Ik nam gisteravond mijn laatste medicatie, dat zijn er nog 7.... en terwijl ik ze in mijn mond gooi, voel en hoor ik er een vallen. shit.
Ik kijk rond, niks. Hondjes braaf op de bank.
Zaklamp/video aan zodat ik met de camera onder de bank kan kijken waar hij ligt. niks. Lichtelijk begon de paniek te komen. het zijn nou eenmaal geen snoepjes... Tafel aan de kant, niks, kleedjes optillen, op de bank, naast de bank, onder de bank. ik kan het niet vinden.
Saar was uiteraard al een poosje nieuwsgierig wat ik aan het zoeken was en besloot mee te zoeken. Heel kalm.
Ik vond het spannend maar ik weet ook dat ze er goed in is en niet zomaar alles op eet. Ik heb bewust niet aangemoedigd zodat er geen spanning kwam en ze het ook niet zou apporteren. ik liet haar enkel onder mijn wakend oog rondsnuffelen.
Snuf snuf hier, snuf snuf daar en ineens snuf snuf snuf, ik heb iets.
Ze doet een stap achteruit en ja hoor. De meest linke pil van allemaal, en ze heeft hem voor me gevonden.
