraad in de tuin. Werkte perfect tegen de schapen lastig vallen en andersom. Jammer maar dat heeft ze ook twee correcties gekost en nu zijn ze volledig ontspannen op een meter afstand van elkaar met een draadje ertussen. De emoties waarom ze elkaar aanvielen spelen daar ook geen rol.

Plus ik hoor wat het allemaal teweeg kan brengen en toch heeft mijn zgn te harde aanpak twee super super sociale honden opgeleverd die nooit moeilijk doen en met alles en iedereen kunnen. Als ik op een terras zit en er komt een hond twee tafels verder heb ik geen grommende keffers. Ze weten dat dat niet mag. En dat heeft ze zeker niet onvriendelijk gemaakt. Eerder andersom. Als er nu een gromt zeg ik Uh! En als ze gaan uitvallen krijgen ze toch echt een correctie. Desnoods een beetje een vervelende. Maar ze doen het al jaren niet meer. Ze kunnen zo op de boot naar Terschelling en er mogen 20 honden langslopen want daar talen ze niet naar. Als ik met beleid was gaan werken had ik waarschijnlijk nog steeds uitvallers want ze verdedigen hun territorium en mij. Nu weten ze dat die rol ze niet toekomt. Ik doe dat wel. En nu zijn ze zen. Ondanks dat ze wel eens een tikje of een berisping kregen.

[Marc]

Guus weet gewoon dat hij niet mag uitvallen. Dat is ook helder. Grommen en blaffen tegen mensen en dieren mag niet. Duidelijke regel en er staat straf op. Hij zou het best willen doen hoor. Hij is dol op waken, rellen en krijsen..maar ik niet.

[Smoushond]

Jip kon ik corrigeren met mijn stem
Bertus hoort me niet want die gaat van 0 naar 100 in een seconden en hangt krijsend in zijn tuig
En ja dan ben ik dus zo’n persoon die een ruk geeft aan de riem zodat hij weer naast me staat
En ik krijs er ook bij dat hij normaal moet doen

Alle border collie mensen kunnen zich er misschien niks bij voorstellen en zullen er best wat van vinden
Maar je moet je correctie toch wel aanpassen aan de hond
Andersom ga je een border collie ook niet meteen een pets geven als stemcorrectie genoeg is

Ik loop al maanden ,jaren met brokjes en worst en weer omlopen en andere kant op ik ben er klaar mee
En dat schrikdraad ja daar is hij 1 keer tegenaan gelopen en sindsdien loopt hij met een boog om schapen heen ,prima toch

Eerlijkheid te zeggen is het met een border collie inderdaad wel gemakkelijker dan mijn Duitse herders. Toch laat ik voor m'n werk verschillende rassen en kruisingen uit (individuele uitlaatservice). Zelfs een Stafford die bij elke hond zoveel spanning had en ook zelf uit viel, werkte het dmv beloning dat ze normaal honden kon passeren. En dan liet ik die hond slechts 2 wandelingen per week uit.

Met jouw Bertus van wat ik zo Lees, had ik chemische castratie overwogen. Zelf heb ik een reu die ook reu agressie kan hebben, al niet zo heftig als Bertus. Met 6 jaar is hij voor het eerst chemisch gecastreerd nadat hij een week dat te huilen als een wolf in huis. Toen vond ik welletjes en is hij chemisch gecastreerd. Sindsdien maakt hij zich niet meer zo druk wat andere honden van hem vinden. Daardoor kan hij gemakkelijker los lopen en is hij een stuk zelfverzekerder geworden, wat hij kon gebruiken.
Ik ben echt geen voorstander van castratie maar het kan voor sommige honden echt wel beter zijn

Ja ik overweeg ook castratie

[Marc]

En eerlijk is eerlijk. Dapper viel niet meer uit nadat we zijn motivatie vonden. Een speeltje. En een spelletje als de hond voorbij was. Wuilus kon ik waarschuwen want die strafte ik ook. Dus ze viel niet uit. Mijn huidige honden vallen nooit meer uit. Zelfs niet als er naar ze uitgevallen wordt. Dus ergens doe ik iets goed. En geen van die honden werd asociaal van mijn methode. Wel volgzaam en onderdanig aan mij in moeilijke situaties. Ik steun ze ook. Ga er tussen lopen. Zelfverzekerd. Ik neem het over en bestraf bemoeienis.

