Get ready to rumble....de houdbaarheid.

[Mo-yi]

Er is een verschil tussen oud zijn met wat te nemen hobbels of alleen nog maar vegeteren ‘met nog wat leuke momenten’. Ik ben heel streng. Zodra het neigt naar het laatste sta ik met de hond bij de dierenarts.

Ik ook. Ik heb vanzelf wel een bepaald besef van wat het gemiddelde der dagen van die hond is. Echt niet altijd alleen maar jubel in crescendo maar we doen vaak iets leuks, snappen hoe het werkten en hebben het doorgaans toch best goed.
Blijft dat gemiddelde intact? Of doe ik afbreuk aan wat het was door langer te wachten?
Het is niet mijn eerste rondje om de kerk dus ik weet als ik daar over na ga denken dat het moment er dan wel aan zit te komen.

Nou is er natuurlijk wel een vervelende kwestie en dat is er ons vroeger wijs is gemaakt dat de baas (m/v) "het moment" waarneemt waarop het "tijd" is.
Dat is ook zo. Maar dat bijzondere moment is dan te vaak om half drie op in de zaterdagnacht als baas even naar de plee moet en de hond op de keukenvloer rectaal ligt te bloeden. En ook niet een beetje.
Waar haal je dan ineens een ome dierenarts vandaan?

Ja, absoluut. Kan ook gebeuren als je hond niet oud en de dagen zat is maar de jouwe was het wel en had je nou maar vrijdagochtend afgesproken.

Natuurlijk wil niemand zijn hond afgeven. Het is hartstikke kut en veel mensen schuiven nare dingen nou eenmaal voor zich uit maar het is echt een misverstand dat je daar geen prijs voor betaalt.
Dus, zakken vol zakdoeken en koek of worst en net zo opgewekt naar de dierenarts als naar de puppencursus en staan voor je hond.
Je weet heus wel of het er op lijkt of je hond van 12 gewoon 13 gaat worden of er met de pasen waarschijnlijk niet meer is. Dan is januari laat genoeg. Het is juist die laatste maandjes er uit willen knijpen waar het vaak mis gaat.

En als je merkt dat je veel gaat twijfelen, dan weet je het eigenlijk al. Ik heb dan in mn hoofd; beter een week te vroeg, of een maand, als 1 dag te laat. Genoeg horrorscenario's gezien/gehoord en dat wens je je hond en jezelf ook niet toe.

[Marc]

Als ze ingeslapen moet worden zal ik Bas heel heel erg missen. Maar ergens ben ik dan ook opgelucht. Want ze zit in mijn hart maar ik voel alles met haar mee. Bang dat ze omvalt en gaat gillen. Lastig om haar alleen te laten. Opruimen van poep en plas als het naast de matjes gaat. Bas is echt een handenbinder nu. Emotionele handenbinder. Soms als ze smorgens heel diep slaapt denk ik is ze dood? En dan zou ik daar vrede mee hebben maar dan is ze niet dood en dan ben ik blij.

Ik ben precies zo.
Cleo ging dood tijdens een gebitsbehandeling onder narcose. Het was allemaal veel erger dan we hadden verwacht en we hadden best veel verwacht. Het bot tussen neus en kaak was op twee plekken weg vanwege die eeuwige leishneus.
Als je daar tanden uit ging trekken...nou ja.

Ik moest meteen keihard janken. Ik was op het werk en heb echt staan brullen. Dat de bovenkant van je trui echt helemaal nat wordt, weet je wel?
Tuurlijk in eerste instantie vanwege het afscheid maar ook opluchting. Eindelijk, eindelijk van dat kruis van een zieke hond af. Wat een tocht was dat.
Ik vind het echt niet erg om er voor te zorgen maar natuurlijk heb je daar ook last van. En hoelang je er zoveel dagelijkse last van hebt bepaal je ook niet helemaal zelf. Dus als het dan klaar is ben ik er niet alleen maar rouwig om. Er is zeker ook een last die van je schouders valt en...ruimte voor iets nieuws

Ja echt heel herkenbaar. Ik zal enorm verdrietig zijn maar wel meer om de Bas die er was dan om wie ze nu is. En eigenlijk is ze al dood. Niet echt natuurlijk maar ik liep 8 uur met haar door de bergen van de Harz. Wij hebben weekenden met haar in Lauwersoog rondgestruind vogels kijken. Bas heeft dagelijks met mij anderhalf uur natuur beleefd. Ze ging mee naar Terschelling. Liet zich met elke hond combineren in huis, de auto, op vakantie. Alles. Ze kon alles. En ik was enorm trots op die kleine bikkel. Daar is niets meer van over. Toch gun ik haar en mezelf een oude dag. Zolang dat goed gaat.

