Murphy ● Heerlijke date met Boelie (p.59)

[Manuma]

Ik ben ook heel benieuwd hoe het gaat. Ik vond dit de zwaarste periode na het overlijden van Uma, zo een paar weken later als alles doorgaat en ze nog steeds weg is.
Ik moet regelmatig aan jullie denken

[Zamunda]

Hoe gaat het daar?

Lief dat je het vraagt . Met Murf gaat het sowieso heel erg goed, die heeft het heerlijk naar z'n zin met ons en Ravi (met Willem mag ie niks want Willem moet zeker vier weken rust en dat gaat waarschijnlijk nog wel langer duren) en in de tuin en op cursus. Hij is een zonnetje, een gezelligerd en een groot geschenk. Ik moet wel weer meer met hem gaan ondernemen want sinds Lais er niet meer is ben ik er nog nauwelijks met hem op uit geweest (afgezien van cursus). Ik kan er de zin niet voor vinden, maar het is nu al bijna vier weken dus ik zal mezelf maar eens een zetje gaan geven. Niet dat hij het mist hoor, hij vermaakt zich echt helemaal prima. Ik ben vaak in de tuin bezig en dan zijn Murf en Raaf er maar al te graag bij en mag ik genieten van hun spel en gerommel.

Met Ravi gaat het gelukkig ook weer beter. Hij heeft twee weken slecht gegeten (ik maakte me stiekem al zorgen) maar dat gaat nu weer goed, hij heeft ook niet meer van die momenten dat hij er zo verloren bij staat gelukkig. Alleen op de hondenschool merk ik nog heel goed dat z'n zelfvertrouwen een deuk heeft, hij voelt zich er weer behoorlijk onzeker. Ik hoop dat het ons samen lukt om dat weer op te bouwen zodat we weer met plezier behendigheid kunnen doen.

Ik ben ook heel benieuwd hoe het gaat. Ik vond dit de zwaarste periode na het overlijden van Uma, zo een paar weken later als alles doorgaat en ze nog steeds weg is.
Ik moet regelmatig aan jullie denken

Dank je . Dat is inderdaad wat er nu speelt, alles gaat door en Lais is nog steeds weg. En ik doe ook wel gewoon de dingen van alle dag en dat gaat ook goed en ik geniet ook van Murf, maar de 'extraatjes', daar heb ik helemaal geen zin in. Het voelt als een soort limbo, een soort stilstand. Als ik niet verder ga dan is ze ook niet weg of als ik geen foto's/filmpjes/verhalen post waar zij niet in voorkomt dan is het nog niet echt ofzo. Klopt natuurlijk niet, maar ik denk wel dat dat speelt. Ik wil er nog niet aan denk ik, dat we echt niet nog een paar jaren met haar kunnen genieten en dat ze echt niet nog heerlijk Murf bezig zal houden tijdens zijn opgroeien. Niet dat er iets anders op zit dan accepteren, maar toch.

Lais was Lais en die was zo speciaal, geen enkele andere hond zal haar kunnen vervangen. Murf is Murf en die hoeft haar dus ook echt niet te vervangen, die verwachting is er niet en tóch vult hij een heel groot deel van het gat dat Lais achterlaat op. Zonder hem zou het nog onmetelijk veel stiller en rustiger zijn hier, ik moet er niet aan denken. Raaf en Willem staan zover af van hoe Lais was terwijl Murf juist het meest op Lais lijkt en dat vind ik ontzettend fijn. Ik probeer hem echt niet te kneden die kant op, maar hij heeft gewoon een hoop karaktertrekken die me aan haar doen denken (wel alles in mildere vorm maar dat kan ook niet anders: Lais was altijd van de extremen). Het werken met hem is ongeveer net zo leuk als dat het met Lais was, het is wel anders natuurlijk, maar hij wil net als zij echt graag samenwerken. Hij vindt het ook heerlijk om tegen je aan te liggen maar het is gelukkig geen halszaak (zoals Lais dat wel vond). Hij houdt van voer (ook met trainen) maar is er niet zo extreem op gericht als Lais, hij houdt van knuffelen maar hij wordt er niet zo wild van dat het eigenlijk niet kan zonder je neus te breken .
En misschien nog wel het allergezelligste: hij wil net als Lais graag met me mee naar buiten maar itt haar niet alleen om bij mij te zijn maar ook (of meer nog) omdat hij het buiten zijn zo leuk vindt. Ik ben heel graag een (paar) uur in de tuin bezig en Lais vond dat vreselijk, veel te koud, veel te onaangenaam en veel te onrustig met al die prikkels (ofzo) dus die liet ik binnen. Maar Murf lijkt er geen genoeg van te krijgen, zelfs nu met dit toch nog best gure weer niet dus dat belooft wat voor als het straks voorjaar wordt. Als het echt mooi weer was en het voor Lais ook best aangenaam was om buiten te blijven dan was ik altijd in de weer met kussens en dekens om het voor haar ook fijn genoeg te maken , dat ga ik voor Murf niet hoeven doen gok ik. Raaf vond er voorheen ook geen zak aan (want Lais was dan binnen en dan was het maar saai) maar nu met Murf meestal wel, die Murf vermaakt hem dus ook heel erg. Die kleine lijkt gemaakt voor het leven hier en met mij.

Jee wat groeit hij hard! En wat fijn dat hij zo'n leuke vriend heeft aan Raaf en andersom! Lijkt me genieten om ze zo samen te zien, ondanks al het verdriet van deze week.

Dat is het zeker, elke dag weer!

Ja, heel fijn dat hij ondertussen ook al zo'n goede band heeft met Raaf (da's dan voor een deeltje het enige ienemienie voordelltje aan het feit dat Lais liever niet meer met Murfy speelde). Stel dat hij nog niks had en deed met Raaf en nu wat verweesd rond zou lopen omdat hij geen speelmakkertje meer heeft zou het nog triester voor je zijn geweest.