[Maart]

Dat noem ik symptoom bestrijding. Zodra de die band niet om heeft, zal ze alsnog uitvallen.
Ik zie het als het volgende.
Stel ik ben bang voor spinnen. Ik word in een kamer gezet met een spin. M'n eerste reactie is wegrennen. Echter zodra ik dat doe krijg ik een klap voor m'n kop. Elke keer weer. Uiteindelijk zal ik stil blijven staan bij het zien van een spin, omdat mij geleerd is dat ik een klap krijg als ik een spin zie en weg wil rennen. Echter blijf ik spinnen eng vinden, zelfs enger want zodra ik uit instinct weg wil rennen krijg ik nog een correctie toe

Tuurljik is het symptoom bestrijden, ik kan immers andere honden niet dwingen van het straatbeeld te verdwijnen toch
Als ik een spin zie en ik ben er bang voor, is mijn reactie overigens niet die spin met mijn tanden vermorzelen.
En gillend wegrennen bij het zien van een spin, mag je best een klap voor krijgen

Ze grijpt dan geen loslopende honden of uitvallende andere honden, dus er is geen reden tot ergeren van anderen en mezelf dan. Of gaan we nu ook ergeren aan niet uitvallende honden?
'kijk die, hond valt niet uit, die wordt vast psychisch mishandeld'

Ik vind het een oprecht goed middel voor haar. Heel erg duidelijk en klaar. Met Treskor heeft dat op straat geen zin, die zit zo in zijn eigen wereld dat die helemaal niets meekrijgt van noch beloning, noch correctie.

De meeste mensen slaan spinnen dood mijn vriend was echt panisch voor spinnen, gelukkig heb ik hem nu zo ver dat hij ze zelfs buiten zet ipv meteen dood te slaan

In jouw geval snap ik zeker de overweging. Zeker met een Mechelaar die gigantisch veel driften hebben, die gaan van 0 naar 100 in een nano seconde.

Ja inderdaad, en dt dan in combinatie met fokken op 'doe eerst en lik daarna je wonden als je het al opmerkt' karakters, is dat gewoon kut in een situatie waarin ze menen een put te moeten gaan maken omdat ze iets niet trekken van een ander.

Het geeft mij ook rust. Ik denk dat dat ook meehelpt. Ga ik me opjagen, dan worden ze gewoon nog meer opgefokt van 'hui, baas doet mee'.
Wanneer een correctie nodig zou zijn, is er dus enkel maar dat. De emotieloze correctie. En net dat maakt bij Piiri wel de indruk gok ik, dat ze daar verder totaal geen controle over heeft en dat maakt dat ze er respect voor heeft. Denk ik zomaar, weet ik natuurlijk niet. Die is gelukkig wel slim genoeg om dan te bedenken dat een koekje scoren toch wel veel leuker is, dus zij checkt zeker sinds het voorval met het buurhondje 6 jaar geleden nu ook 10 000 maal liever in bij het zien van andere honden dan dat ze het heft in eigen tanden neemt.
Dat is denk ik ook waar ik vroeger heel veel verkeerd TT gebruik van heb gezien, het werd ingezet als woede- en frustratiemiddel van uit de eigenaren, waardoor het bijgevolg niets bijdroeg ofwel angstige honden creërde.
Bij mijn honden geeft het rust & duidelijkheid heb ik de indruk. Maar uiteraard toch ook wel het ontzag dat het een grens is dat ze niet moeten opzoeken want dan voelt het niet fijn.

Alleen zijn andere honden helaas niet altijd zo onder controle, dus vandaar dat ik meestal nog wel met TT wandel, voor de 'stel dat' situaties want een ander kan natuurlijk ook iets voorhebben waardoor ook ongewild hun hond tot bij me zou geraken.
Vroeger had ik dan nog Runar als buffer die ik losliet en het oploste, maar die is weg, dus nu zou het direct Piiri zijn.

[Dirkje]

Altijd.

Maar hij loopt dus eigenlijk altijd aan de riem en dat is niet relevant tot hoe hij zich voelt. En corrigeren mag ook niet.
Helder.

wacht even, je paste je bericht aan terwijl ik aan het beantwoorden was.
Check gerust mijn insta en kom dan maar terug, tot die tijd, kiss my fat ass.
Ik corrigeer ook wel, verbaal, en dan niet marktwijf schreeuwen maar ik sla mijn hond niet en ik doe hem geen pijn, kiss my ass tot de derde.
Ik zie genoeg idioten die aan de lijn hun hond ophangen of rukken of ertegen schreeuwen of wat dan ook, daar word ik echt niet blij van en zoals hierboven al zo vaak aangegeven, dat gaat lekker helpen bij een onzekere hond.

Ik sla mijn honden ook niet en gil ook niet tegen ze.