Maar ik lijd echt enorm. Van haar flauwvallen. Haar gevoeligheid. Haar niets meer kunnen. Doet me verdriet. Elke morgen kijken of en waar er plas en poep ligt. Soms verlies ik even mijn geduld als ze druk doet. Want dan maak ik me zorgen over haar lichaam. Ik ben bang dat ze ineens heel pijnlijk dood gaat. En ik ben ook bang dat ik dan overal spijt van krijg. Dat ze niet eerder ingeslapen is. Dat ze soms te maken heeft met een baas die zijn geduld verliest. En zegt klaar! Naar je plaats. Dat terwijl ze al 23.5 uur op haar plaats ligt uit zichzelf.

De laatste tijd besef ik dat ik haar met rust moet laten. Al doet ze druk. Ik loop 10 keer per dag naar haar toe. Met wat lekkers. Aai haar. Ruim haar poep op zonder mokken en met liefde. Dweilen zonder emotie. Doen en niet zeiken. Ik hoop dat ik dit vol kan houden tot ze dood gaat. Dan hoef ik me niet schuldig te voelen. En ik hoop dat ze liefdevol en fijn dood gaat. Nu nog niet. Echt niet. Jij hebt haar gezien. Het gaat goed met haar en ze is blij. Maar ik wil wel dat ze nu tot het einde blij is.

9 januari is weer een erop of eronder moment want dan wordt ze onderzocht. Als ze ziek is laten we haar gaan. Anders niet. Ik ben er ook op voorbereid.

Bas is gewoon een heel intens lief hondje en dat is ze nog steeds. Altijd vrolijk. Altijd kranig en super sterk. Dat is best een gemis straks. Al is ze al weg. Tenminste deels.

[Marc]

En Guus is net Dapper. Die gaat niet oud worden. Die is nu super jeugdig nog, ziet er fantastisch uit en er komt een dag en dan is hij ineens terminaal. Dat is wat ik voel en denk. Guus gaat geen oud opaatje worden met een grijze snoet. Die krijgt een tumor, epilepsie of iets anders ergs en dan is het ineens klaar. Onverwacht en uit het niets. Net als Dapper. En dan breekt mijn hart want hij is geweldig. Maarja. Misschien vind ik het ook wel fijner als hij van alles naar niets gaat want hij is Bas niet. Bas kan oud zijn aan. Guus niet denk ik. Die is een kind. Bas is altijd wijs geweest. Guus zal nooit kunnen functioneren met gebreken. Bas had al een verbrijzelde heup, een nest gehad. Een lange tijd in een Spaans asiel gezeten. Dus Bas is in staat te dealen met de situatie zoals die komt. Guus is daar absoluut niet toe in staat en zal lijden of zich verzetten.

[Diana]

Je kent je hond door en door en er zijn grenzen die geaccepteerd worden en dan is het goed, en er komt een moment dat je ziet/voelt dat het gewoon teveel kost, teveel energie en dat de sjeu eruit is. Dat is dan tenminste als ze in een rustig ouder beeld terecht komen dan.Ik ben blij dat Mo mooi rustig oud is mogen worden en dat er geen paniek-stress momenten zijn geweest, dat je snel moet handelen. Maar ook de zorgen en het gepuzzel of het punt nu bereikt is is wel moeilijk. Ook beseffend dat je echt eerlijk wil zijn en niet teveel zelf gaan vasthouden omdat je niet los wil laten.

