De echte mooie Schotse collies bestaan nog

[Diana]

Dus voor jou zou dit voorbeeld meer vallen in de categorie 'je hoeft niet overal iets mee' en je zou vertrouwen op de zelfredzaamheid van de hond. Er verder geen project van maken.

Gevolg is dan waarschijnlijk wel dat ze niet bij je in de kamer zou komen liggen, maar verderop.

Nee, het gevolg was dan dat ze steeds banger en hysterischer werd. Als ze in een andere kamer zou gaan liggen en er op die manier vanzelf aan was gewend, had ik dat prima gevonden. Maar dat was helaas niet de manier waarop zij met angst omging, dat was obsessief, alles overheersend, iets waar ze in bleef hangen en wat al snel buiten alle proporties groeide en zij kon zichzelf dan niet kalmeren en ik ook niet. Het was geen normale reactie. Ze kon wel normaal herstellen van schrik, het was absoluut niet zo dat ze overal met angst op reageerde, maar als iets eenmaal wel in die categorie viel en ze herstelde niet zelf, dan kon iets kleins tot een heel grote angst uitgroeien. In haar hele bijna 15-jaar durende leven is het een keer of 4-5 gebeurd dat ze van zoiets kleins en normaals in een extreme angstreactie schoot, dus dat was zeker niet aan de lopende band aan de orde.
Door die hele angstprikkel te neutraliseren, kon die cyclus wel snel doorbroken worden. En hoe eerder ik erbij was, hoe makkelijker en sneller dat ging. Met een diepgewortelde en heftigere angst als die voor vuurwerk was dat lastiger, maar is het uiteindelijk met dezelfde methode ook gelukt om haar volledig van die vuurwerkangst af te helpen.

[EchoMira]

Als het aangeboren en zo ingrijpend is dat het haar functioneren belemmert en niet vanzelf goed komt geloof ik niet in foefjes.
Dan heb je medicatie of een andere setting nodig.

Maar "geef snoep of ik ga paniek doen" werkt hier niet.

[Diana]

Het is geen foefje. Counter conditioneren is een heel bekende en veelgebruikte methode uit de gedragstherapie die met name bij angst veel ingezet wordt, en met veel succes.
Een andere setting lijkt me een nogal verregaande oplossing voor een hond met een specifieke angst die in 3 dagen op te lossen was, mits ik er op tijd mee aan de slag ging om te voorkomen dat het echte paniek en hysterie werd. In een andere setting was er hoogstwaarschijnlijk vroeg of laat wel een keer iets anders opgedoken waarop ze hetzelfde had gereageerd.

[Smoothie]

Ik vind het type collie van de openingspost (en Glenn) ook prachtig . Dit type vind je volgens mij alleen met een broodfok-achtergrond, dus ik zou er geen durven kopen.

Bij de korthaar collie is angst ook een probleem. Mijn Jerry is ook zo'n angstpatiënt. Ik heb zelfs gelezen over een korthaar collie van een jaar of 2 die is ingeslapen vanwege extreme angst.

Ik blijf een zwak houden voor collies. Misschien komt er in de toekomst wel weer een korthaar collie of een langhaar uit een Amerikaanse lijn. Ik zou dan wel heel zeker willen weten dat er geen angst in de lijn zit.

Ik heb altijd het idee maar dat is weer zo'n gevoel bij mij dat die extreme gevoeligheid voor licht en geluid al een soort pre epilepsie is.

Interessant dat je dat zegt. Ik heb bij Jerry altijd het al het idee gehad dat er neurologisch iets niet helemaal goed zat. Vanaf zijn 6e jaar kreeg hij epileptische aanvallen. Ik hoor verder weinig over collies met epilepsie.

[CatnDog]

Ik zou dan wel heel zeker willen weten dat er geen angst in de lijn zit.

Zou je dat zelf kunnen zien als je bij een fokker gaat kijken? Pups hebben op jonge leeftijd zo'n relatief angstvrije periode, dus dat lijkt me lastig. Of zie je dat wel terug?
Of moet je meer naar de moederhond kijken?

