Een Hondenleven

In jouw links staat globaal genomen dat er een erfelijke component speelt (Joh. Dat lijkt me al onderbouwd met het feit dat het een rasding is maar goed.) maar dat DRD2 gen dus meespeelt. Niet als directe oorzaak van fenotypische angst en in sommige aspecten zelfs in positieve zin op andere gedragskenmerken.
Het lijkt er op dat het dus niet zozeer een aan/uit-gen is op angstigheid dus er op selecteren ook eigenlijk niet aan de orde moet zijn. Je zou dan bijvoorbeeld najagen of sociale tolerantie kunnen kunnen "wijzigen" en heel veel honden uitsluiten is in een stamboek of in dit geval stamfoldertje ook niet echt een feest. (Kijk ook even naar wat de berner sennenhond is overkomen na een al te radikaal aanpakje om het karakter even te wijzigen.)

Het lijkt er dus over te gaan dat het eerder een atypische verwerking is dan een aangeboren angst. Dat is alleen het resultaat maar de genetische aanleg stuurt niet aan op "harde angst".
In dat geval moet ik mijn excuus maken en past de door jou gebruikte methode misschien goed en gezien het resultaat heel goed.

Interessant!

We weten nu dus nog niet hoe en waarop we "de lijnen moeten uitpluizen.". Sterker nog, het lijkt een slecht idee te zijn om dat te doen. Het is (zoals je inderdaad al zei) eerder een kwestie van een passende opvoeding.

Wat moet je uitpluizen?
Over welke genen hebben we het?

Smoothie schreef: 04 dec 2025, 21:22Ik zou op zoek gaan naar een fokker die echt goed op angst let en ik zou meer honden uit de lijn willen zien denk ik.

Gooi er nou gewoon een schipperke doorheen.

Diana schreef: 04 dec 2025, 14:02 Het is geen foefje.

Als je een doodsbange door haar ras gemankeerde hond wil managen is alles een foefje.

Negatieve emoties negeren is ook niet bepaald een nieuwe aanpak.
Het gaat er niet om of je niet snap dat ze zielig is. Het gaat er om dat ze alleen op haar eigen poten kan staan. Niet op de jouwe.

Angst stopt bij duidelijkheid en en duidelijkheid creeert de belever per definitie zelf.
Ook met koek en klankschalen komt het terug op wat de hond zelf snapt. Dat is het enige.
Het Enige.

Als er geen benul onder zit lukt dat allemaal niet.
En door het te koppelen aan het ras maak je het aangeboren. Dus dan is het een letterlijke hersenafwijking. En daarom geloof ik niet in counter conditioning volksdansen en blokfluiten.

Het is een zieke hond toch?

Als het aangeboren en zo ingrijpend is dat het haar functioneren belemmert en niet vanzelf goed komt geloof ik niet in foefjes.
Dan heb je medicatie of een andere setting nodig.

Maar "geef snoep of ik ga paniek doen" werkt hier niet.

CatnDog schreef: 03 dec 2025, 22:26 Dus voor jou zou dit voorbeeld meer vallen in de categorie 'je hoeft niet overal iets mee' en je zou vertrouwen op de zelfredzaamheid van de hond. Er verder geen project van maken.

Gevolg is dan waarschijnlijk wel dat ze niet bij je in de kamer zou komen liggen, maar verderop.

Ja dat klopt wel.
En de overwegíngen over de voors en tegen van bij je komen liggen inderdaad aan de hond laten.
Vooral rust laten ontstaan. Prima om weg te lopen. Welterusten in de gang.
Krijg je daar ook gewoon een lekker mand.

Maar wat ik vooral ook bedoel is dat een hond die vanuit haar collie-achtergrond een angstcomponent heeft niet op een redelijk verhaal zit te wachten. Kennelijk zit die angst er erfelijk in. Check de topic-titel.
Dat counterconditioneer jij niet weg hoor.
Psychiatrie is niet met opvoeding weg te poetsen.

ranetje schreef: 03 dec 2025, 22:11
En waarom zou je dat dan niet toepassen?

Het is geen verkeerde techniek maar dan besluit je dus dat je hond geen zelflerend vermogen heeft waardoor ze haar eigen huiselijke situatie niet kan overzien en dan ook nog vanuit een aangeboren rasachtergrond.
Dat wordt dan eerder een verhaal over medicatie of herplaatsen naar iemand die op een zeer zwakdragende collie zit te wachten. Allebei denk ik.

Maar een hond die aangeboren dusdanig aangedaan is dat een tikkende kachel/klok/piepende telefoon niet meer kan zou ik zelf niet proberen te redden.
Ik vind dat zielig.

Of...valt het toch wel mee als het met een snoepje op te lossen is?

Nee dat denk ik niet.
Ik denk dat ze dan zelf gaat uitzoeken wat ze er mee kan en als dat niets is neemt ze afstand.
En van daaruit went ze dan want het is gewoon geen waarachtig gevaar.
Er bestaan honden die nooit wennen en dan op drie hoog uit het raam flikkeren maar die kun je met begrip en misplaatste feedback ook niet redden. Dan moet je gewoon het raam dicht houden.

Een hond die niet zelf het geluid van de verwarming een plek kan geven moet je denk ik niet eens willen redden.
Mila was gewoon in een andere kamer gaan liggen en had zich van daaruit gerealiseerd dat de koekjes nou eenmaal bij de kast in de keuken uitgedeeld worden.
Lekker bang laten zijn. Die kachel knalt toch niet de hele dag?

Ja het is naar dat je hond bang is maar dat is een verkeerde reden om je ermee te gaan bemoeien.
Steun is niet hetzelfde als meejanken.

Ik ga daar helemaal niets aan doen. Ga maar met een geschrokken bek onder de bank liggen.
Krijg je niks voor.

Lieve mensen, ik ga even inbreken.

We hebben het over een hond die snoep moet krijgen omdat de kachel tikt?

CatnDog schreef: 03 dec 2025, 19:09 Dus eigenlijk moet je dan wel meegaan in de angst, in de zin van 'meedenken'.

Ja dat moet ook. Aansluiten.
Voor je eigen begrip maar ook voor je hond om te weten dat hij begrepen is. Steunen en beschermen. Altijd.

Ik kan het niet.
Ik kom hier een witte herderreu tegen van 40 kilo als het niet meer is en het enige dat hij kan is gillen en wegrennen. Ik zou er niet goed snik van worden.
Maar goed, herplaatsen wordt hij ook niet beter van.

Zeer onwenselijk, dat angstige op niets af. Dan heb ik ze toch liever te brutaal.

Whippets zijn mentaal vrij stevig hoor.
Het zijn kleine, magere, dunbehaarde hondjes dus voor eigenaren die graag tutten perfect en dan kun je wat verwend gedrag verwachten maar ik vind ze niet onbelastbaar of labiel.

Nanna schreef: 02 dec 2025, 21:05

EchoMira schreef: 02 dec 2025, 20:59 Ik kan het niet met collies.
Mentaal...hou op.

Zoveel verschillen ze niet met Whippets. Ook gevoelig, maar net dat beetje meer will to please.

Ik kan niet tegen misplaatste angst.
Dat "oh god wat gaat er met ons gebeuren" elke keer als je vloekt omdat je veter afbreekt.

Ik heb drie gevoelige teven en dat gaat prima. Een collie erbij en we moeten ook een yurt en een kussen om kleermaker op te zitten.
Het kan niet alleen maar over gevoel gaan. We zijn niet Arvo Pärt.
I got shit to do.

Ik kan het niet met collies.
Mentaal...hou op.