Teef castreren, wel of niet?

[ranetje]

Daarom schreef ik ook dat mijn teef incontinent bleek te zijn door een B12 tekort en niet vanwege castratie.

[Jackira]

Ik ben van gedachte veranderd over castreren. Het gaat me aan het hart maar mocht ik nog weer een teefje hierna krijgen dan ga ik wel castreren na de eerste loopsheid.

De reden is dat Shira toen ze 8 jaar was alsnog een bmo kreeg. Ze was er goed ziek van. En na een paar maanden weer een zware operatie vanwege melkkliertumoren. Ze was maar 1 keer per jaar loops maar ze had er veel last van. Compleet met erge schijnwangerschap waar ze heel depri van was. Het was echt dat ze maar 1 keer per jaar loops werd maar zou dit hele ritueel 2 keer per jaar geweest zijn dan had ik haar al eerder laten castreren.

Want een periode voor de loopsheid was ze niet zichzelf, dan de loopsheid, en daarna de schijnzwangerschap. En ook al heeft het er misschien niet mee te maken, maar na die bmo is ze nooit meer opgeknapt zoals ze daarvoor was. een jaar later is ze overleden aan een kwaadaardige tumor bij het hart en in de bloedvaten. Misschien had het er niks mee te maken, maar misschien was haar lichaam dusdanig verzwakt dat dit een kans heeft gekregen om te groeien, ik weet het niet.

Dus bij een volgende teef ga ik wel laten castreren. Al vind ik de nadelen daarvan ook heel erg. Ze was zo mooi, mooie vacht, gespierd, gezond. En je grijpt daar dan toch in, in dat stralende uiterlijk. Want je ziet het altijd of een teef gecastreerd is. Een reu ook trouwens.

Maar ik wil ook niet meer die depri periode voor een teef en de schijnzwangerschap en de kans op bmo die dan ook de gezondheid kan beinvloeden.

Een reu zou ik niet laten casteren.

[ellen en de birmanen]

ik heb liever een hond met een bmo dan een gecastreerde teef met een gesprongen milttumor. puur omdat een milttumor een sluipmoordenaar is en een bmo 9 van de 10x niet.
je schrijft erge schijndracht, dat wil niet zeggen dat dat na iedere loospheid is. dat kan ook verschillen.
zelf zou ik eerst de cyclus afwachten en wachten tot de teef volwassen is, zowel geestelijk als lichamelijk.

[Nanna]

“ Een baarmoederontsteking (pyometra) komt vaak voor, waarbij ongeveer 20% tot 25% van de niet-gesteriliseerde teven voor het 10e levensjaar een ontsteking ontwikkelt. Het risico neemt toe naarmate de hond ouder wordt, maar het kan op elke leeftijd voorkomen, meestal 4 tot 6 weken na de loopsheid.”

Ik vind die kans te groot. En heb net wat te vaak pyometra’s, ook met dodelijke afloop, langs zien komen.

[DexSaarSophie]

Maar door sterilisatie vergroot wel de kans op bepaalde kanker soorten zoals botkanker en mastceltumoren.
Dus het blijft een keuze tussen twee kwaden.

[Marc]

Ik vind dat risico's erbij horen. Castreren geeft net zo goed veel risico's dus ik snap de afweging niet aangezien mensen hierin steeds maar 1 factor kiezen als reden.

Als je bang bent voor bmo kan je ook op 8 jaar oud castreren. Hoe ga je om met een hond die gaat vechten? Want veel teven worden een stuk minder sociaal..Tot soms agressief aan toe.
Hoe ga je om met incontinentie? Ik heb het gevoel dat de hond dan gaat wieberen of als ze vecht er een of ander kul verhaal komt. Alles gedaan en gaat gewoon niet meer.
Maar intolerantie naar gecastreerde reuen en teven komt vaak wel degelijk door castratie. Wuilus was hartstikke lief met elke hond. Na haar castratie kon ze niet meer met teven en gecastreerde reuen. Die greep ze gewoon. En ze ging verschrikkelijk uitvallen en viel ook echt honden op afstand aan als ze ze kende en het was geen intacte reu.