Ja toen Lais nog goed was speelde Raaf eigenlijk niet veel meer met Murf, hij liet die twee dan liever begaan ofzo of wilde dan juist met Lais spelen. We moesten Raaf en Murf echt apart mee naar buiten nemen om hen ook te laten spelen toen. Dat was een paar weken later wel anders, toen was hij gelukkig een fijne bliksemafleider voor Lais die anders steeds geblokt werd door Murf (die snapte er niks van en wilde zo graag weer met haar spelen, ze was echt zijn favoriet toen ze nog goed was).
Maar gelukkig dus geen verweesd Murfje, hij was twee dagen een klein beetje van het padje maar daarna weer zijn vrolijke en grappige zelf, inclusief dagelijks flink buitenspelen met Raaf.

Jeetje, 19 kilo al! Hele meneer! Hoe groot verwacht je dat hij ongeveer wordt.

Ik vind zijn kleur ook zo mooi. Nou ja hij is eigenlijk helemaal mooi

Dat samen naar school rijden klinkt heel gezellig.

Ik verwacht dat hij rond de 25kg wordt, liever iets eronder maar gezien wat hij nu al weegt zal het er wel wat boven worden.

Zijn kleur is ondertussen zelfs nog mooier geworden vind ik, hij krijgt nu meer rood ipv geel, erg leuk.

Ja samen in de auto is nog steeds heel gezellig. De eerste tijd lag hij altijd lekker te slapen op de heenweg maar dat is er al een tijdje vanaf, hij is nu altijd wakker en om zich heen aan het kijken. Behalve als hij al heel lang met Raaf gespeeld heeft, dan gaat hij wel liggen soezen omdat ie z'n ogen niet open kan houden.

Wauw dan is hij dus al groter en zwaarder als Billie

Gek hè en inmiddels zal hij vast nog een stukkie zwaarder zijn, ik heb hem nu al zo'n vier weken niet meer gewogen, misschien is hij wel 20,5kg nu?

Wat is het toch een heerlijk ondernemend beest(je).

Dat is hij inderdaad, we hebben het enorm met hem getroffen.

[Inge O]

Dat is inderdaad wat er nu speelt, alles gaat door en Lais is nog steeds weg. En ik doe ook wel gewoon de dingen van alle dag en dat gaat ook goed en ik geniet ook van Murf, maar de 'extraatjes', daar heb ik helemaal geen zin in. Het voelt als een soort limbo, een soort stilstand. Als ik niet verder ga dan is ze ook niet weg of als ik geen foto's/filmpjes/verhalen post waar zij niet in voorkomt dan is het nog niet echt ofzo. Klopt natuurlijk niet, maar ik denk wel dat dat speelt. Ik wil er nog niet aan denk ik, dat we echt niet nog een paar jaren met haar kunnen genieten en dat ze echt niet nog heerlijk Murf bezig zal houden tijdens zijn opgroeien. Niet dat er iets anders op zit dan accepteren, maar toch.

[pioenroos]

Och Zamunda Wat is zo'n rouwproces toch klote

Diemp is wat minder onverwacht en nu 3 maanden geleden overleden. De momenten dat het me aanvliegt dat iets 'nooit meer met Diem is' worden gelukkig minder frequent.
Maar vooral bij blijdschap of juist een rotdag kan het me zo aanvliegen. Nooit meer dat lijf voelen, zijn gezucht, zijn schuddekont zien.

Goed om te horen dat het lukt naast het verdriet toch ook van Murf te genieten. Dat kan gewoon naast elkaar bestaan gelukkig.

[jenn90]

Zo herkenbaar zo heb ik nog steeds geen foto van ons 4 tal gemaakt puur omdat het dan helemaal bevestigt dat bij ons Rally er niet meer is.

Zo benieuwd hoe Muf eruit ziet, en of hij op zijn grote broer lijkt kwa doen en laten

[Random]

Dat is inderdaad wat er nu speelt, alles gaat door en Lais is nog steeds weg. En ik doe ook wel gewoon de dingen van alle dag en dat gaat ook goed en ik geniet ook van Murf, maar de 'extraatjes', daar heb ik helemaal geen zin in. Het voelt als een soort limbo, een soort stilstand. Als ik niet verder ga dan is ze ook niet weg of als ik geen foto's/filmpjes/verhalen post waar zij niet in voorkomt dan is het nog niet echt ofzo. Klopt natuurlijk niet, maar ik denk wel dat dat speelt. Ik wil er nog niet aan denk ik, dat we echt niet nog een paar jaren met haar kunnen genieten en dat ze echt niet nog heerlijk Murf bezig zal houden tijdens zijn opgroeien. Niet dat er iets anders op zit dan accepteren, maar toch

Ik vind dit zo herkenbaar..
En rot voor je. En tegelijkertijd ook heel benieuwd hoe het met Murphy gaat. De enige forumhond die ik ooit ontmoet heb.
Sterkte!

[Yvette]

Fijn dat je weer een bericht hebt geschreven. Het valt ook niet mee allemaal. Ik heb nu na een dik half jaar nog wel momenten dat het me overvalt en ik zit te janken om m'n lieve, grappige, stoere Tobias. Het is verder allemaal prima zo maar het gemist is nog zeker aanwezig.
Ik ben blij te lezen dat de andere honden goed gaan en dat Murphy goede afleiding biedt. Wat heeft Willem, dat heb ik gemist?

[K@ren]

Ach, ik kan me voorstellen dat je even wat minder trek hebt in forumverhalen. Wel fijn om te lezen dat de honden er goed mee omgaan.
Murphy zorgt met zijn jonge fratsen hopelijk voor de broodnodige afleiding bij iedereen.