[EchoMira]

Het is geen foefje.

Als je een doodsbange door haar ras gemankeerde hond wil managen is alles een foefje.

Negatieve emoties negeren is ook niet bepaald een nieuwe aanpak.
Het gaat er niet om of je niet snap dat ze zielig is. Het gaat er om dat ze alleen op haar eigen poten kan staan. Niet op de jouwe.

Angst stopt bij duidelijkheid en en duidelijkheid creeert de belever per definitie zelf.
Ook met koek en klankschalen komt het terug op wat de hond zelf snapt. Dat is het enige.
Het Enige.

Als er geen benul onder zit lukt dat allemaal niet.
En door het te koppelen aan het ras maak je het aangeboren. Dus dan is het een letterlijke hersenafwijking. En daarom geloof ik niet in counter conditioning volksdansen en blokfluiten.

Het is een zieke hond toch?

[Smoothie]

Ik denk dat het gedrag van de pups en de moeder zeker wel iets zegt, maar voor mij zou dat niet genoeg zijn. Voor hetzelfde geld is de vader een angsthaas of heeft moeder familieleden die erg angstig zijn. Ik zou op zoek gaan naar een fokker die echt goed op angst let en ik zou meer honden uit de lijn willen zien denk ik. Okee, misschien durf ik gewoon geen collie meer te nemen

[EchoMira]

Ik zou op zoek gaan naar een fokker die echt goed op angst let en ik zou meer honden uit de lijn willen zien denk ik.

Gooi er nou gewoon een schipperke doorheen.

[Marc]

Ik denk dat het gedrag van de pups en de moeder zeker wel iets zegt, maar voor mij zou dat niet genoeg zijn. Voor hetzelfde geld is de vader een angsthaas of heeft moeder familieleden die erg angstig zijn. Ik zou op zoek gaan naar een fokker die echt goed op angst let en ik zou meer honden uit de lijn willen zien denk ik. Okee, misschien durf ik gewoon geen collie meer te nemen

Waarom neem je dan geen volwassen hond? Hier in het dorp heeft jaren lang een vrij lopende collie geleefd. Daar was helemaal niks mis mee. Mooie hond ook. Ooit foto's van gepost en was net Glen.

Dan weet je zeker wat je krijgt. Ikzelf hoef helemaal geen ras dat dit soort zaken zo diep in de genen heeft maar dat ben ik.

[Diana]

Het is geen foefje.

Als je een doodsbange door haar ras gemankeerde hond wil managen is alles een foefje.

Negatieve emoties negeren is ook niet bepaald een nieuwe aanpak.
Het gaat er niet om of je niet snap dat ze zielig is. Het gaat er om dat ze alleen op haar eigen poten kan staan. Niet op de jouwe.

Angst stopt bij duidelijkheid en en duidelijkheid creeert de belever per definitie zelf.
Ook met koek en klankschalen komt het terug op wat de hond zelf snapt. Dat is het enige.
Het Enige.

Als er geen benul onder zit lukt dat allemaal niet.
En door het te koppelen aan het ras maak je het aangeboren. Dus dan is het een letterlijke hersenafwijking. En daarom geloof ik niet in counter conditioning volksdansen en blokfluiten.

Het is een zieke hond toch?

Counter conditioneren richt zich op het neutraliseren van de prikkel die de angst veroorzaakt. Als die prikkel geen angst meer opwekt, valt de hele gedragsketen die erop volgt ook weg.
Bij een hond die abnormaal met angst omgaat, is er dus geen probleem zolang die hond geen heftige angst ervaart.
Dat verandert inderdaad niet de aard van het beestje. Je hebt niet opeens een hond die wel normaal belastbaar is op dat vlak. Maar je kunt wel voorkomen dat zo'n angstreactie snel van kwaad tot erger gaat door heel snel in te grijpen zodra angsten ontstaan.
Mila was niet leerbaar meer als ze eenmaal bang was.
Counter conditioneren doe je op momenten dat de hond niet bang is en nog wel leerbaar is.
En zolang zij geen angst ervoer, was zij een compleet normale hond die je echt alles kon leren.
Ze was ook geen hond die voor heel veel dingen bang was. Maar als ze eenmaal wél ergens bang voor was, dan was het al snel volledige hysterie.