Heel herkenbaar, zo ging het hier ook met Mila. Ze was oud en alles werd rustiger, bedaarder, de behoeftes werden anders, maar ze kon nog wel alles doen waar ze plezier in had. Nee, een lange, avontuurlijke en fysiek zware wandeling van langer dan een uur zat er niet meer in, maar daar had ze ook helemaal geen behoefte meer aan, ze wilde vooral langzame snuffelrondjes en elk grassprietje en bosje minutenlang besnuffelen - en dat voor een hond die haar hele leven nauwelijks snuffelde, daar had ze het altijd véél te druk voor
Toen ze echt dat stadium van stokoude hond had bereikt, heb ik voor mezelf wel heel duidelijk de grens getrokken dat ik haar zou laten gaan als er lichamelijke gebreken bij zouden komen, als ze echt last van haar artrose zou krijgen of als ze niet meer zou spelen, want dat was haar lust en haar leven. Dus de dag dat ze niet meer speelde, heb ik haar laten gaan. Zo heeft iedereen op basis van hoe je je hond kent wel iets wat dat omslagpunt vormt. Voor zover ik weet was ze verder nog gezond, ze at nog supergoed, zag nog goed en hoorde ook nog behoorlijk, lichamelijk had ze zo vast nog best een tijdje mee gekund. Maar je bent dan ook op een punt gekomen dat je weet dat uitstel ook kan leiden tot een acute situatie met veel stress en pijn en dat wilde ik ook voorkomen.

[Loraine]

Ik zie Dívka zonder problemen stokoud worden.
Van Mahdutje heb ik heel lang het gevoel gehad dat hij niet ouder dan 8 ging worden, nog een paar weken te gaan en dan is hij 9.
Nog steeds het idee dat hij niet oud gaat worden, maar we zien wel wanneer het klaar is.
Er ligt bij de dierenarts een protocol klaar voor hem: geen grote en/of ingrijpende ingrepen en behandelingen meer.
Bultje weghalen, terug op de anti epileptica, eens een pijnstiller of een onderhoudsdosis, antibiotica etc is helemaal prima.
Herft het invloed op zijn rug, poten, luchtwegen dan is het klaar, dan mag hij afhankelijk van de situatie mss nog een paar dagen mee naar huis of we nemen direct afscheid.
Maar hij is een opperkneus met epilepsie voortvloeiend uit hersenletsel nao, korte kromme voorpoten, dubbele PL, rugklachten, voedselallergie, beschadigd strotje, brachycephaal.
Tegelijkertijd kunnen juist die gemankeerde types puur omdat ze te eigenwijs zijn stokoud worden.

[sabine]

Ik zie soms honden lopen waarbij ik er al langgg een eind aan had gemaakt. Gewoon zielig. Van die stokoude manklopende magere zielen die dan door de straat worden gesleept. "Ja hij eet nog zo graag!" Dat vind ik echt geen argument. Karel had vast ook nog wel een tijdje doorgekund maar hij was zo zwak in zijn achterhand en ik zag het al helemaal voor me dat ie op een dag niet meer overeind kon.. hij werd er okk zo onzeker van, ik kon het gewoon niet aanzien zo sneu...

[Tamara/Bayko]

Er is een verschil tussen oud zijn met wat te nemen hobbels of alleen nog maar vegeteren ‘met nog wat leuke momenten’. Ik ben heel streng. Zodra het neigt naar het laatste sta ik met de hond bij de dierenarts.

Ik ook. Ik heb vanzelf wel een bepaald besef van wat het gemiddelde der dagen van die hond is. Echt niet altijd alleen maar jubel in crescendo maar we doen vaak iets leuks, snappen hoe het werkten en hebben het doorgaans toch best goed.
Blijft dat gemiddelde intact? Of doe ik afbreuk aan wat het was door langer te wachten?
Het is niet mijn eerste rondje om de kerk dus ik weet als ik daar over na ga denken dat het moment er dan wel aan zit te komen.

Nou is er natuurlijk wel een vervelende kwestie en dat is er ons vroeger wijs is gemaakt dat de baas (m/v) "het moment" waarneemt waarop het "tijd" is.
Dat is ook zo. Maar dat bijzondere moment is dan te vaak om half drie op in de zaterdagnacht als baas even naar de plee moet en de hond op de keukenvloer rectaal ligt te bloeden. En ook niet een beetje.
Waar haal je dan ineens een ome dierenarts vandaan?

Ja, absoluut. Kan ook gebeuren als je hond niet oud en de dagen zat is maar de jouwe was het wel en had je nou maar vrijdagochtend afgesproken.