[Zamunda]

Och Zamunda Wat is zo'n rouwproces toch klote

Diemp is wat minder onverwacht en nu 3 maanden geleden overleden. De momenten dat het me aanvliegt dat iets 'nooit meer met Diem is' worden gelukkig minder frequent.
Maar vooral bij blijdschap of juist een rotdag kan het me zo aanvliegen. Nooit meer dat lijf voelen, zijn gezucht, zijn schuddekont zien.

Goed om te horen dat het lukt naast het verdriet toch ook van Murf te genieten. Dat kan gewoon naast elkaar bestaan gelukkig.

Wat een gemis hè . Ja, het genieten is er gelukkig zeker. Zo zal alles rondom (de voorbereidingen van) het nest van Flora jou ook wel veel afleiding gegeven hebben denk ik?

Zo herkenbaar zo heb ik nog steeds geen foto van ons 4 tal gemaakt puur omdat het dan helemaal bevestigt dat bij ons Rally er niet meer is.

Zo benieuwd hoe Muf eruit ziet, en of hij op zijn grote broer lijkt kwa doen en laten

Ja, zulk soort dingen! Fijn dat het herkenbaar is .

Ik ben ook zo benieuwd naar Dakar en naar Murf z'n neefje . Hopelijk komt het deze keer echt tot een treffen, is volgens mij al onze vijfde afspraak ofzo . Gaat het nu weer helemaal goed met je, fysiek? En hoe gaat het met autorijden, geen last van paniek?

Dat is inderdaad wat er nu speelt, alles gaat door en Lais is nog steeds weg. En ik doe ook wel gewoon de dingen van alle dag en dat gaat ook goed en ik geniet ook van Murf, maar de 'extraatjes', daar heb ik helemaal geen zin in. Het voelt als een soort limbo, een soort stilstand. Als ik niet verder ga dan is ze ook niet weg of als ik geen foto's/filmpjes/verhalen post waar zij niet in voorkomt dan is het nog niet echt ofzo. Klopt natuurlijk niet, maar ik denk wel dat dat speelt. Ik wil er nog niet aan denk ik, dat we echt niet nog een paar jaren met haar kunnen genieten en dat ze echt niet nog heerlijk Murf bezig zal houden tijdens zijn opgroeien. Niet dat er iets anders op zit dan accepteren, maar toch

Ik vind dit zo herkenbaar..
En rot voor je. En tegelijkertijd ook heel benieuwd hoe het met Murphy gaat. De enige forumhond die ik ooit ontmoet heb.
Sterkte!

De herkenning is fijn. We moeten nog maar een keertje afspreken om je forumhond weer te zien, ben benieuwd of Yuna hem nog leuk vindt.

Fijn dat je weer een bericht hebt geschreven. Het valt ook niet mee allemaal. Ik heb nu na een dik half jaar nog wel momenten dat het me overvalt en ik zit te janken om m'n lieve, grappige, stoere Tobias. Het is verder allemaal prima zo maar het gemist is nog zeker aanwezig.
Ik ben blij te lezen dat de andere honden goed gaan en dat Murphy goede afleiding biedt. Wat heeft Willem, dat heb ik gemist?

Pff .

Willem is nu al zes weken kreupel, hij blijkt een blessure aan z'n biceps te hebben, een scheur of ontsteking. Dat schijnt nogal een nare blessure te zijn qua herstel en dat blijkt ook wel. Hij heeft sinds twee weken complete rust, mag alleen aan de lijn naar buiten voor een plas en poep en meteen weer naar binnen. Hij hoeft binnen gelukkig niet in een bench omdat hij zich zelf heel goed rustig houdt (buiten moet hij wel echt aan de riem omdat hij anders sprongetjes gaat maken of angstig naar binnen rent, maar na een paar dagen wennen aan de riem gaat dat nu heel goed). Nog zeker twee van zulke weken te gaan en dan moet er wel echt verbetering te zien zijn (en dan kan het nog lang duren voordat hij echt meer mag, laat staan los mag). Anders verder onderzoek en mogelijk operatie (waarbij ze de biceps lossnijden), ik hoop dat dat niet nodig gaat zijn .

Ach, ik kan me voorstellen dat je even wat minder trek hebt in forumverhalen. Wel fijn om te lezen dat de honden er goed mee omgaan.
Murphy zorgt met zijn jonge fratsen hopelijk voor de broodnodige afleiding bij iedereen.

Murf doet dat zeker, echt een groot geluk dat we besloten hebben toch voor een Springpup te gaan. Daar waren we al heel erg blij mee maar nu nóg meer.

[jenn90]

Hahaha ja zoiets ? :-p ik moet zeggen dat ik gisteren wel zoiets had van zonnetje scheen en wie weet hoe lang lucky er nog is laat ik maar eens een poging wagen maar waren de honden er niet aan toe lees er keek er een helemaal niet of liep weg dus had al zoiets van laat maar
Autorijden gaat eigenlijk super goed alleen op smalle weggetjes en donker is aardig spannend en zeker als ze ineens op mijn weghelft op ‘slingeren’ zit mijn hart in mijn keel. Kwa lichamelijk wel whiplash achtige klachten dus rustig aan en fysio tips goed opvolgen.