Honden worden een beetje gemakkelijk tot maakbare zaken gemaakt. Hup. Onder narcose jij prachtige jonge hond. Alles eruit. Heeft het baasje geen stress meer over een evt bmo op 10 jarige leeftijd. Als je een beetje op je hond let ben je er meestal op tijd bij. Risico van het leven?

Ik heb nu twee gecastreerde honden. Prima hoor. Zo gekregen. Maar zelf doen doe ik niet aan. Waarom zou ik. En als ik dan een keer een teef verlies aan bmo is dat misschien gewoon iets dat erbij hoort? Wuilus ging dood aan botkanker. Dapper aan mastceltumor. Eva kwam onder de auto. Cleo haar mond was kapot van leishmania en Tom had hartworm en erlychia. Guus heeft nu een knobbeltje en Bas gaat dood aan ouderdom.

Ik vind het trouwens wel raar. Mensen nemen een deerhound of boerboel maar die moet dan wel gecastreerd tegen een bmo maar dat ze sowieso geen 10 worden is geen enkele reden om ze niet aan te schaffen.

[Marc]

De kans dat je flatcoat botkanker krijgt. Je teckel verlamd raakt of je Berner doodbloed aan een tumor met 5 jaar is veel groter dan die hele doodgaan door een bmo want meestal ben je er op tijd bij.

[CatnDog]

ik heb liever een hond met een bmo dan een gecastreerde teef met een gesprongen milttumor. puur omdat een milttumor een sluipmoordenaar is en een bmo 9 van de 10x niet.
je schrijft erge schijndracht, dat wil niet zeggen dat dat na iedere loospheid is. dat kan ook verschillen.
zelf zou ik eerst de cyclus afwachten en wachten tot de teef volwassen is, zowel geestelijk als lichamelijk.

Is de kans op een milttumor groter bij gecastreerde teven dan bij niet-gecastreerde teven?

[EchoMira]

Ik vind die kans te groot. En heb net wat te vaak pyometra’s, ook met dodelijke afloop, langs zien komen.

En dat is begrijpelijk en een prima keuze. Het is ook gewoon een inschatting op basis van wat je zelf meegemaakt hebt en het belangrijkste risico plaatst.
Maar veiligheid en een lang gezond leven is niet af te kopen. Het is namelijk niet alleen een BMO die je wil vermijden.
Het zijn tientallen en misschien wel honderden factoren die meespelen waarvan de grootste dikke domme mazzel is. en de tweede goed opletten en op tijd ingrijpen.

Natuurlijk kun je pyometra geweldig voorkomen door de boel te verwijderen.
Door een long te verwijderen kap je de kans op longkanker ook door de helft.

Het gaat alleen voorbij aan het feit dat een voortplantingscyclus een integraal onderdeel van een gezond lichaam is. Geen bezoedelde kwestie die je eigenlijk maar beter elimineert.
Het mag wel. Dat moet je zelf weten en ik zal de laatste zijn die zegt dat je de verkeerde keuze maakt maar het is meetbaar en bewezen niet gezonder.
Intacte honden leven nu eenmaal langer. Niet veel. Gemiddeld een dik half jaar dus eigenlijk maakt het niet uit maar het is genoeg om alle claims dat castratie gezonder/veiliger is onderuit te halen. Dat is domweg niet zo. Dat is echt goed bekeken en wetenschappelijk gerapporteerd. Intacte honden doen het gemiddeld genomen iets beter. De duur van het leven is langer en de kwaliteit van het leven is beter. Vooral bij reuen maar bij teven in minder mate ook.

Als ik mijn honden in de schuur had en er niet mee leefde zou ik er sneller voor kiezen maar zoals ik met mijn honden leef gaat er geen koorts, dorst, koude rilling of vaginale druppel onbemerkt en dan is dat gewoon vroeg genoeg.