Natuurlijk wil niemand zijn hond afgeven. Het is hartstikke kut en veel mensen schuiven nare dingen nou eenmaal voor zich uit maar het is echt een misverstand dat je daar geen prijs voor betaalt.
Dus, zakken vol zakdoeken en koek of worst en net zo opgewekt naar de dierenarts als naar de puppencursus en staan voor je hond.
Je weet heus wel of het er op lijkt of je hond van 12 gewoon 13 gaat worden of er met de pasen waarschijnlijk niet meer is. Dan is januari laat genoeg. Het is juist die laatste maandjes er uit willen knijpen waar het vaak mis gaat.

Ik vind dat je dat mooi omschrijft en ben het er helemaal mee eens. In mijn omgeving heb ik het al veel te vaak zien gebeuren dat eigenaren een hond dwingen verder te leven terwijl het voor het dier duidelijk een lijdensweg is. Mezelf altijd voorgenomen dat ik het met mijn dieren niet zover laat komen. Kapot van verdriet ga ik toch wel als het afscheid er is, daar verandert een paar maanden of zelfs jaren extra tijd samen niets aan.

[Nanna]

Glenn was tien toen ik hem liet inslapen. DM. Zakte door de achterpoten. Me bij de da nog om laten praten met een pillenkuur maar dat sloeg eigenlijk nergens op. Het ging mij om die respijt. Die ik niet kreeg want twee dagen later stond ik er weer en dit keer om hem in te laten slapen.
No way dat ik aan de gang ga met rolstoeltjes of draagdoekjes.

[Maart]

Nee, ik ben geen heks, omdat jij me niet goed wil lezen, hoef je niet te verwijten.

Ik schrijf letterlijk niets van wat jij beweert dat ik wel schrijf. Dat ga je me niet aanpraten.
Hoef je niet voor weg en ook dat hoef je niet op mij af te schuiven als je dat wel wil doen.

[CatnDog]

Nee, jij snapt het duidelijk niet. Maar goed, wentel je maar in zelfmedelijden, daar kan ik niets mee.

Zo, wat ben jij een heks zeg.
Ik ben weg hier.
Graag account en alle berichten weghalen.

*Esther niet weg gaan.

Ik denk dat wat Maart bedoelde (ze mag me corrigeren, dit is wat ik denk) is dat je zelf invloed hebt op de leefstijl van je hond. Net zoals bij mensen. Als je gezond eten aanbiedt en voldoende beweging en activiteiten is de kans groter dat een hond langer en in betere gezondheid leeft. Maar: het is een kans. Het is geen garantie. Want hoe goed je ook voor je hond zorgt, wat jij ongetwijfeld hebt gedaan, je kan ook gewoon pech hebben. Zonder dat je iets te verwijten valt.

[Frootje]

Er is een verschil tussen oud zijn met wat te nemen hobbels of alleen nog maar vegeteren ‘met nog wat leuke momenten’. Ik ben heel streng. Zodra het neigt naar het laatste sta ik met de hond bij de dierenarts.

Dit is ook hoe ik erin sta. Ik ben daar ook heel streng mee. Hoe andere mensen het met hun honden aanpakken, moeten ze natuurlijk zelf weten, dat zijn mijn honden niet en ik begrijp heel goed hoe ontzettend moeilijk deze keuze kan zijn, iedereen gaat daar anders mee om. Maar ik denk dat ‘precies het juiste moment’ vaak lastig te bepalen is en voor ik het weet ben ik iets te laat. Ik ben liever een week te vroeg. Niet dat dat makkelijk is hoor, het blijft natuurlijk gewoon rot. Maar het is wel iets dat ik ook altijd van mijn ouders heb meegekregen als het over onze dieren ging: er moet echt nog genoeg kwaliteit van leven zijn, want anders houdt het op, voor het dier zelf. De hond waarmee ik ben opgegroeid is ingeslapen toen ze 13 was, en ja, als je puur en alleen kijkt naar het feit dat ze nog functioneerde, had ze nog wel een tijdje rond kunnen lopen. Fysiek had ze dat nog wel volgehouden, mentaal waren er nog wel oplevingen, maar ze begon een schim van zichzelf te worden, de lol was er echt af aan het gaan. Het was een heel blij, enthousiast hondje dat altijd 110% gaf. Ik ben blij dat ze niet eerst heeft moeten wegkwijnen. Ik heb bij een familielid gezien hoe dat is bij mensen als euthanasie niet op tijd komt en de tijd maar uitgezeten moet worden tot de dood vanzelf komt. Dat was echt heel schrijnend, vooral voor haarzelf. Ik ben heel blij dat ik bij mijn hond wel de keuze mag maken om dat te voorkomen.