[Smoushond]

Wat een zorgen nu weer om Willem . Maar fijn dat Murphy wat vrolijkheid en afleiding geeft

[Zamunda]

Hahaha ja zoiets ? :-p ik moet zeggen dat ik gisteren wel zoiets had van zonnetje scheen en wie weet hoe lang lucky er nog is laat ik maar eens een poging wagen maar waren de honden er niet aan toe lees er keek er een helemaal niet of liep weg dus had al zoiets van laat maar
Autorijden gaat eigenlijk super goed alleen op smalle weggetjes en donker is aardig spannend en zeker als ze ineens op mijn weghelft op ‘slingeren’ zit mijn hart in mijn keel. Kwa lichamelijk wel whiplash achtige klachten dus rustig aan en fysio tips goed opvolgen.

Snap dat je het er dan maar bij liet zitten, maar dan komt het er vast binnenkort van.
Kan me heel goed voorstellen dat je hart dan in je keel zit . Balen van je whiplashklachten, hopelijk herstel je er compleet van (inderdaad goed de adviezen opvolgen).

Wat een zorgen nu weer om Willem . Maar fijn dat Murphy wat vrolijkheid en afleiding geeft

Ja, is klote. Hoop wel dat hij er goed van weet te herstellen, hij is nu de enige grottenmaker nog dus hij moet het Murf nog gaan leren straks!
Ik heb wel het idee dat het nu al iets beter gaat, hij loopt nog wel heel duidelijk kreupel maar eerder zag het er echt heel pijnlijk uit en dat lijkt nu minder te zijn.

[pioenroos]

Wat een gemis hè . Ja, het genieten is er gelukkig zeker. Zo zal alles rondom (de voorbereidingen van) het nest van Flora jou ook wel veel afleiding gegeven hebben denk ik?

Ja, zeker. In eerste instantie wel even geaarzeld of ik nog wel wilde. Maar er zat gelukkig voldoende tijd tussen. Het 'ik wil nooit meer zo'n verdriet dús nooit meer een hond' gevoel was al weg.
Ik weet nu dat als er overdag iets extra leuks is, ik 's avonds een golf van verdriet heb. Na de echo was ik dus voorbereid, dat scheelt

Beterschap voor Willem, hopelijk het gunstige herstel scenario

[Yvette]

Willem is nu al zes weken kreupel, hij blijkt een blessure aan z'n biceps te hebben, een scheur of ontsteking. Dat schijnt nogal een nare blessure te zijn qua herstel en dat blijkt ook wel. Hij heeft sinds twee weken complete rust, mag alleen aan de lijn naar buiten voor een plas en poep en meteen weer naar binnen. Hij hoeft binnen gelukkig niet in een bench omdat hij zich zelf heel goed rustig houdt (buiten moet hij wel echt aan de riem omdat hij anders sprongetjes gaat maken of angstig naar binnen rent, maar na een paar dagen wennen aan de riem gaat dat nu heel goed). Nog zeker twee van zulke weken te gaan en dan moet er wel echt verbetering te zien zijn (en dan kan het nog lang duren voordat hij echt meer mag, laat staan los mag). Anders verder onderzoek en mogelijk operatie (waarbij ze de biceps lossnijden), ik hoop dat dat niet nodig gaat zijn .

Dat is balen zeg. Toevallig zit mijn collega daar ook mee te tobben met haar BC. Althans, dat is de verdenking, het schijnt niet zo makkelijk te diagnosticeren te zijn? Hij heeft nu rust, fysio en lasertherapie maar het zet nog geen zoden aan de dijk. Zie je bij Willem al wel verbetering nu?

[Zamunda]

Wat een gemis hè . Ja, het genieten is er gelukkig zeker. Zo zal alles rondom (de voorbereidingen van) het nest van Flora jou ook wel veel afleiding gegeven hebben denk ik?

Ja, zeker. In eerste instantie wel even geaarzeld of ik nog wel wilde. Maar er zat gelukkig voldoende tijd tussen. Het 'ik wil nooit meer zo'n verdriet dús nooit meer een hond' gevoel was al weg.
Ik weet nu dat als er overdag iets extra leuks is, ik 's avonds een golf van verdriet heb. Na de echo was ik dus voorbereid, dat scheelt

Beterschap voor Willem, hopelijk het gunstige herstel scenario

Dat twijfelen kan ik me ook voorstellen. Och, die golf van verdriet . Het stomme (vind ik) is dat ik dat niet meer heb, het is vooral vlak ofzo. Aan de andere kant zit ik al drie weken aan te hikken tegen het uitzoeken van foto's voor haar IM (tekst is al die tijd al af), dus ik zal het wel wegstoppen?

[Zamunda]

Willem is nu al zes weken kreupel, hij blijkt een blessure aan z'n biceps te hebben, een scheur of ontsteking. Dat schijnt nogal een nare blessure te zijn qua herstel en dat blijkt ook wel. Hij heeft sinds twee weken complete rust, mag alleen aan de lijn naar buiten voor een plas en poep en meteen weer naar binnen. Hij hoeft binnen gelukkig niet in een bench omdat hij zich zelf heel goed rustig houdt (buiten moet hij wel echt aan de riem omdat hij anders sprongetjes gaat maken of angstig naar binnen rent, maar na een paar dagen wennen aan de riem gaat dat nu heel goed). Nog zeker twee van zulke weken te gaan en dan moet er wel echt verbetering te zien zijn (en dan kan het nog lang duren voordat hij echt meer mag, laat staan los mag). Anders verder onderzoek en mogelijk operatie (waarbij ze de biceps lossnijden), ik hoop dat dat niet nodig gaat zijn .

Dat is balen zeg. Toevallig zit mijn collega daar ook mee te tobben met haar BC. Althans, dat is de verdenking, het schijnt niet zo makkelijk te diagnosticeren te zijn? Hij heeft nu rust, fysio en lasertherapie maar het zet nog geen zoden aan de dijk. Zie je bij Willem al wel verbetering nu?

