Wij hebben alleen een bloedbeeld laten bepalen en twee weken pillen gegeven. Dus dat valt echt reuze mee. Haar nieren bleken vrij slecht en na die tijdelijke ondersteuning ging het tot nu toe super goed. Dus voor haar en ons zeker geen eindeloos kwakkelen al snap ik dat je dat ook niet bedoelt. Bas is echt prima nu. Al best een tijdje. Denk zeker 2 maanden of meer. En dat is erg fijn. Want dat gun ik haar al weet ik dat het elke dag afgelopen kan zijn.Lothian schreef: 07 jun 2025, 10:14 Ach Heintje. 13 jaar is niet hoogbejaard voor een terriër maar wel al een respectabele leeftijd. Zou mooi zijn als de tips van Marc nog wat zouden helpen... al kan ik me voorstellen dat jullie ook niet eindeloos willen kwakkelen en proberen.
meer zo van dat als je diverse dingen probeert die niks doen je misschien niet maandenlang door wil blijven puzzelen met een hond van 13.Eens. Soms is het ook gewoon kanker die je niet kan vinden. En dan is doorsukkelen vaak heel triest. Bij Bas weten we dat het haar nieren en domweg haar enorm hoge leeftijd is. Plus haar slechte hart. En misschien nog veel meer. Maar zolang we haar zo kunnen helpen dat ze zelf nog plezier in het leven heeft laten we haar. Ze mag rustig nog veel ouder worden.Lothian schreef: 07 jun 2025, 11:12 Nee ik bedoel zeker niet dat jij met Bas hebt lopen kwakkelen hoor, heb jou veel hoger zitten dan datmeer zo van dat als je diverse dingen probeert die niks doen je misschien niet maandenlang door wil blijven puzzelen met een hond van 13.
Dat is juist een enorme valkuil bij dit type honden. Het is meestal al veel erger dan ze laten zien.
Na een jaar of 4 opkrabbelen na een wel erg plotseling en ontijdig overlijden (zwager) is er nu een gezonde onwil om zich dingen te laten overkomen door mijn moeder.S.V. schreef: 07 jun 2025, 04:09 Het is vooral moeilijk dan om het moment te bepalen van.. het komt er aan, maar ja die goede momenten nog, hij doet dit nog of dat nog en eigenlijk maakt het op een gegeven moment niet meer zoveel uit het is alleen het helpen van dat laatste stukje. Ik wens dan altijd dat ze gewoon een keer dood liggen, maar dat gebeurt eigenlijk nooit..
Nee. Ik zou dat niet doen.EchoMira schreef: 07 jun 2025, 21:45 En ja hij trekt soms nog een sprintje. Vooral als het naar binnen is.
Moeten we wachten tot hij dat ook niet meer doet?
Mij is het een raadsel waarom hij niet op librela reageert.
Wat vervelend. Ik denk altijd dat castratie honden eerder op maakt. Reuen dan. Geen idee hoe en waarom maar ik zie dat om me heen. Waarom zeg je sorry als ik daar geen negatieve gevoelens bij heb? Wie heeft die wel dan? Lijkt me aan niemand anders dan jou en je ouders en als Bas duidelijk was dan koos ik ook voor een vredig einde. Maar die is taaier dan een stuk rubber. En ergens vind ik dat mooi en help ik haar nog even te blijven. Ze is niet uitgebrand nog. Zodra dat wel zo is en dat zie jij nu denk ik in Hein dan laat ik haar ook gaan. Laatst was ik bijna zover en nu is ze alweer een hele tijd erg vrolijk en actief. Prima. Dan mag ze nog even door.EchoMira schreef: 07 jun 2025, 22:10Mij is het een raadsel waarom hij niet op librela reageert.
Daar zijn de ervaringen toch wel positief mee maar voor hem doet het niets.
Hij is in het afgelopen jaar 7 keer naar de dierenarts geweest.
Bloedbeeld, prikken en adviseren. Mijn ouders vinden dat zelf vooral fijn omdat ze het goed willen doen en de dokter daar dan een stempeltje voor heeft.
Ik voel er veel bij maar ik vind er weinig van. Die hond is allang binnen.
Hij was bij zijn pupkopers thuis en die vonden hem heel stom.
Dus er was op het forum een oproepje of hij opgehaald kon worden en daar had ik toen wel tijd voor. Was vlakbij.
Hei liep vooruit trekkend aan de riem naar de auto. Wilde zelf ook heel graag weg.
Sindsdien is het gewoon een heel grappig, brutaal en lief minikeizertje.
Hij moest ontzettend veel leren en leren vond hij ook niet makkelijk maar het lukte allemaal toch en van een ronduit ingewikkelde pup werd hij toch een ontzettend lief en handig hondje.
En daar heeft hij en heel veel mensen een decennium van genoten. Sorry als ik daar geen negatieve gevoelens bij heb.
Hein wordt bij Eva begraven. Bij mij achterin de tuin.
Ik snap prima hoe dat kan gebeuren. Dat je dat helemaal niet mee krijgt in de gesprekken met de pupkopers. Als mensen een beetje slim zijn en een doel hebben kunnen ze iedereen belazeren met mooie praatjes. Dus daar hoef je je echt niet rot over te voelen.Noor schreef: 07 jun 2025, 22:58 De pupkopers waren niet helemaal eerlijk geweest, de vrouw in het gezin bleek later nogal in een overspannen, depressie te zitten, dat wist ik uiteraard niet. De pup was bedoeld om haar juist meer naar buiten te krijgen, dit werkte averechts. Hein laten castreren ( in de hoop dat hij makkelijker werd) ik, als fokker wist hier niks van, ik hoorde het pas toen het al te laat was en hij stel op sprong weg moest. Ik heb toen een oproep gedaan , of iemand kon helpen, omdat bij mij thuis ( ik had toen 2 reuen en 5 teven) het erg druk was. Martijn reageerde. Daar ben ik nog steeds enorm dankbaar voor .
Hij heeft hier een super puppentijd en socialisatie gehad, het was geen probleem hondje/pup .
Totaal onbegrepen en verkeerd behandeld door zijn eerste gezin.
Voor mij is hein altijd bijzonder, hij werd uren onverwachts na de rest geboren, en hij was blauw en slap. Ik dacht.. ik probeer het. Cold water shock, beademing... en ineens haalde hij adem. Hij was altijd ( qua uiterlijk) wat anders dan zijn nestgenootjes. Maar super gezond en slim.
Ik heb en vind, het nog altijd erg naar dat juist hij bij zulke pupkopers moest komen. Ik denk dat andere fokkers wel kunnen beamen, dat mensen zich erg anders voor kunnen doen.
Hij was hier 8 a 9 weken een super makkelijke, ongecompliceerde pup.
Het onbegrepen zijn en castratie in de maanden erna, zal hem wat van het padje gebracht hebben.
Jullie weten wanneer het tijd is. Ik ben jullie altijd dankbaar.