Dus google AI stukjes over hoevaak het voorkomt leg ik eerlijk gezegd naast me neer.
Het betekent niets. Wees maar blij dat je pup niet na twee weken door het ijs zakt en er onder blijft of door een pitbull uit elkaar getrokken wordt.
Ik krijg koude rillingen van zoveel hoogmoed over hoe je wel even gaat regelen dat je hond gezond oud wordt.

Feit blijft dat een gezonde hond geen operatieve verbetering behoeft. Gezondheid is niet waar je even op afspraak voor kunt komen pinnen. Gezondheid is niet hetzelfde als specifieke aandoeningen operatief voorkomen door organen te amputeren. Dan stel je de zaken echt verkeerd voor.

Natuurlijk heeft een teef zonder baarmoeder geen risico op BMO maar dat het daarom een gezondere hond is die langer leeft is gewoon niet waar.

Overigens is de gezondheid van honden niet los te zien van de verzorging en de amerikaanse studies nemen vaak mee dat intacte reuen zwerven en intacte teven pups krijgen.
Dat is hier veel minder aan de orde en bovendien een andere kwestie.
Ook is er hier geen overpopulatie en zijn we wat nuchterder over eventuele onbedoelde dracht.
Het is dus belangrijk om data te gebruiken die je eigen situatie weerspiegelt en waar het om goed verzorgde huishonden gaat is een bmo zelden dodelijk.

[Kells]

De kans dat je flatcoat botkanker krijgt. Je teckel verlamd raakt of je Berner doodbloed aan een tumor met 5 jaar is veel groter dan die hele doodgaan door een bmo want meestal ben je er op tijd bij.

Een oplettende eigenaar in ieder geval wel.

[ranetje]

Mijn teven hebben allemaal hun baarmoeder gehouden.

Dat onze honden ook aan wat anders kunnen doodgaan, bepaalde rassen zelfs vaak, heeft toch niet te maken met een beslissing om wel of niet te castreren?
Het idee dat ik de hond gezonder zou houden door te castreren is nog nooit in me opgekomen.

Alle drie mijn teven zijn overigens zeer sociaal en geen van hen is na castratie veranderd in karakter, dus ik denk dat sommige wetmatigheden niet zo wetmatig zijn als soms wordt gedacht.

Nanna heeft te veel overlijden gezien door BMO en dat is voor haar een reden om te laten castreren.
Heel begrijpelijk dat dat invloed heeft op een beslissing.
Een ander heeft weer een andere reden en weer anderen willen juist niet castreren.

[EchoMira]

De kans dat je flatcoat botkanker krijgt. Je teckel verlamd raakt of je Berner doodbloed aan een tumor met 5 jaar is veel groter dan die hele doodgaan door een bmo want meestal ben je er op tijd bij.

Een oplettende eigenaar in ieder geval wel.

Ja, maar ja, dat is de hele factor.
Hoe snel je al dan niet gaat behandelen.
En hoe vaak ook. En wat het mag kosten.

Daarnaast zijn interne ontstekingen ook wel echt iets van honden die verder ook niet zo heel gezond zijn. Die hebben ook ooronstekingen en jeukpoten in een bijzonder grote meerderheid van de gevallen.
Je moet al die statistieken ook ten opzichte van elkaar zien.

[Kells]

De kans dat je flatcoat botkanker krijgt. Je teckel verlamd raakt of je Berner doodbloed aan een tumor met 5 jaar is veel groter dan die hele doodgaan door een bmo want meestal ben je er op tijd bij.

Een oplettende eigenaar in ieder geval wel.

Ja, maar ja, dat is de hele factor.
Hoe snel je al dan niet gaat behandelen.
En hoe vaak ook. En wat het mag kosten.

