De echte mooie Schotse collies bestaan nog

[Diana]

Die durfde dus niet onder een viaduct door waar een trein overheen rijdt. Zeno vond het de eerste keer misschien spannend, maar hij liep wel gewoon mee (ging niet in de ankers of bibberen of iets dergelijks). De tweede keer merkte hij het nog wel op en derde keer lette hij er helemaal niet meer op. Dat vind ik zelf een gezonde manier om met een nieuwe situatie om te gaan. Maar die collie was een half jaar later nog steeds bang.

En dat is inderdaad een gezonde manier om met angst om te gaan en voor een normale hond werkt die aanpak meestal ook prima. Bij mijn andere honden is dat ook zo. Maar voor een niet-normaal reagerende hond werkt een doorsnee aanpak vaak dus niet. Meestal is wat jij beschrijft precies het eerste wat eigenaren doen en is dat juist wat de angst heel erg heeft verergerd.
Om dat voorbeeld van dat viaduct te noemen: als ik daar met Mila drie keer rustig onderdoor was gewandeld terwijl zij het eng vond, was ze na drie keer óók bang voor het geluid van treinen, voor alles dat rammelde, voor grote, hoge ruimtes, voor de hele weg rondom het viaduct en alles wat ze daar in de buurt had gezien of gehoord, en nog tien keer zo bang als voorheen onder dat viaduct zelf.

Fayah moest laatst over een open, hoge metalen brug lopen en dat vond ze best eng. Daar zijn we gewoon rustig samen overheen gelopen, ik heb haar ook niet beloond of zo omdat het dan juist voor haar kan 'bevestigen' dat het iets engs is, en op de terugweg toen we weer bij die brug kwamen, vond ze het nauwelijks nog spannend. Dat is dus wat voor mij onder normaal valt: een hond mag best eens iets eng vinden en hoeft echt niet overal zonder twijfel maar voluit in te gaan, maar het dan een keer zonder druk en rustig doen, merken dat er niets engs gebeurt en dan is de spanning er wel grotendeels af. Bij al mijn honden werkt dat meestal prima, maar bij Mila werkte dat dus alleen maar averechts.

[Gonnie]

Ik kan zo slecht tegen bange honden. Tanja en Anne zijn beide bang voor vuurwerk. Al denk ik dat Tanja haar angst voor vuurwerk is omgeslagen naar boos worden, als er een knal te horen is gaat zij blaffen en rent er het liefst op af, en ik denk dat Anne eigenlijk door het gedrag van Tanja bang is geworden voor vuurwerk, want zij was helemaal niet bang in het begin, toen was Tanja heel erg bang en die wilde gewoon het liefst gelijk naar huis, maar nu niet meer, ik kan haar los laten lopen in het bos en dan rent ze niet weg. Anne wel. Die laat ik s’middags niet meer los.
Onze vorige honden waren helemaal niet bang, een buurjongen gooide een strijker tussen hen in en ze verblikte of verbloosde niet, bleven rustig doorlopen.
Nou is het vuurwerk tegenwoordig natuurlijk wel harder, het zijn nu zowat bommen.

[CatnDog]

Mijn observatie op die clubdag was juist helemaal niet dat eigenaren te veel in die angst meegingen, in tegendeel: de meesten schaamden zich een beetje, dus sommigen begonnen wat aan de lijn te rukken of trokken hun collie met grof geweld zo'n obstakel op, en anderen probeerden de collie aan te moedigen of het weg te lachen met 'kom op joh, stel je niet zo aan!'. Ik had zelf inmiddels natuurlijk al lang ondervonden dat dat allemaal niet werkt bij een collie die bang is.
Mila rustig begeleiden als ze iets eng vond door negeren van de angst en zelf gewoon kalm blijven en laten zien dat het niet eng was, haar aanmoedigen, forceren of het gewoon rustig samen doen, zodat ze wel zou ondervinden dat het niet eng was en ze na een aantal keer wel over haar angst heen zou zijn, of iets samen met andere honden doen die totaal geen angst hadden: dat had allemaal juist een heel averechts effect, daar werd ze alleen maar steeds banger door. En een hond in paniek ziet of hoort niets meer, die zit in een soort angstcocon, dus dan maakt het al helemaal niets meer uit wat je zelf doet.
Mila ging pas vooruitgang boeken toen ik die angst juist wél serieus ging nemen en de aandacht er echt op ging richten. En daar in ministapjes echt aan ging werken en aan alles dat ze aan die angsten verbond. Daardoor werd ze ook in het algemeen stukken zelfzekerder, waardoor het overwinnen van andere angsten ook weer makkelijker ging en er ook minder snel nieuwe angsten bij kwamen.

Dus eigenlijk moet je dan wel meegaan in de angst, in de zin van 'meedenken'. En dat bij ieder klein dingetje waar de hond tegenaan loopt opnieuw. Op het tempo van de hond. Vereist ieder dingetje dezelfde benadering of moet dat ook iedere keer weer anders? Het klinkt als iets waar je heel veel geduld en tolerantie voor zou moeten opbrengen (zoiets als samenleven met iemand met smetvrees/OCD).

[Nanna]

Ik heb dan Glenn gehad en deze twee regelmatig te logeren.
Ik herken dat allemaal helemaal niet hoor. Ja, ze waren te lui dat ze de dag aankeken maar echt angst, nee. Alleen wel voor vuurwerk maar dat is bij een Collie standaard.