Ik zal tranen met tuiten janken als het Froo’s tijd is, maar ze hoeft van mij geen 20 te worden. Ik weet dat het op een gegeven moment ophoudt, dat hoort erbij. Overigens gaat dat wel over ouderdom hoor. Ik geloof dat anderen het ook al zeiden, maar als er iets was waardoor mijn hond plotseling kwam te overlijden, zou ik dat wel echt een bittere pil vinden. Daar kun je je ook gewoon niet op voorbereiden. Terwijl ik qua ouderdom gewoon al vanaf het begin weet dat dat ooit gaat komen. Al moet ik wel zeggen dat ik soms naar Froo’s grijze snoetje kijk en tegen haar zeg “niet zo snel oud worden hè”.

[SuzanneS]

Nee, jij snapt het duidelijk niet. Maar goed, wentel je maar in zelfmedelijden, daar kan ik niets mee.

Zo, wat ben jij een heks zeg.
Ik ben weg hier.
Graag account en alle berichten weghalen.

*Esther niet weg gaan.

Ik denk dat wat Maart bedoelde (ze mag me corrigeren, dit is wat ik denk) is dat je zelf invloed hebt op de leefstijl van je hond. Net zoals bij mensen. Als je gezond eten aanbiedt en voldoende beweging en activiteiten is de kans groter dat een hond langer en in betere gezondheid leeft. Maar: het is een kans. Het is geen garantie. Want hoe goed je ook voor je hond zorgt, wat jij ongetwijfeld hebt gedaan, je kan ook gewoon pech hebben. Zonder dat je iets te verwijten valt.

Dat was vast de enige bedoeling. Soms wordt een hond vijftien op boterhammen met tevredenheid, net zoals sommige opa’s honderdvijftien worden op jonge jenever en sigaren.
Goede huisvesting en gezond eten is geen garantie maar helpt vaak wel. Al was het maar om een fijner leven te hebben.
Maar je hebt niet overal invloed op. Je zorgt naar eer en geweten voor je hond en dan wordt zomaar het tapijt onder je voeten vandaan getrokken.

[Maart]

Ik heb helemaal nergens op haar gereageerd of verwezen naar haar, ik reageerde onder catndog.
Dus nergens trap ik iemand in de grond, verschuif tapijten, maak iemand uit voor dierenverwaarlozing of spreek ik heksenformules uit om honden te doden.

Dus er hoeft absoluut niets persoonlijks gemaakt worden. Er staat meerdere keren dat pech gewoon kan voorkomen.
Als je dat niet wil lezen, is dat verder… mijn pech en een ander zijn keuze zeker?

Edit: ik interpreteerde de laatste zin van bovenstaande post ook vast verkeerdelijk richting mij

[Nanna]

Ach ja dat zie je ook aan sporters. Jonge mensen, zich het snot voor de ogen stoempen, gezond bikken en dan pats dood omvallen.
Ik kies dus het veilige pad met veel gebak en rust.

[Budkes]

Ik had een afspraak gemaakt voor de Rabiës-inenting voor Perry. Want we zouden een maand later op vakantie naar Engeland gaan. Op dinsdagmorgen om 10 uur. Maandagnacht lag ik wakker, en hij ook. Hij was fysiek nog best fit, ok hij kon niet meer op de bank komen en op bed dus had ik een loopplank voor hem. Maar hij liep nog vlot een km of 4 mee op wandeling. Maar hij was niet meer gelukkig en ruim 16. Hij stond me 's nachts aan te kijken in de slaapkamer en ik dacht wie houd ik nu voor de gek.
'S ochtends om 8 uur belde mijn oudste zoon en vroeg ga je nog wat spannends doen vandaag? Ik zei ik denk dat ik Perry laat inslapen. Hij was onderweg naar zijn werk maar zei ik kom eraan. Heb de dierenarts gebeld en gezegd dat ik niet voor de Rabiës-inenting kwam maar om hem in te laten slapen.
Ik heb nog nooit een hond te lang door laten lopen, ook al hield ik ze hetliefst voor altijd bij me. Hem vooral hij was mijn grote liefde. Ik heb me net als Nana 1x overlaten halen dor de DA, dat was bij mijn Mastiff Bill. Vrijdags wilde ik hem in laten slapen maar de DA wilde het nog even aanzien. Maandag stond ik er weer en heb hem in laten slapen.