Daarnaast zijn interne ontstekingen ook wel echt iets van honden die verder ook niet zo heel gezond zijn. Die hebben ook ooronstekingen en jeukpoten in een bijzonder grote meerderheid van de gevallen.
Je moet al die statistieken ook ten opzichte van elkaar zien.

Dat ben ik met je eens hoor. Het klopt ook wel wat Nanna zegt dat het wel vaak voor komt. Bij mijn eigen honden twee keer. Tosca was de eerste en de dierenarts vond destijds dat een operatie nog wel een paar dagen kon wachten. Die praktijk heb ik later voorgoed vaarwel gezegd wegens nog wat andere akkefietjes. Tosca is geopereerd en knap oud geworden. (Bijna 17) Kells kreeg ook een bmo na een dekking. We hebben haar laten behandelen met Alizin. Ze kreeg daarna haar tweede nest en ze overleed geheel intact op een leeftijd van bijna 15. Als eigenaar moet je wel zien dat er iets mis is. Helaas is dat lang niet altijd zo.

[Kelperuaantjes]

Die behandeling met Alizin heeft Sjefke van mij ook gehad na een gesloten pyometra. Nou, nooit meer, wat een akelig proces was dat voor de hond was dat. En de geur van alle uitvloeiing die er daardoor af kwam, die vergeet ik ook nooit meer.
Het heeft wel haar leven gered maar wat een gruwel was daar voor nodig, iew....

[Diana]

Ik ben van gedachte veranderd over castreren. Het gaat me aan het hart maar mocht ik nog weer een teefje hierna krijgen dan ga ik wel castreren na de eerste loopsheid.

De reden is dat Shira toen ze 8 jaar was alsnog een bmo kreeg. Ze was er goed ziek van. En na een paar maanden weer een zware operatie vanwege melkkliertumoren. Ze was maar 1 keer per jaar loops maar ze had er veel last van. Compleet met erge schijnwangerschap waar ze heel depri van was. Het was echt dat ze maar 1 keer per jaar loops werd maar zou dit hele ritueel 2 keer per jaar geweest zijn dan had ik haar al eerder laten castreren.

Want een periode voor de loopsheid was ze niet zichzelf, dan de loopsheid, en daarna de schijnzwangerschap. En ook al heeft het er misschien niet mee te maken, maar na die bmo is ze nooit meer opgeknapt zoals ze daarvoor was. een jaar later is ze overleden aan een kwaadaardige tumor bij het hart en in de bloedvaten. Misschien had het er niks mee te maken, maar misschien was haar lichaam dusdanig verzwakt dat dit een kans heeft gekregen om te groeien, ik weet het niet.

Dus bij een volgende teef ga ik wel laten castreren. Al vind ik de nadelen daarvan ook heel erg. Ze was zo mooi, mooie vacht, gespierd, gezond. En je grijpt daar dan toch in, in dat stralende uiterlijk. Want je ziet het altijd of een teef gecastreerd is. Een reu ook trouwens.

Maar ik wil ook niet meer die depri periode voor een teef en de schijnzwangerschap en de kans op bmo die dan ook de gezondheid kan beinvloeden.

Een reu zou ik niet laten casteren.

Maar dan ga je ervan uit dat een volgende teef ook veel last van de loopsheid en schijnzwangerschap heeft? Dat hoeft natuurlijk helemaal niet zo te zijn.
Mila, Fayah en Amy hebben/hadden bijvoorbeeld nooit echt last van de schijnzwangerschap. Taartje wel, maar die was daar wel vrij makkelijk uit te halen door leuke dingen samen te doen. Ik snap heel goed dat je het mee laat wegen in de beslissing, maar het is geen gegeven dat een teef veel last heeft van de loopsheid of schijnzwangerschap.

[EchoMira]

Ik vind het sowieso raar om te stellen dat een dier dat onder invloed van hormonen "zichzelf niet is" cq Zichzelf gemaakt moet worden door een operatie.
Dat is puur je eigen insteek rondom geslachtsdrift en emoties van je hond die een keertje niet over jou gaan.