Oh, hoe lang is zij al zoet? Poeh een BC, dat zal vast niet makkelijk zijn om die zo lang op rust te hebben! Dat is wel een groot voordeel met Willem, die zal nooit op ontploffen staan door energieoverschot. Hij maakt dan wel af en toe weer een paniekbeweging omdat ie zich van een wapperend zakje het leplazarus schrikt, dat is niet bepaald bevorderlijk natuurlijk, maar verder is hij harstikke rustig.
Het is inderdaad een waarschijnlijkheidsdiagnose. Het is wel duidelijk dat het de biceps is, maar wát dan precies daar zou je verdere beeldvorming voor moeten doen. Maar eigenlijk moet je dan echo met contrast doen. Voor nu is een conservatieve behandeling okee ongeacht wat de exacte oorzaak is, maar dan moet er dus wel verbetering (niet compleet herstel) te zien zijn na vier weken rust. Ik vraag me wel af hoe gericht die lasertherapie kan zijn als ze niet exact weten wat (en dus waar precies) er in de biceps speelt.

Ik denk bij Willem wel al wat verbetering te zien, hij liep echt enorm kreupel en je zag dat het hem veel pijn deed, nu loopt hij nog duidelijk kreupel en minder pijnlijk. Maar hij loopt dan ook nog geen honderd meter op een dag (van de bank naar buiten en weer terug en dat vier á vijf keer op een dag) dus het kan wel echt tot rust komen. Ben wel een beetje bang dat dat juist weer andere problemen kan gaan geven qua stabiliteit die andere spieren geven (heb zelf pas weer gemerkt hoe enorm je spieren achteruit gaan na weken/maanden nauwelijks bewegen ).

Overigens is er nog een alternatief. Als er op echo een grote scheur te zien zou zijn dan kun je de hond ook zelf z'n spier af laten scheuren door hem juist veel en gek te laten doen . Dat scenario vind ik nogal zielig dus ik hoop dat er geen grote scheur zit (zou ook niet weten hoe hij dat voor elkaar zou hebben gekregen) en het toch 'gewoon' geneest. Ik ben wel een beetje bang voor terugval mocht hij toch genezen, want hij maakt als hij blij is van die pupperige sprongen waarbij hij onwijs op z'n voorpoten landt. Maar ja, dat is voor later zorg natuurlijk, eerst maar duimen dat hij zo met rust en later rustige opbouw kan genezen.

[pioenroos]

Dat twijfelen kan ik me ook voorstellen. Och, die golf van verdriet . Het stomme (vind ik) is dat ik dat niet meer heb, het is vooral vlak ofzo. Aan de andere kant zit ik al drie weken aan te hikken tegen het uitzoeken van foto's voor haar IM (tekst is al die tijd al af), dus ik zal het wel wegstoppen?

Rouwen gaat in fase zeggen ze dan

Van die foto's herken ik. Mijn moeder had het eurasier clubblad foto's beloofd van hem. Ze had een IM geschreven. Foto's van fatsoenlijke kwaliteit uitzoeken en emailen gaat haar pet te boven. Dus dat moest ik doen, alsjeblieft. Incl een deadline. Ik pissig (ze zal nu niet zo snel meer iets beloven aan iemand dat ik moet doen vermoed ik ) want ik was dus ook niet toe aan foto's kijken en uitzoeken. Heeft me zeker 2 weken aan valse starts gegeven. Met name de filmpjes die je dan toch gaat bekijken

Ik raad het je niet aan om beeldmateriaal uit te zoeken voordat je er aan toe bent hoor. Maar je bent wel gelijk door de vermijd/verdovingsfase heen

[Zamunda]

Dat twijfelen kan ik me ook voorstellen. Och, die golf van verdriet . Het stomme (vind ik) is dat ik dat niet meer heb, het is vooral vlak ofzo. Aan de andere kant zit ik al drie weken aan te hikken tegen het uitzoeken van foto's voor haar IM (tekst is al die tijd al af), dus ik zal het wel wegstoppen?

Rouwen gaat in fase zeggen ze dan

Van die foto's herken ik. Mijn moeder had het eurasier clubblad foto's beloofd van hem. Ze had een IM geschreven. Foto's van fatsoenlijke kwaliteit uitzoeken en emailen gaat haar pet te boven. Dus dat moest ik doen, alsjeblieft. Incl een deadline. Ik pissig (ze zal nu niet zo snel meer iets beloven aan iemand dat ik moet doen vermoed ik ) want ik was dus ook niet toe aan foto's kijken en uitzoeken. Heeft me zeker 2 weken aan valse starts gegeven. Met name de filmpjes die je dan toch gaat bekijken

Ik raad het je niet aan om beeldmateriaal uit te zoeken voordat je er aan toe bent hoor. Maar je bent wel gelijk door de vermijd/verdovingsfase heen

Het is wel echt heel erg fijn om die herkenning te lezen! Voel me soms zelfs een beetje schuldig naar Lais dat ik nog niet eens een IM voor haar geplaatst heb. Alsof die hond dat enige weet van heeft of wat kan schelen .
Ik voel me ook schuldig dat ik de laatste tijd zo weinig met haar op de bank gezeten heb (dat vond ze zo fijn), maar ik kon door de ischias dus niet zitten (op een stoel ging een uurtje maar op een bank al helemaal niet). Nu kan het wel weer en is ze er niet meer. Ze was dan wel bij de baas hoor, maar die zat niet op de bank. En 's nachtst lag ze uiteraard in bed, dat dan weer wel . Maar ja, ze was een rupsje nooitgenoeg dus dat was eigenlijk niet genoeg.

Poeh, snap dat je heel erg niet blij was met die belofte van je moeder, klote om je zo onder druk gezet te voelen. Ja die vermijdfase... Bij mij zit er dus geen deadline op (anders dan me schuldig voelen erover) en ik blijf het uitstellen. Heb wel een beginnetje gemaakt en dat vond ik inderdaad al moeilijk.