Mijn honden worden allemaal tot nu toe heel oud, ook de molossers en de diensthonden. Marco is nu bijna 14,5 jaar oud en dat is nog steeds een hele blije stokdove oude hond. Die het goed doet 1 pijnstiller per dag. Maar ook hij is edn hond van de dag, als het niet meer gaat dan mag hij gaan.

[EchoMira]

Ik heb helemaal nergens op haar gereageerd of verwezen naar haar, ik reageerde onder catndog.
Dus nergens trap ik iemand in de grond, verschuif tapijten, maak iemand uit voor dierenverwaarlozing of spreek ik heksenformules uit om honden te doden.

Nee, maar iemand vraagt wel "dus ik heb iets gedaan waarom mijn hond korter heeft geleefd?" naar aanleiding van jouw berichten.
Ik vind ook niet dat je dat gezegd hebt maar je hebt ook niet " Nee joh, dat bedoel ik helemaal niet en ik wil wegnemen dat ik over je denk." gezegd.
Je zegt alleen "Als je dat er in wil lezen..ga je gang."

Als we elkaar de maat gaan nemen over wat je wel en niet gezegd hebt...Esther heeft ook niet gezegd dat jij bovenstaande dingen doet dus dat projecteer je er zelf ook op.

Soms moet je ook gewoon even duidelijk zeggen wat je wel precies bedoelt in plaats van alleen maar "je kan me niets maken want het staat er niet".
Hoeft niet maar als je dit zou willen oplossen is dat wel de handigste manier, denk ik.
En nee, dat is geen instructie. Mag je allemaal zelf weten.

Waarom zou je iemand weg willen laten lopen met een verkeerde interpratie van wat je zegt? Het is toch veel logischer om te zeggen wat je wel bedoelt?
En nee, dat was niet duidelijk anders kom je niet uit op iemand die zo overstuur is. De duidelijkheid zit aan de ontvangende kant, niet bij "het is wel goed genoeg" door de zender.

Lang verhaal maar wat ik bedoel te zeggen is dat je hebt misschien niet verkeerd bedoelt hebt, zelfs niets eens verkeerd gedaan...maar verkeerd Gegaan is het wel en dan valt me op dat je weinig moeite doet om het recht te zetten.

[EchoMira]

Maar je hebt niet overal invloed op. Je zorgt naar eer en geweten voor je hond en dan wordt zomaar het tapijt onder je voeten vandaan getrokken.

Tja...ik zorg altijd voor zweeds kwaliteittapijt. Dat trek je niet even weg.
En zie! Hier is het wel goed gegaan. (ondertussen is mijn oudste hond 11 geworden maar toe maar.)

Overigens, en laten we het daar ook maar over hebben, is het wel degelijk mogelijk om je hond door nalatigheid vroegtijdig te mollen. Dat heb ik gedaan.
En het was ook niet de eerste hond die ik had die onder een auto liep. En daarvoor waren er nog twee katten.
Mea Culpa uit mijn oren. En dan nog is het niet beter om altijd alles maar met bouten vast te zetten. Het is levende have, risico hoort erbij.

Ja je kunt het verneuken maar dat kan ook met een hond die 25 wordt.

[Kells]

Ik vind Maart juist erg helder in haar reacties. Het kan zijn dat sommige mensen het Vlaams niet goed begrijpen, maar dat is het probleem van de lezer. Esther had ook problemen met mijn schrijfsels, maar het hoe en wat is mij onduidelijk.

[EchoMira]

Ik vind Maart juist erg helder in haar reacties.

Glashelder. Maar er zit geen uitgestoken hand in.
Hoeft ook niet. Doe ik zelf ook zeker niet altijd.

Behalve als ik echt denk dat iemand me verkeerd begrijpt. Dan is er niets duidelijker dan " nee, dat is niet wat ik van je denk" in plaats van " dat staat er niet."
Maar goed, andersom is het ook aan Esther om duidelijk te verwoorden wat het verwijt dan exact inhoudt.
Maar we snappen allemaal dat vermeende sneren over overleden honden hard aan kunnen komen. Zelfs als ze niet daadwerkelijk zo geformuleerd of zelfs bedoeld zijn.