[Diana]

Ik zou dan wel heel zeker willen weten dat er geen angst in de lijn zit.

Zou je dat zelf kunnen zien als je bij een fokker gaat kijken? Pups hebben op jonge leeftijd zo'n relatief angstvrije periode, dus dat lijkt me lastig. Of zie je dat wel terug?
Of moet je meer naar de moederhond kijken?

Vaak nog niet duidelijk aan zulke jonge pups nee, misschien alleen als je ze de schrik van hun leven zou bezorgen Je moet dus echt naar de ouders en de lijnen kijken.
Bij Mila heb ik me daar niet echt in verdiept, omdat ik toen nog dacht dat het allemaal wel meeviel, de moeder was geen angstige hond, de pups waren blij, open, goed gesocialiseerd en werden goed en liefdevol verzorgd, alle gezondheidstesten waren in orde, dus ik dacht dat het dan wel goed zat. Achteraf bleek wel dat zowel aan moeders- als aan vaderskant angst in de lijnen zat. Maar net zoals bij Mila zelf, was dat aan de moederhond niet te merken zolang ze op dat moment niet bang was. En net zoals Mila was ze geen hond die overal bang voor was, maar een hond die áls ze bang was, ook meteen hysterisch bang was.
Bij Fayah heb ik daar wel heel goed naar gekeken. Ik kende de Amerikaanse lijnen niet zo goed, dus heb informatie ingewonnen bij bevriende fokkers die die lijnen goed kennen. Ik heb beide ouders meermaals gezien, en niet alleen een halfuurtje, maar ook een keer een halve dag. En het startpunt was dus al een fokker die puur en alleen let op gezondheid en karakter, om gezonde en geschikte huishonden te fokken met een stabiel en gematigd karakter, geen show- of werklijnen waarbij de focus toch vaak anders ligt. Bij Fayah heeft dat ook precies uitgepakt zoals ik had gehoopt.

[CatnDog]

Vaak nog niet duidelijk aan zulke jonge pups nee, misschien alleen als je ze de schrik van hun leven zou bezorgen Je moet dus echt naar de ouders en de lijnen kijken.
Bij Mila heb ik me daar niet echt in verdiept, omdat ik toen nog dacht dat het allemaal wel meeviel, de moeder was geen angstige hond, de pups waren blij, open, goed gesocialiseerd en werden goed en liefdevol verzorgd, alle gezondheidstesten waren in orde, dus ik dacht dat het dan wel goed zat. Achteraf bleek wel dat zowel aan moeders- als aan vaderskant angst in de lijnen zat. Maar net zoals bij Mila zelf, was dat aan de moederhond niet te merken zolang ze op dat moment niet bang was. En net zoals Mila was ze geen hond die overal bang voor was, maar een hond die áls ze bang was, ook meteen hysterisch bang was.
Bij Fayah heb ik daar wel heel goed naar gekeken. Ik kende de Amerikaanse lijnen niet zo goed, dus heb informatie ingewonnen bij bevriende fokkers die die lijnen goed kennen. Ik heb beide ouders meermaals gezien, en niet alleen een halfuurtje, maar ook een keer een halve dag. En het startpunt was dus al een fokker die puur en alleen let op gezondheid en karakter, om gezonde en geschikte huishonden te fokken met een stabiel en gematigd karakter, geen show- of werklijnen waarbij de focus toch vaak anders ligt. Bij Fayah heeft dat ook precies uitgepakt zoals ik had gehoopt.