Het lijkt erop of je corrigeren invult als slaan. Hoe kom je erbij?
Opvoeden kan heel goed vriendelijk en zacht. Je hoeft alleen maar slimmer dan je hond te zijn en geduld te hebben.
Ik heb vrije school honden en ik vind het heel belangrijk dat ze weten wat ik van ze verwacht. Ze gaan namelijk overal mee naartoe en ik wil dat ze zich beleefd en vriendelijk gedragen. Als we wandelen komen ze allebei altijd als ik roep. Otje moet soms nog even aan de lijn bij het passeren van tegenliggers omdat ik niet wil dat hij contact maakt. Hij is jong en die afspraak is nog niet ingesleten. Daarom moet hij soms even een paar meter aan de lijn zodat we rustig langs die leuke mensen met hun hond kunnen lopen. Daarna mag hij meteen weer los en doorlopen. Alles gaat in harmonie.
Als hij besluit te grommen naar de hond die we moeten passeren is het afhankelijk van de andere hond en de locatie of ik vooraf een bal tevoorschijn haal waar hij naar kan kijken of dat ik hem kort houd en streng tegen hem ben/ mijn stem verhef.

[Smoushond]

Nouja ik schreef dat ik krijs maar dat is helemaal niet zo ik verhef mijn stem maar dat voelt voor mij al als krijsen
Niet als hij uitvalt trouwens want dan jut ik hem alleen maar op
Maar wel als hij ineens een harde ruk aan de riem geef

[Dirkje]

Ik ben vooral van mening dat je uitval gedrag naar bv mens of hond vooral kan voorkomen door goed een hond te lezen. Gek genoeg zie ik van mijlenver al aankomen of een hond uitvalt. Baasjes staan erbij en kijken ernaar, maar doen helemaal niks. Pas mopperen op de hond als deze al uitvalt. Daar heb ik moeite mee, dat ze de hond laten verzuipen. Met goede begeleiding, bv afstand vergroten, goede band opbouwen en het gedrag ombuigen kom je in m'n ogen heel ver met een hond

Precies.

[EchoMira]

Het lijkt erop of je corrigeren invult als slaan. Hoe kom je erbij?
Opvoeden kan heel goed vriendelijk en zacht.

Als je je niet verliest in oeverloze invoelerij ben je intolerant en agressief, wist je dat niet?
Dan "heb je er een probleem mee om iets op te lossen zonder tikken".

Ik kan er echt helemaal niets mee.
Ze verkopen het als begripvol maar het is niets anders dan jezelf en je eigen zogenaamde invoelendheid centraal stellen.

Ik heb vrije school honden en ik vind het heel belangrijk dat ze weten wat ik van ze verwacht. Ze gaan namelijk overal mee naartoe en ik wil dat ze zich beleefd en vriendelijk gedragen. Als we wandelen komen ze allebei altijd als ik roep. Otje moet soms nog even aan de lijn bij het passeren van tegenliggers omdat ik niet wil dat hij contact maakt. Hij is jong en die afspraak is nog niet ingesleten. Daarom moet hij soms even een paar meter aan de lijn zodat we rustig langs die leuke mensen met hun hond kunnen lopen. Daarna mag hij meteen weer los en doorlopen. Alles gaat in harmonie.

Precies.
Ik heb een whippet en een terrierlurcher. Alsof je daar niet van kunt begrijpen dat ze niet luisteren. Tuurlijk snap ik hun prooidrift.
Maar omdat ik het domweg voorkom gebeurt het niet. Niet omdat ik ze schop en sla en mijn stem verheffen doe ik alleen om afstand te overbruggen.
Als ik op normale toon "nee" zeg houden ze onmiddellijk op met waar ze mee bezig zijn. Gewoon omdat ik ze dat aangeleerd heb.

Overigens stop ik zelf ook meteen als iemand anders (die ik respecteer als communicatiegenoot) nee tegen mij zegt. Niet eens als correctie maar omdat er kennelijk iets speelt wat ik nog niet door had ofzo.

[Marc]

Ik heb ze misschien allebei in hun leven 5 keer een tikje gegeven om ze uit een of andere hysterie of enorme foute beslissing te halen. En de laatste keer is minstens 8 jaar geleden. Gewoon even laten zien dat er heel soms ook gewoon consequenties staan op waarschuwen. Anders is waarschuwen toch ook niks? Als ik nee zeg en Guus doet ja en vervolgens ga ik psychologische spelletjes spelen dan doet hij het de keer daarna zeker. Mijn honden gaan vet de grens over voor ik ze een tikje gaf. Als ik zat te eten en Guus springt op de bank, loopt naar me toe en ik zeg Hee, nee. En hij pakt mijn boterham en vreet die op waar ik bij zit dan krijgt hij toch echt een tik. Van Bas krijgt hij een knauw en honden begrijpen dat heel erg goed. Nu kan ik hem waarschuwen en dat heeft dan ook impact en hij doet het niet meer. Dat is met uitvallen net zo. Honden corrigeren ook honden die hysterisch doen. Als je met twee honden loopt en een ervan gaat krijsen als een speenvarken tegen een passerende hond kan dat ook tot onderlinge correcties komen. Krijsen doen we niet en daarmee is het ook gewoon duidelijk. En nogmaals. Laten ze in hun leven 5 keer een tikje met drie vingers gehad hebben. En twee met een wat hardere aanpak toen ze een kip grepen. Dan weten ze wat de consequenties zijn van een waarschuwing negeren.