Maart heeft niets verkeerd gedaan. En ze heeft ook het pijnpunt niet actief weggenomen. Dat lijkt helder.
"wentel je maar in je zelfmedelijden" is inderdaad superduidelijk maar het is niet direct conflictherstellend.

Ik had het in het wolventopic. Daar zegt iemand dat ze zich als zijnde debiel weggezet voelt.
Het meningsverschil blijft maar die dame ken ik niet zo erg goed en heb domweg geen mening over haar intelligentie dus dat vind ik wel de moeite waar van het wegnemen, ja. Waarom zou je iemand laten zitten in zijn foutieve aanname? Als dat is wat het is?

Ik ben echt de allerlaatste om te gaan wauwelen over "elkaar heel laten" maar ik zie in dezen gewoon het nut niet om het na te laten hardop te zeggen dat dat niet is wat je bedoelde te zeggen.
Juist als het zo duidelijk is dat dat niet is wat je bedoelde want dat is me echt wel helder. Blijft het feit dat iemand het toch zo opnam en daarom weg wil. Kennelijk is het dan toch niet duidleijk genoeg.
Betekent niet dat je eerder iets fout deed. Het betekent dat je iets extra zou moeten doen om iemand terug op aard te halen.

En de sneer over jouw (niet) schrijven vind ik inderdaad ook onterecht. Een blik op je berichtgeschiedenis maakt daar korte metten mee. Je schrijft en zegt zat. Meer dan de gemiddelde poster.

[Dirkje]

Ik zie soms honden lopen waarbij ik er al langgg een eind aan had gemaakt. Gewoon zielig. Van die stokoude manklopende magere zielen die dan door de straat worden gesleept. "Ja hij eet nog zo graag!" Dat vind ik echt geen argument. Karel had vast ook nog wel een tijdje doorgekund maar hij was zo zwak in zijn achterhand en ik zag het al helemaal voor me dat ie op een dag niet meer overeind kon.. hij werd er okk zo onzeker van, ik kon het gewoon niet aanzien zo sneu...

Ja, precies. Je hart breekt als je zo’n oudje ziet. Vind het ook altijd zo erg dat zo’n ouwe baas dan achter de eigenaar sjokt omdat hij het niet meer bij kan houden. En dan zo’n persoon die dan gewoon doorloopt.

Ik heb Ben ook laten inslapen vóór hij niet meer kon opstaan. Dat stadium wilde ik hem besparen. Ik sliep al een poos bij hem omdat hij in de nacht liep te drentelen van de trap naar z’n mand.
De dag voor de DA kwam nog een wandeling met zijn hondenvrienden. Pannenkoeken en Kivo in de ochtend en ‘smiddags was het afgelopen. Ik ben ook liever een half jaar te vroeg dan een dag te laat.
Ik mis hem soms nog. Hij was erg belangrijk voor me.

[Josefien]

Zo een ongepaste reactie, 'wentel je maar in je zelfmedelijden'

Even niet willen inleven of inlezen in andermans gevoel. Ik hoop oprecht dat dit voor Esther geen reden is om te vertrekken hier. Het is slechts 1 lid die ongelukkig uit de hoek komt.

Laatst kreeg ik van Maart ook om de oren 'dat ik laag was om zo te reageren'. Helemaal prima, een vrij misselijke opmerking, die aantoonde hoe ze soms kan reageren. Rauw, gelijk met een mening klaarstaan, eigenlijk behoorlijk vooringenomen.

Het deerde me niet, want het was geen persoonlijk iets, maar in het geval van Esther is het iets heel persoonlijks. Een jonge hond die onverwacht is overleden, en dan zo'n reactie, nee gewoon niet doen

[EchoMira]

Nou, er is ook niet iets mis met Maart. Ik vind haar heel leuk en kundig en superaardig.
En het ging daar juist over voorzichtig omgaan met iemand zijn relatie tot zijn hond dus het moet zeker ook geen "maart is een trut" verhaal worden. Ook al denk ik dat dat haar niet zoveel uit zou maken. En terecht.