Het zien van de moederhond en de pups zelf is dus niet voldoende om een goede inschatting te kunnen maken. (Tenzij je misschien een super honden kenner aka fluisteraar bent, maar daar schaar ik mezelf dus niet onder.) Het is niet dat ze staan te bibberen in een hoekje.
Dat was trouwens wel het geval met een kitten, een nestgenootje van Kaam. Toen ik haar vast had, zat ze in mijn handen te trillen. Echt een bang poesje. Terwijl Kaam dat helemaal niet had. De keuze was wat dat betreft dus heel makkelijk gemaakt, terwijl ik in eerste instantie een poes zocht en geen kater. Ik heb er geen seconde spijt van gehad.
Je moet voor een betere indruk dan eigenlijk meerdere keren langs gaan en de honden in verschillende settings meemaken. Zoals Marc aangeeft: ik denk dat ik dan eerder voor een volwassen herplaatser (een leuke lookalike) zou gaan.

Het informeren naar de lijnen lijkt mij heel erg moeilijk. Zou een fokker zelf toegeven dat de zus van de moeder panisch is voor het geluid van een pan op het vuur? Of dat de opa overleden is aan een hartaanval n.a.v. een bezoek aan een nieuwe dierenarts?
Als er al reviews op internet zouden staan, vermoed ik ook dat er altijd liefhebbers van het ras zijn die positieve reviews neerzetten en als het broodfokkers zijn worden er vast positieve reviews gekocht om voor de rest to compenseren.

Ik vind dat counter conditioneren de levenskwaliteit van Mila - en van jou zelf - enorm heeft verbeterd. Zelfs als ze zich had teruggetrokken en in een andere kamer was gaan liggen i.p.v. bij de kachel en bij jou en de andere honden, was dat een suboptimaal resultaat geweest. Dat neemt niet weg dat het inderdaad in de aard van het beestje zit; het een aangeboren mentale afwijking is die je liever niet terug ziet in een ras. Ik vind het onbegrijpelijk dat iemand puur op uiterlijk let en met een panische hond door zou willen fokken.

Ik ben ook wel een beetje geschrokken van dit topic. Ik heb bij de keuze van een hondenras getwijfeld tussen de Schotse collie en de groenendaeler. De plus van de Schotse collie leek me de gevoeligheid, maar ik wist niet dat er ook zoveel overgevoeligheid speelde die neigt naar psychopathologie. Dat vind ik wel weer een heel groot minpunt.

Edit: Diana, ben jij om 3 uur/4 uur midden in de nacht op?

[Diana]

Het zien van de moederhond en de pups zelf is dus niet voldoende om een goede inschatting te kunnen maken. (Tenzij je misschien een super honden kenner aka fluisteraar bent, maar daar schaar ik mezelf dus niet onder.) Het is niet dat ze staan te bibberen in een hoekje.
Dat was trouwens wel het geval met een kitten, een nestgenootje van Kaam. Toen ik haar vast had, zat ze in mijn handen te trillen. Echt een bang poesje. Terwijl Kaam dat helemaal niet had. De keuze was wat dat betreft dus heel makkelijk gemaakt, terwijl ik in eerste instantie een poes zocht en geen kater. Ik heb er geen seconde spijt van gehad.
Je moet voor een betere indruk dan eigenlijk meerdere keren langs gaan en de honden in verschillende settings meemaken. Zoals Marc aangeeft: ik denk dat ik dan eerder voor een volwassen herplaatser (een leuke lookalike) zou gaan.

Het informeren naar de lijnen lijkt mij heel erg moeilijk. Zou een fokker zelf toegeven dat de zus van de moeder panisch is voor het geluid van een pan op het vuur? Of dat de opa overleden is aan een hartaanval n.a.v. een bezoek aan een nieuwe dierenarts?
Als er al reviews op internet zouden staan, vermoed ik ook dat er altijd liefhebbers van het ras zijn die positieve reviews neerzetten en als het broodfokkers zijn worden er vast positieve reviews gekocht om voor de rest to compenseren.