[Yvette]

Willem is nu al zes weken kreupel, hij blijkt een blessure aan z'n biceps te hebben, een scheur of ontsteking. Dat schijnt nogal een nare blessure te zijn qua herstel en dat blijkt ook wel. Hij heeft sinds twee weken complete rust, mag alleen aan de lijn naar buiten voor een plas en poep en meteen weer naar binnen. Hij hoeft binnen gelukkig niet in een bench omdat hij zich zelf heel goed rustig houdt (buiten moet hij wel echt aan de riem omdat hij anders sprongetjes gaat maken of angstig naar binnen rent, maar na een paar dagen wennen aan de riem gaat dat nu heel goed). Nog zeker twee van zulke weken te gaan en dan moet er wel echt verbetering te zien zijn (en dan kan het nog lang duren voordat hij echt meer mag, laat staan los mag). Anders verder onderzoek en mogelijk operatie (waarbij ze de biceps lossnijden), ik hoop dat dat niet nodig gaat zijn .

Dat is balen zeg. Toevallig zit mijn collega daar ook mee te tobben met haar BC. Althans, dat is de verdenking, het schijnt niet zo makkelijk te diagnosticeren te zijn? Hij heeft nu rust, fysio en lasertherapie maar het zet nog geen zoden aan de dijk. Zie je bij Willem al wel verbetering nu?

Oh, hoe lang is zij al zoet? Poeh een BC, dat zal vast niet makkelijk zijn om die zo lang op rust te hebben! Dat is wel een groot voordeel met Willem, die zal nooit op ontploffen staan door energieoverschot. Hij maakt dan wel af en toe weer een paniekbeweging omdat ie zich van een wapperend zakje het leplazarus schrikt, dat is niet bepaald bevorderlijk natuurlijk, maar verder is hij harstikke rustig.
Het is inderdaad een waarschijnlijkheidsdiagnose. Het is wel duidelijk dat het de biceps is, maar wát dan precies daar zou je verdere beeldvorming voor moeten doen. Maar eigenlijk moet je dan echo met contrast doen. Voor nu is een conservatieve behandeling okee ongeacht wat de exacte oorzaak is, maar dan moet er dus wel verbetering (niet compleet herstel) te zien zijn na vier weken rust. Ik vraag me wel af hoe gericht die lasertherapie kan zijn als ze niet exact weten wat (en dus waar precies) er in de biceps speelt.

Ik denk bij Willem wel al wat verbetering te zien, hij liep echt enorm kreupel en je zag dat het hem veel pijn deed, nu loopt hij nog duidelijk kreupel en minder pijnlijk. Maar hij loopt dan ook nog geen honderd meter op een dag (van de bank naar buiten en weer terug en dat vier á vijf keer op een dag) dus het kan wel echt tot rust komen. Ben wel een beetje bang dat dat juist weer andere problemen kan gaan geven qua stabiliteit die andere spieren geven (heb zelf pas weer gemerkt hoe enorm je spieren achteruit gaan na weken/maanden nauwelijks bewegen ).

Overigens is er nog een alternatief. Als er op echo een grote scheur te zien zou zijn dan kun je de hond ook zelf z'n spier af laten scheuren door hem juist veel en gek te laten doen . Dat scenario vind ik nogal zielig dus ik hoop dat er geen grote scheur zit (zou ook niet weten hoe hij dat voor elkaar zou hebben gekregen) en het toch 'gewoon' geneest. Ik ben wel een beetje bang voor terugval mocht hij toch genezen, want hij maakt als hij blij is van die pupperige sprongen waarbij hij onwijs op z'n voorpoten landt. Maar ja, dat is voor later zorg natuurlijk, eerst maar duimen dat hij zo met rust en later rustige opbouw kan genezen.

Nee dat valt inderdaad helemaal niet mee. Voor beiden niet want ze passen goed bij elkaar maar m'n collega begrijpt het doel en de hond niet
Ze hebben van hem wel röntgenfoto's gemaakt omdat de DA toch aan ED dacht of van die losse botstukjes maar dat is dus niet aan de orde. Hij is al heel lang mank, eerst af en toe bij veel inspanning maar hij heeft ook ernstige HD zo bleek vorig jaar. Vanaf september is het veel erger geworden. De fysio woont bij haar naast dus die laser therapie is ook meer om het uit te proberen geloof ik. Hij is nu ruim een maand op rust maar eigenlijk nog niks beter geworden. Lastig hoor.
Het zou wel top zijn als je Willem er op deze manier weer bovenop krijgt. Die angst voor terugval houd je denk ik altijd, dat had ik ook na Tobias zijn knieband en nu ook weer met Freek. Het heeft echt veel tijd nodig voor je hart niet meer in je keel zit bij een gekke beweging.

[pioenroos]

Ik voel me ook schuldig dat ik de laatste tijd zo

Ja, dat verrekte schuldgevoel. "Heb ik wel genoeg...." gevolgd door "heb ik niet te veel..."
Slaat natuurlijk nergens op. Voor mij het is het een vorm van controle willen hebben denk ik. Denken dat ik ergens schuld aan heb is makkelijker dan het toelaten van het pure verdriet over het verlies. Het verlies wat simpelweg bij het leven hoort en helemaal niks aan te doen is. De dood is volstrekt oncontroleerbaar en niet te beïnvloeden