De hond is wat jou goed uitkomt en de rest is lastig.

[Kells]

Die behandeling met Alizin heeft Sjefke van mij ook gehad na een gesloten pyometra. Nou, nooit meer, wat een akelig proces was dat voor de hond was dat. En de geur van alle uitvloeiing die er daardoor af kwam, die vergeet ik ook nooit meer.
Het heeft wel haar leven gered maar wat een gruwel was daar voor nodig, iew....

Kells had een open bmo en weinig last van de injecties. Voor elke injectie werd er een echo gemaakt om te kijken of het nog nodig was. De uitvloeiing viel bij haar wel mee. Bij Tosca was het destijds wel een vieze stinkende bende.

[Kelperuaantjes]

Die behandeling met Alizin heeft Sjefke van mij ook gehad na een gesloten pyometra. Nou, nooit meer, wat een akelig proces was dat voor de hond was dat. En de geur van alle uitvloeiing die er daardoor af kwam, die vergeet ik ook nooit meer.
Het heeft wel haar leven gered maar wat een gruwel was daar voor nodig, iew....

Kells had een open bmo en weinig last van de injecties. Voor elke injectie werd er een echo gemaakt om te kijken of het nog nodig was. De uitvloeiing viel bij haar wel mee. Bij Tosca was het destijds wel een vieze stinkende bende.

Ik denk dat het ook nogal scheelt of het een open of gesloten pyo is, bij Sjefke moest alle prut er nog uit dus dat is ongetwijfeld heftiger dan bij een open waarbij de uitvloeiing er al uit zichzelf (deels) uitgaat. Sjefke had ook echt last van de door de Alizin opgewekte contracties.

[Kells]

Die behandeling met Alizin heeft Sjefke van mij ook gehad na een gesloten pyometra. Nou, nooit meer, wat een akelig proces was dat voor de hond was dat. En de geur van alle uitvloeiing die er daardoor af kwam, die vergeet ik ook nooit meer.
Het heeft wel haar leven gered maar wat een gruwel was daar voor nodig, iew....

Kells had een open bmo en weinig last van de injecties. Voor elke injectie werd er een echo gemaakt om te kijken of het nog nodig was. De uitvloeiing viel bij haar wel mee. Bij Tosca was het destijds wel een vieze stinkende bende.

Ik denk dat het ook nogal scheelt of het een open of gesloten pyo is, bij Sjefke moest alle prut er nog uit dus dat is ongetwijfeld heftiger dan bij een open waarbij de uitvloeiing er al uit zichzelf (deels) uitgaat. Sjefke had ook echt last van de door de Alizin opgewekte contracties.

Dat denk ik ook.

[Jackira]

Ik vind het sowieso raar om te stellen dat een dier dat onder invloed van hormonen "zichzelf niet is" cq Zichzelf gemaakt moet worden door een operatie.
Dat is puur je eigen insteek rondom geslachtsdrift en emoties van je hond die een keertje niet over jou gaan.

De hond is wat jou goed uitkomt en de rest is lastig.

Als een hond er zoveel last van heeft dan lijkt het me niet dat castreren zou gebeuren omdat dat mij goed uitkomt. Meer om haar een vervelende tijd te besparen. Want er gingen zo 4 a 5 maanden mee heen voordat ze zichzelf weer was. Wat je zo leuk tussen haakjes zet.

Als je dat twee keer per jaar hebt dan beslaat dat veel te veel tijd dat ze zich niet heel fijn voelt. Maar het heeft zeker ook nadelen.

En inderdaad wat sommigen ook zeggen, als ze er niet zo'n last van hebben is dat anders. Dn zou ik het misschien ook niet doen. Maar ik zat wel als een aasgier haar in de gaten te houden of er geen bmo aan zat te komen. En ik vervloekte mezelf iedere keer weer tijdens de schijnzwangerschap dat ik haar niet had laten castreren. En daarna was ik juist weer blij dat ze niet gecastreerd was omdat dat inderdaad veel natuurlijker en mooier is.