Andersom roepen we toch ook dat honden mogen grommen voor ze corrigeren. En honden corrigeren net zo goed als je aan hun eten zit of ze gedragen zich idioot.

Ik ben totaal vredelievend en stel zelfs dat ik nooit of nauwelijks corrigeer. Ik laat ze alles doen. Maar heeel heeeeel soms ooit heb ik wel zaken afgeleerd door een enkele keer een fysieke consequentie op wangedrag te zetten. De honden zijn er absoluut beter van geworden. Stelen doen ze nooit. Kan zo eten laag zetten. Ze zijn nooit agressief tegen passanten. Honden, paarden of andere dieren. Dat mag niet en dat weten ze prima. Als ik iets twee keer corrigeer en ze doen het daarna nog zoek ik een andere manier. Maar twee keer een klein tikje tegen je wang is echt geen drama op een hondenleven. Ze vertrouwen me door en door en rekenen op mij.

[Marc]

Het is trouwens ook zo dat iedereen moet doen wat voor hem of haar werkt. Ik reageer primair op agressieve uitingen door het af te kappen. Goedschiks of kwaadschiks. Desnoods hou ik je muil dicht en druk je in zit. We gaan het gewoon niet doen. Dat weten ze snel genoeg.

Net liep er een mudi. Een enorme uitvaller. Ik zei Guus ga eens naast. Hij keek naar de uitvaller en ik zei nee gaan we niet doen. Lief zijn. En toen ging hij in de berm snuffelen en taalde niet naar de hond. Ik sta er dan tussen met rechte schouders en zonder enige emotie anders dan dat ik trots ben op mijn hond en de slappe lijn. Guus zou prima willen gillen hoor. Hij is super reactief en snel opgewonden. Maar hij legt zich neer bij mijn beslissing deels omdat hij weet dat er sowieso geen ruimte komt om ook uit te vallen zonder dat daar sancties op staan.

[EchoMira]

Echo heeft geloof ik nog nooit een tik gehad. Geen aanleiding toe.
Scarlett natuurlijk ook niet alhoewel ik me kan voorstellen dat dat nog een keer komt.

Mira heeft weleens een tik op haar neus gehad omdat ze nooit helemaal begrepen heeft wanneer het wel en geen goed idee is om bovenop je te springen. Dan had ik al nee gezegd en springt ze toch waardoor mijn soep over tafel ging. Dat is gewoon bazigheid en op dat vlak concurreer ik niet. Ik bepaal of je op schoot mag en als ik nee zeg doe je het niet gewoon toch.

Tot zover het verhaal dat je een meppende gek bent als je niet alleen maar aan het traumabonden bent.

Ik ben trouwens niet vredelievend. Ik ben dol op conflict. Ik vind het verhelderend en gezond om (binnen een veilige sfeer) uit te puzzelen wie wat waarvan vindt en wat dat voortaan betekent.
Dat heeft verder niets met corrigeren te maken.

Ik weet wat mijn honden wel en niet begrijpen en ik weet ook wanneer ze bewust een allang bekende grens overschrijden dus dan grijp ik in. Dan is er kennelijk behoefte aan demonstratie.
Maar goed, omdat ik dat doe gebeurt het nooit dus dan heb ik nog geen kans om ze weereens lekker in elkaar te slaan.

[Dirkje]

Ik heb een whippet en een terrierlurcher. Alsof je daar niet van kunt begrijpen dat ze niet luisteren. Tuurlijk snap ik hun prooidrift.
Maar omdat ik het domweg voorkom gebeurt het niet. Niet omdat ik ze schop en sla en mijn stem verheffen doe ik alleen om afstand te overbruggen.
Als ik op normale toon "nee" zeg houden ze onmiddellijk op met waar ze mee bezig zijn. Gewoon omdat ik ze dat aangeleerd heb.

Bij de schapen is Ot een heel andere hond. We zijn sinds een half jaar volop aan het trainen. Hij viert daar soms zijn eigen feestje. Reageert traag of helemaal niet als hij moet gaan liggen. Oké, dan doen we een stap terug en ga je aan de lange lijn en krijg je een rukje aan je nek als je niet wil liggen. Luister je wel dan word je verteld dat je het goed doet.

Als ik hem zo niet corrigeer kan hij niet meer bij de schapen want je hebt niets aan een hond die zijn eigen plan trekt.