Ik vind dat counter conditioneren de levenskwaliteit van Mila - en van jou zelf - enorm heeft verbeterd. Zelfs als ze zich had teruggetrokken en in een andere kamer was gaan liggen i.p.v. bij de kachel en bij jou en de andere honden, was dat een suboptimaal resultaat geweest. Dat neemt niet weg dat het inderdaad in de aard van het beestje zit; het een aangeboren mentale afwijking is die je liever niet terug ziet in een ras. Ik vind het onbegrijpelijk dat iemand puur op uiterlijk let en met een panische hond door zou willen fokken.

Ik ben ook wel een beetje geschrokken van dit topic. Ik heb bij de keuze van een hondenras getwijfeld tussen de Schotse collie en de groenendaeler. De plus van de Schotse collie leek me de gevoeligheid, maar ik wist niet dat er ook zoveel overgevoeligheid speelde die neigt naar psychopathologie. Dat vind ik wel weer een heel groot minpunt.

Edit: Diana, ben jij om 3 uur/4 uur midden in de nacht op?

Je moet gewoon goed informeren als je een collie overweegt. Ik kan je zo een aantal fokkers in Nederland noemen waar je echt zonder zorgen een pup zou kunnen kopen, die heel goed op karakter en gezondheid letten en ook eerlijk zijn. En dat laatste geldt inderdaad helaas niet voor alle fokkers, zowel qua gedrag als gezondheid wordt er veel onder het tapijt gemoffeld en afgezwakt. Maar dat geldt voor veel rashonden wel.
Ik ken overigens ook genoeg mensen die dat allemaal niet hebben gedaan en gewoon geluk hebben gehad met een leuke pup zonder problemen. Het is absoluut niet zo dat elke collie last heeft van extreme angst, maar het is wel een reëel risico.

Dat geldt overigens ook bij een herplaatser. Dan moet je ook maar vertrouwen op eerlijke info. Bij Mila merkte je als ze in normale doen was echt niets aan haar, je zag pas wat er aan de hand was als ze bang was en dat was dus alleen in specifieke situaties. De rest van de tijd was ze een normale hond die ook niet schrikkeriger was dan andere honden of voor heel veel dingen bang was. Dus hoe zou je dat dan wel meteen zien bij een herplaatser?

Ik was inderdaad heel vroeg wakker vanmorgen (vannacht)! Ik sta altijd vroeg op, maar dit was voor mijn doen ook extreem.

[Marc]

Met een herplaatser wil ik ook wandelen en even kijken hoe de hond is in verschillende situaties. Denk dat je dan best wat kan zien toch? Aaien in huis is bij een Nederlandse herplaatser niet genoeg voor mij. Effe rondje lopen en kijken hoe het gaat buiten

[CatnDog]

Dat geeft zeker een beter beeld, maar als de angst in heel specifieke situaties opspeelt is ook een wandeling vermoedelijk niet afdoende. Maar, goed. Bij iedere herplaatser zullen er vast wel bepaalde dingen gebeuren die je niet had verwacht op basis van de eerste indruk (en het verhaal van de vorige eigenaar).
Ik denk dat er naast het huiswerk ook veel geluk bij komt kijken. Zo hoorde ik van een vriendin dat haar tante ook een collie had, een oudere bij een fokker (niet een Nederlandse) vandaan, en die klonk stabieler dan haar tante.

[Diana]

Met een herplaatser wil ik ook wandelen en even kijken hoe de hond is in verschillende situaties. Denk dat je dan best wat kan zien toch? Aaien in huis is bij een Nederlandse herplaatser niet genoeg voor mij. Effe rondje lopen en kijken hoe het gaat buiten

Ja, maar in het geval van een hond als Mila zou je daar waarschijnlijk weinig aan aflezen. Die was bijvoorbeeld qua verkeer bomproof, ze liep altijd los mee want ze luisterde als een trein, ze was niet bang voor mensen, andere honden, normale situaties die je buiten veelal tegenkomt, schrok niet van een scooter die ineens langs scheurde of van sirenes etc. Als iemand dan net vuurwerk zou gaan afsteken, zou het plaatje er alweer heel anders uitzien. Maar je zou wel eerst in een situatie moeten komen waarin die angst überhaupt opspeelde, de rest van de tijd was ze een behoorlijk normale hond, waardoor ze juist veel makkelijker leek dan ze was.