Dus misschien had ze het extreem, dat zou kunnen. Ik denk dat ik voor het gemak hierna maar een reu wil. dan hoef ik niet over castreren na te denken

[Jackira]

Ik ben van gedachte veranderd over castreren. Het gaat me aan het hart maar mocht ik nog weer een teefje hierna krijgen dan ga ik wel castreren na de eerste loopsheid.

De reden is dat Shira toen ze 8 jaar was alsnog een bmo kreeg. Ze was er goed ziek van. En na een paar maanden weer een zware operatie vanwege melkkliertumoren. Ze was maar 1 keer per jaar loops maar ze had er veel last van. Compleet met erge schijnwangerschap waar ze heel depri van was. Het was echt dat ze maar 1 keer per jaar loops werd maar zou dit hele ritueel 2 keer per jaar geweest zijn dan had ik haar al eerder laten castreren.

Want een periode voor de loopsheid was ze niet zichzelf, dan de loopsheid, en daarna de schijnzwangerschap. En ook al heeft het er misschien niet mee te maken, maar na die bmo is ze nooit meer opgeknapt zoals ze daarvoor was. een jaar later is ze overleden aan een kwaadaardige tumor bij het hart en in de bloedvaten. Misschien had het er niks mee te maken, maar misschien was haar lichaam dusdanig verzwakt dat dit een kans heeft gekregen om te groeien, ik weet het niet.

Dus bij een volgende teef ga ik wel laten castreren. Al vind ik de nadelen daarvan ook heel erg. Ze was zo mooi, mooie vacht, gespierd, gezond. En je grijpt daar dan toch in, in dat stralende uiterlijk. Want je ziet het altijd of een teef gecastreerd is. Een reu ook trouwens.

Maar ik wil ook niet meer die depri periode voor een teef en de schijnzwangerschap en de kans op bmo die dan ook de gezondheid kan beinvloeden.

Een reu zou ik niet laten casteren.

Maar dan ga je ervan uit dat een volgende teef ook veel last van de loopsheid en schijnzwangerschap heeft? Dat hoeft natuurlijk helemaal niet zo te zijn.
Mila, Fayah en Amy hebben/hadden bijvoorbeeld nooit echt last van de schijnzwangerschap. Taartje wel, maar die was daar wel vrij makkelijk uit te halen door leuke dingen samen te doen. Ik snap heel goed dat je het mee laat wegen in de beslissing, maar het is geen gegeven dat een teef veel last heeft van de loopsheid of schijnzwangerschap.

Dat is ook zo, mijn mening is waarschijnlijk te gekleurd omdat Shira er extreem veel last van had de laatste jaren.

[blondie]

Denk ook inderdaad dat als je dingen niet hebt meegemaakt je er niet of minder bij stil staat.
Jol had bijvoorbeeld wel "last" van de loopsheid, die zat dan niet lekker in haar vel, had vaak dan ook wel nesteldrang, maar dat bleef nooit lang na loopsheden aanhouden.
Bluf was gewoon loops, en allebei gedroegen ze zich ook wel als loopse teven zoals je ze wel kent

Bij Jol heb ik op BMO laten checken, toen ik gevoel kreeg dat er iets mis met haar was. Was toen niets te zien op echo maar om het toch uit te sluiten kreeg ze wel AB kuur. Paar weken later moesten we haar laten gaan, ouderdom/hart.

Zal zelf dus nog steeds niet snel beslissen om te laten castreren als ik intacte teef zou krijgen.

Maar zoals ik al eerder zei, nu met 2 teven die wel gecastreerd zijn gearriveerd is het wel makkelijker met buiten lopen, of toen met Aki we nog een intacte reu in huis hadden.
Gemak heb ik er dus wel van.
Want weet wel dat ik soms echt zat te hopen dat loopsheden niet precies in vakanties zouden vallen, om maar een voorbeeld te noemen