Ik heb gekozen voor niet meer behandelen bij Diem en inslapen. Niet te laat zijn, geen lijden meer voor hém.
Maar dat vervormd zich dan soms in mijn hoofd tot het gevoel dat ik verkeerd gekozen heb, eigen schuld nu dat je verdriet hebt. Hij had nog kunnen leven! En, ook soms of ik dan niet genoeg van hem hield?
Daar hielpen filmpjes en foto's kijken wel bij: zoveel beeldmateriaal dat ik overduidelijk van hem aan het genieten ben en hij het naar z'n zin had. Waar hij me met een grijns aankijkt en ik zeg dat hij de knapste is

Je weet het zelf vast ook, maar voor de zekerheid: Lais had zich geen betere baas kunnen wensen dan jij want je hield onvoorwaardelijk van haar. Het samenzijn, samen slapen was genoeg. Want je deed het uiterste voor haar met de middelen en kennis die je toen had. Meer kon je niet en hoefde ook niet. Haar welzijn heb je altijd voorop gesteld. Daar twijfel ik geen moment aan met wat ik gelezen heb van jouw woorden over haar

[Zamunda]

Nee dat valt inderdaad helemaal niet mee. Voor beiden niet want ze passen goed bij elkaar maar m'n collega begrijpt het doel en de hond niet
Ze hebben van hem wel röntgenfoto's gemaakt omdat de DA toch aan ED dacht of van die losse botstukjes maar dat is dus niet aan de orde. Hij is al heel lang mank, eerst af en toe bij veel inspanning maar hij heeft ook ernstige HD zo bleek vorig jaar. Vanaf september is het veel erger geworden. De fysio woont bij haar naast dus die laser therapie is ook meer om het uit te proberen geloof ik. Hij is nu ruim een maand op rust maar eigenlijk nog niks beter geworden. Lastig hoor.
Het zou wel top zijn als je Willem er op deze manier weer bovenop krijgt. Die angst voor terugval houd je denk ik altijd, dat had ik ook na Tobias zijn knieband en nu ook weer met Freek. Het heeft echt veel tijd nodig voor je hart niet meer in je keel zit bij een gekke beweging.

Daar heb je gelijk in, dat blijft altijd spannend, met welke blessure dan ook.

Ja ik vreesde ook een beetje voor OCD, ik was zelf al bij het schoudergewricht uitgekomen als pijnplek, maar het was dus de biceps die over het schoudergewricht loopt (wat naar boven kwam bij specifieke manipulaties). Dus enerzijds fijn dat het niet het gewricht zelf is, anderzijds blijkt dit dus een lastige blessure.
Bij Willem zat het heel duidelijk bij het schoudergewricht dus geen twijfel over evt ED, rofo was nu dus nog niet nodig omdat het zo duidelijk de biceps was. Bij die BC klinkt het wel wat ingewikkelder gezien ze dus ook nog over de lokatie van de pijn twijfelden. Poeh, al sinds september veel erger en daarvoor dus ook al wisselend last, dat is echt al een heel langdurig verhaal. Bij Willem speelt het wel misschien ook al langer, maar dan vrij subtiel, nooit duidelijk kreupel. Maar het is bij hem zo moeilijk om te zien omdat hij niet veel los draaft (meestal stap of galop/sprongen) en hij juist gaat draven als hij schichtig is. Maar zes weken geleden was echt voor het eerst dat hij duidelijk kreupel was.
Die maand rust was dus wel een soort kritiek punt volgens de orthopeed, gaat jouw collega nog door op dezelfde voet? Ik heb ook een bericht gelezen van iemand die veel ervaring had met deze blessure (bij windhonden) en die hield negen weken aan.

Ik voel me ook schuldig dat ik de laatste tijd zo

Ja, dat verrekte schuldgevoel. "Heb ik wel genoeg...." gevolgd door "heb ik niet te veel..."
Slaat natuurlijk nergens op. Voor mij het is het een vorm van controle willen hebben denk ik. Denken dat ik ergens schuld aan heb is makkelijker dan het toelaten van het pure verdriet over het verlies. Het verlies wat simpelweg bij het leven hoort en helemaal niks aan te doen is. De dood is volstrekt oncontroleerbaar en niet te beïnvloeden

Ja zo herkenbaar! Het zal inderdaad de functie hebben om het verdriet weg te houden...

Ik heb gekozen voor niet meer behandelen bij Diem en inslapen. Niet te laat zijn, geen lijden meer voor hém.
Maar dat vervormd zich dan soms in mijn hoofd tot het gevoel dat ik verkeerd gekozen heb, eigen schuld nu dat je verdriet hebt. Hij had nog kunnen leven! En, ook soms of ik dan niet genoeg van hem hield?
Daar hielpen filmpjes en foto's kijken wel bij: zoveel beeldmateriaal dat ik overduidelijk van hem aan het genieten ben en hij het naar z'n zin had. Waar hij me met een grijns aankijkt en ik zeg dat hij de knapste is

Och . Stom hè, je hebt het juist uit enorme liefde voor hem zo gedaan en toch vervorm je dat soms naar of je dan niet genoeg van hem hield. Rare kronkels maken we soms. Fijn dat de foto's en filmpjes je daarbij geholpen hebben .

Je weet het zelf vast ook, maar voor de zekerheid: Lais had zich geen betere baas kunnen wensen dan jij want je hield onvoorwaardelijk van haar. Het samenzijn, samen slapen was genoeg. Want je deed het uiterste voor haar met de middelen en kennis die je toen had. Meer kon je niet en hoefde ook niet. Haar welzijn heb je altijd voorop gesteld. Daar twijfel ik geen moment aan met wat ik gelezen heb van jouw woorden over haar

Dank je wel de tranen lopen weer even.

[pioenroos]

tranen lopen weer even.