[Diana]

Dat geeft zeker een beter beeld, maar als de angst in heel specifieke situaties opspeelt is ook een wandeling vermoedelijk niet afdoende. Maar, goed. Bij iedere herplaatser zullen er vast wel bepaalde dingen gebeuren die je niet had verwacht op basis van de eerste indruk (en het verhaal van de vorige eigenaar).
Ik denk dat er naast het huiswerk ook veel geluk bij komt kijken. Zo hoorde ik van een vriendin dat haar tante ook een collie had, een oudere bij een fokker (niet een Nederlandse) vandaan, en die klonk stabieler dan haar tante.

Zeker, ik ken ook genoeg mensen die helemaal niks uitgeplozen hebben een gewoon een leuke, stabiele en belastbare collie hebben zonder neuroses en obsessies. Wel geluk, want ik ken ook veel mensen die op die manier een zenuwachtig wrak hebben gekregen.
Dus het is wel iets om in je achterhoofd te houden, dat het een issue is binnen het ras. En dan nog: toen ik eenmaal de manier had gevonden hoe ik dit bij Mila kon oplossen en doorbreken, vond ik het helemaal niet meer zo'n issue, er stonden veel meer heel positieve kwaliteiten tegenover.

[EchoMira]

Wat moet je uitpluizen?
Over welke genen hebben we het?

[Diana]

Wat moet je uitpluizen?
Over welke genen hebben we het?

Ik weet niet om welke genen het gaat, maar er zijn sterke aanwijzingen dat de angst die binnen het ras voorkomt een genetische component zou hebben, zie o.a.: https://www.asas.org/docs/default-sourc ... f?sfvrsn=2
Als er inderdaad een correlatie is tussen angst en genetica, kun je in bepaalde lijnen dus angst vaker terugzien, terwijl het in andere niet of veel minder speelt.
Andere genen die hiermee in verband worden gebracht zijn DRD2: https://www.karenoverall.com/wp-content ... -noise.pdf

De geluids- en overgevoeligheid zijn ook in verband gebracht met het MDR1-gendefect en een rasgebonden subklinische hypothyreoïdie: https://www.smoothcolliefriends.nl/Docu ... agazin.pdf

De terugkoppel-lus die de concentratie van het stresshormoon cortisol in nauwe afstemming tussen hypofyse en bijnierschors regelt, is bij het MDR1-gendefect verstoord. Dit leidt tot zeer sterke schommelingen van het stresshormoon cortisol, en zelfs bij kleine belastingen tot een sterke opgewondenheid van de hond, die kan oplopen tot paniek en angstaanvallen.

[Marc]

Zou er ook een relatie kunnen zijn met epilepsie? Dat denk ik altijd. Maar dat baseer ik puur op gevoel.

[Diana]

Zou er ook een relatie kunnen zijn met epilepsie? Dat denk ik altijd. Maar dat baseer ik puur op gevoel.

In dat Duitse artikel wordt het ook genoemd, bijvoorbeeld:

Tenminste één ding is medisch inmiddels al bewezen, namelijk dat het zonder reden jagen van schaduwen, lichtvlekken of denkbeeldige vliegen - vooral als het vaak wordt herhaald of langdurig voortgezet wordt - een milde voorloper van epilepsie vertegenwoordigt.

Ook worden in dat Duitse artikel stereotype en dwangmatige handelingen beschreven.