Maar ik ben ook een beetje klaar met het verhaal
"Ik ga hier weg"
"Oke. Houdoe, he?"
Nuchter en zakelijk is nog steeds iets anders dan een bushaltegroet.

Maar goed, je hoeft ook niet bij elk conflict meteen te roepen dat je dan de brug ophaalt.
Weet ik veel. Ik vind het gewoon jammer en een beetje stom. En het is de zesde in een half jaar tijd.

Ik ga echt in de komende jaren nog een paar keer hysterisch worden en dan vind ik het heel jammer als mensen doen alsof het ze koud laat of ik kom of ga.
1. Het is gewoon niet waar.
2. Het is een beetje lullig om dat ijskonijn uit te hangen als je ziet dat een ander er emotioneel in zit. Het is een beetje als een ambtenaar die zegt dat hij alleen op email reageert en je dan meteen een formulier terug kijgt over wat je klacht is.

[Josefien]

Nou, er is ook niet iets mis met Maart. Ik vind haar heel leuk en kundig en superaardig.
En het ging daar juist over voorzichtig omgaan met iemand zijn relatie tot zijn hond dus het moet zeker ook geen "maart is een trut" verhaal worden.

Maar ik ben ook een beetje klaar met het verhaal
"Ik ga hier weg"
"Oke. Houdoe, he?"

Maar goed, je hoeft ook niet bij elk conflict meteen te roepen dat je dan de brug ophaalt.
Weet ik veel. Ik vind het gewoon jammer en een beetje stom.

Ik ga echt in de komende jaren nog een paar keer hysterisch worden en dan vind ik het heel jammer als mensen doen alsof het ze koud laat of ik kom of ga.
1. Het is gewoon niet waar.
2. Het is een beetje lullig om dat ijskonijn uit te hangen als je ziet dat een ander er emotioneel in zit.

Daar ging het om iemand die ze beter kent als ik. Waarschijnlijk een klant vanuit haar voeding enzo. Ik reageerde alleen maar op dit forum en posts van desbetreffende persoon. Dat ik als 'laag' werd benoemd was wat te kort door de bocht. Maakt mij verder niet uit.

Maar dat Esther met zo'n opmerking wordt gekwalificeerd en op haar plek wordt gezet, is in mijn optiek kwetsend.
Ik hoop dat Esther niet definitief de brug ophaalt. Het is haar achilleshiel die werd geraakt, door een ondoordachte opmerking. En ja, dat is jammer en stom van beide kanten.

[EchoMira]

Ja. Precies dat.

Als je nou echt ruzie hebt snap ik dat een van de steenbokken de ander weg stuurt maar over een gekkig misverstandje? Dan moet je gewoon even vals spelen en om meer informatie vragen.

Maar toen ik scarlett net had reageerde esther heel leuk omdat zij ook een powderpuff heeft en daarom is ze nu mijn beste vriendin.
Dus nou zit ik vrijwilligerswerk te doen op twee mensen die ik volgens de bovengenoemde ijskonijnenlogica "allebei niet ken" en reflecteert dat alleen maar heel stom op mij.

En soms zit je ergens in je leven waar de emotie de structuren over klotst en dat is ook gewoon goed. God weet dat we die momenten allemaal hebben.
Ik heb er drie per dag. Gisteren was ik kwaad op een leverworst.

[Tineke]

Hoop ook dat Esther blijft en niet weggaat om een opmerking waarvan ik denk dat Maart die zeker niet persoonlijk bedoelde

Natuurlijk zijn er eigenaren die hun volgevreten hond wat jaren afsnoepen maar we weten allemaal dat Esther absoluut niet in die categorie valt net als we weten dat pech ons allemaal kan overkomen hoe goed je zorg ook is geweest.

En misschien is het de tijd van het jaar waarin we zitten. Voor mijzelf weet ik dat in ieder geval wel. Ik ben emotioneler dan anders deze tijd.
In ieder geval dit jaar want in de regel is dit voor mij één van de fijnste maanden van het jaar.

Maar Rens haar sterfdatum nadert , haar verjaardag was onlangs en ik mis haar en heb haar gemist.
Zeker in deze tijd want dan hadden we echt zo van die vaste dingen die we samen deden.
Komt zeker wel weer goed maar voor nu zijn er toch gewoon wat moeilijker momenten zo nu en dan