Yep

[Yvette]

Nee dat valt inderdaad helemaal niet mee. Voor beiden niet want ze passen goed bij elkaar maar m'n collega begrijpt het doel en de hond niet
Ze hebben van hem wel röntgenfoto's gemaakt omdat de DA toch aan ED dacht of van die losse botstukjes maar dat is dus niet aan de orde. Hij is al heel lang mank, eerst af en toe bij veel inspanning maar hij heeft ook ernstige HD zo bleek vorig jaar. Vanaf september is het veel erger geworden. De fysio woont bij haar naast dus die laser therapie is ook meer om het uit te proberen geloof ik. Hij is nu ruim een maand op rust maar eigenlijk nog niks beter geworden. Lastig hoor.
Het zou wel top zijn als je Willem er op deze manier weer bovenop krijgt. Die angst voor terugval houd je denk ik altijd, dat had ik ook na Tobias zijn knieband en nu ook weer met Freek. Het heeft echt veel tijd nodig voor je hart niet meer in je keel zit bij een gekke beweging.

Daar heb je gelijk in, dat blijft altijd spannend, met welke blessure dan ook.

Ja ik vreesde ook een beetje voor OCD, ik was zelf al bij het schoudergewricht uitgekomen als pijnplek, maar het was dus de biceps die over het schoudergewricht loopt (wat naar boven kwam bij specifieke manipulaties). Dus enerzijds fijn dat het niet het gewricht zelf is, anderzijds blijkt dit dus een lastige blessure.
Bij Willem zat het heel duidelijk bij het schoudergewricht dus geen twijfel over evt ED, rofo was nu dus nog niet nodig omdat het zo duidelijk de biceps was. Bij die BC klinkt het wel wat ingewikkelder gezien ze dus ook nog over de lokatie van de pijn twijfelden. Poeh, al sinds september veel erger en daarvoor dus ook al wisselend last, dat is echt al een heel langdurig verhaal. Bij Willem speelt het wel misschien ook al langer, maar dan vrij subtiel, nooit duidelijk kreupel. Maar het is bij hem zo moeilijk om te zien omdat hij niet veel los draaft (meestal stap of galop/sprongen) en hij juist gaat draven als hij schichtig is. Maar zes weken geleden was echt voor het eerst dat hij duidelijk kreupel was.
Die maand rust was dus wel een soort kritiek punt volgens de orthopeed, gaat jouw collega nog door op dezelfde voet? Ik heb ook een bericht gelezen van iemand die veel ervaring had met deze blessure (bij windhonden) en die hield negen weken aan.

Ja voorlopig gaat ze nog door met dit ritme van rust en fysio maar wel sinds deze week toch ook weer pijnstilling er bij. Ze twijfelt wel heel erg, aan alles eigenlijk. Hij heeft een voetje wat krom lijkt te gaan groeien aan dezelfde poot maar daar is weer niks aan te vinden verder. Hij is ook niet verzekerd dus alles moeten ze zelf betalen wat soms de keuze wat je laat doen nog extra lastig maakt. Je moet het geld maar hebben tenslotte. Je weet zeker niet meer wie die persoon was die die ervaring met windhonden heeft?

[Zamunda]

tranen lopen weer even.

Yep

Ja voorlopig gaat ze nog door met dit ritme van rust en fysio maar wel sinds deze week toch ook weer pijnstilling er bij. Ze twijfelt wel heel erg, aan alles eigenlijk. Hij heeft een voetje wat krom lijkt te gaan groeien aan dezelfde poot maar daar is weer niks aan te vinden verder. Hij is ook niet verzekerd dus alles moeten ze zelf betalen wat soms de keuze wat je laat doen nog extra lastig maakt. Je moet het geld maar hebben tenslotte. Je weet zeker niet meer wie die persoon was die die ervaring met windhonden heeft?

Het klinkt echt een stuk ingewikkelder, ook met dat voetje dat krom lijkt te gaan staan ? Neem aan dat ze wel naar een orthopeed is geweest (ik kon gelukkig zonder verwijzing terecht, scheelt toch weer een nutteloos bezoek aan de DA want ik wist zelf al dat het niet iets simpels was)? Wat een vervelend verhaal zeg.

Ja, ik heb het even voor je opgezocht, dit is het bericht van die persoon https://www.bokt.nl/forums/viewtopic.ph ... #p98347652 en op de volgende pagina schrijft ze er nog wat over.
Ik heb ook nog op google scholar gezocht naar artikelen maar heb ze nog niet gelezen, maar daar echt even voor gaan zitten.

[Yvette]

Ja voorlopig gaat ze nog door met dit ritme van rust en fysio maar wel sinds deze week toch ook weer pijnstilling er bij. Ze twijfelt wel heel erg, aan alles eigenlijk. Hij heeft een voetje wat krom lijkt te gaan groeien aan dezelfde poot maar daar is weer niks aan te vinden verder. Hij is ook niet verzekerd dus alles moeten ze zelf betalen wat soms de keuze wat je laat doen nog extra lastig maakt. Je moet het geld maar hebben tenslotte. Je weet zeker niet meer wie die persoon was die die ervaring met windhonden heeft?

Het klinkt echt een stuk ingewikkelder, ook met dat voetje dat krom lijkt te gaan staan ? Neem aan dat ze wel naar een orthopeed is geweest (ik kon gelukkig zonder verwijzing terecht, scheelt toch weer een nutteloos bezoek aan de DA want ik wist zelf al dat het niet iets simpels was)? Wat een vervelend verhaal zeg.

Ja, ik heb het even voor je opgezocht, dit is het bericht van die persoon https://www.bokt.nl/forums/viewtopic.ph ... #p98347652 en op de volgende pagina schrijft ze er nog wat over.
Ik heb ook nog op google scholar gezocht naar artikelen maar heb ze nog niet gelezen, maar daar echt even voor gaan zitten.

Nee, twee verschillende DA... Ik heb de link aan haar doorgestuurd, dank je!