Een link tussen epilepsie en abnormaal angstgedrag is al vaker beschreven, zie bijvoorbeeld: https://pmc.ncbi.nlm.nih.gov/articles/PMC6857470/

Van de prevalentie van epilepsie bij collies (Schotten) zijn geen duidelijke cijfers, maar het ras komt niet in de lijstjes voor van rassen die er het vaakst aan lijden, zoals de border collie. Het wordt wel genoemd als genetische aandoening binnen het ras, maar minder frequent: https://cidd.discoveryspace.ca/breed/co ... mooth.html.
Er zijn aanwijzingen dat ze vaker aan een mildere vorm van epilepsie leiden en dat zou ook weer samenhangen met het MDR1-gendefect (ook wel ABCB-mutatie genoemd): https://onlinelibrary.wiley.com/doi/10. ... 12.01006.x

Er zou dus een link kunnen zijn tussen het mdr1-gendefect, overgevoeligheid, epilepsie en angst, maar dat is vooralsnog vooral hypothetisch.

[Marc]

Ah dus zo gek is mijn gedachte niet. Wat grappig.

[EchoMira]

In jouw links staat globaal genomen dat er een erfelijke component speelt (Joh. Dat lijkt me al onderbouwd met het feit dat het een rasding is maar goed.) maar dat DRD2 gen dus meespeelt. Niet als directe oorzaak van fenotypische angst en in sommige aspecten zelfs in positieve zin op andere gedragskenmerken.
Het lijkt er op dat het dus niet zozeer een aan/uit-gen is op angstigheid dus er op selecteren ook eigenlijk niet aan de orde moet zijn. Je zou dan bijvoorbeeld najagen of sociale tolerantie kunnen kunnen "wijzigen" en heel veel honden uitsluiten is in een stamboek of in dit geval stamfoldertje ook niet echt een feest. (Kijk ook even naar wat de berner sennenhond is overkomen na een al te radikaal aanpakje om het karakter even te wijzigen.)

Het lijkt er dus over te gaan dat het eerder een atypische verwerking is dan een aangeboren angst. Dat is alleen het resultaat maar de genetische aanleg stuurt niet aan op "harde angst".
In dat geval moet ik mijn excuus maken en past de door jou gebruikte methode misschien goed en gezien het resultaat heel goed.

Interessant!

We weten nu dus nog niet hoe en waarop we "de lijnen moeten uitpluizen.". Sterker nog, het lijkt een slecht idee te zijn om dat te doen. Het is (zoals je inderdaad al zei) eerder een kwestie van een passende opvoeding.

[Diana]

Ja, ik denk ook dat het om een atypische verwerking gaat.
Mila was in het algemeen niet een heel angstige hond, zij was helemaal niet voor bijzonder veel dingen bang. Maar áls ze eenmaal wel bang was, dan was het meteen ook hysterische paniek waar ze niet meer uitkwam. Het probleem was dus de mate en vorm van de angst, niet de frequentie ervan.

[Diana]

We weten nu dus nog niet hoe en waarop we "de lijnen moeten uitpluizen.". Sterker nog, het lijkt een slecht idee te zijn om dat te doen. Het is (zoals je inderdaad al zei) eerder een kwestie van een passende opvoeding.

Overgevoeligheid en geluidsgevoeligheid kunnen bijdragen aan het ontstaan van angst. En als er dan ook nog iets misgaat met die verwerking, kom je dus uit bij een hond als Mila.
Het gaat dus denk ik niet om het uitsluiten van collies die aangeboren erg gevoelig en daardoor wellicht sneller angstig/onder de indruk zijn. Als er inderdaad een link zou zijn met het mdr1-gendefect kan dat ook niet, want 70% van de collies is lijder of drager.
Maar je kunt wel kijken of het mogelijk is om honden uit te sluiten waarbij die verwerking misgaat en die dus een abnormale angstreactie hebben. Want dat is een groter probleem dan gevoeliger en daardoor sneller angstig zijn dan gemiddeld, zolang een hond daar wel normaal van kan herstellen en goed in wordt begeleid. Tenzij dat ook bij een te groot deel van de populatie speelt, dan is het zonder outcross niet op te lossen. Dat laatste zou ik sowieso enorm toejuichen, ook los van de hele angstproblematiek.