[Diana]

Mijn observatie op die clubdag was juist helemaal niet dat eigenaren te veel in die angst meegingen, in tegendeel: de meesten schaamden zich een beetje, dus sommigen begonnen wat aan de lijn te rukken of trokken hun collie met grof geweld zo'n obstakel op, en anderen probeerden de collie aan te moedigen of het weg te lachen met 'kom op joh, stel je niet zo aan!'. Ik had zelf inmiddels natuurlijk al lang ondervonden dat dat allemaal niet werkt bij een collie die bang is.
Mila rustig begeleiden als ze iets eng vond door negeren van de angst en zelf gewoon kalm blijven en laten zien dat het niet eng was, haar aanmoedigen, forceren of het gewoon rustig samen doen, zodat ze wel zou ondervinden dat het niet eng was en ze na een aantal keer wel over haar angst heen zou zijn, of iets samen met andere honden doen die totaal geen angst hadden: dat had allemaal juist een heel averechts effect, daar werd ze alleen maar steeds banger door. En een hond in paniek ziet of hoort niets meer, die zit in een soort angstcocon, dus dan maakt het al helemaal niets meer uit wat je zelf doet.
Mila ging pas vooruitgang boeken toen ik die angst juist wél serieus ging nemen en de aandacht er echt op ging richten. En daar in ministapjes echt aan ging werken en aan alles dat ze aan die angsten verbond. Daardoor werd ze ook in het algemeen stukken zelfzekerder, waardoor het overwinnen van andere angsten ook weer makkelijker ging en er ook minder snel nieuwe angsten bij kwamen.

Dus eigenlijk moet je dan wel meegaan in de angst, in de zin van 'meedenken'. En dat bij ieder klein dingetje waar de hond tegenaan loopt opnieuw. Op het tempo van de hond. Vereist ieder dingetje dezelfde benadering of moet dat ook iedere keer weer anders? Het klinkt als iets waar je heel veel geduld en tolerantie voor zou moeten opbrengen (zoiets als samenleven met iemand met smetvrees/OCD).

Nou, op een gegeven moment weet je wel wat werkt en zoals gezegd namen die angsten dan ook in het algemeen af. Dus door aan bepaalde dingen te werken, werd ze ook op andere vlakken in het algemeen minder angstig en durfde ze meer.
Het klink zo allemaal misschien heel heftig, maar zo heb ik het niet echt ervaren, omdat het bij haar om heel specifieke dingen ging. Die angst voor vuurwerk en knallen was het heftigst, de andere dingen kwamen we zeker niet dagelijks tegen of daar waren we al een heel eind mee gevorderd, zoals die hoogtevrees. En bij bijvoorbeeld die bruggen met kieren erin waar ze niet overheen durfde, was dat opgelost toen het bij één brug was opgelost. Dan waren bruggen met kieren gewoon niet meer eng en dat gold dan voor alle bruggen met kieren. Net zo met 'enge vloeren': toen ze er één had overwonnen, was de rest ook nooit meer een probleem.

[EchoMira]

Dus eigenlijk moet je dan wel meegaan in de angst, in de zin van 'meedenken'.

Ja dat moet ook. Aansluiten.
Voor je eigen begrip maar ook voor je hond om te weten dat hij begrepen is. Steunen en beschermen. Altijd.

Ik kan het niet.
Ik kom hier een witte herderreu tegen van 40 kilo als het niet meer is en het enige dat hij kan is gillen en wegrennen. Ik zou er niet goed snik van worden.
Maar goed, herplaatsen wordt hij ook niet beter van.

Zeer onwenselijk, dat angstige op niets af. Dan heb ik ze toch liever te brutaal.

[Diana]

Ik heb dan Glenn gehad en deze twee regelmatig te logeren.
Ik herken dat allemaal helemaal niet hoor. Ja, ze waren te lui dat ze de dag aankeken maar echt angst, nee. Alleen wel voor vuurwerk maar dat is bij een Collie standaard.

Nee, gelukkig hebben lang niet alle collies er last van of in die mate last van. Maar je hoeft maar op een willekeurige Facebookgroep over collies te kijken om veel van dit soort verhalen tegen te komen, of het nou een Nederlandse, internationale, Amerikaanse of Spaanse groep is. Het komt te vaak voor om het een uitzondering te noemen.
Collies die op show niet op de gladde vloer durven lopen, collies die panisch bang zijn van harde geluiden, collies die heel bang zijn in de auto, collies die zo bang zijn bij de trimmer dat ze ter plekke (letterlijk ) dood neervallen, collies die niet naar buiten durven of juist niet naar binnen, of alleen achterstevoren de gang door durven lopen ... ik zie echt wel veel angstpatiënten.

[CatnDog]

Nou, op een gegeven moment weet je wel wat werkt en zoals gezegd namen die angsten dan ook in het algemeen af. Dus door aan bepaalde dingen te werken, werd ze ook op andere vlakken in het algemeen minder angstig en durfde ze meer.
Het klink zo allemaal misschien heel heftig, maar zo heb ik het niet echt ervaren, omdat het bij haar om heel specifieke dingen ging. Die angst voor vuurwerk en knallen was het heftigst, de andere dingen kwamen we zeker niet dagelijks tegen of daar waren we al een heel eind mee gevorderd, zoals die hoogtevrees. En bij bijvoorbeeld die bruggen met kieren erin waar ze niet overheen durfde, was dat opgelost toen het bij één brug was opgelost. Dan waren bruggen met kieren gewoon niet meer eng en dat gold dan voor alle bruggen met kieren. Net zo met 'enge vloeren': toen ze er één had overwonnen, was de rest ook nooit meer een probleem.

O, dat scheelt al enorm. Ik zou verwachten dat ze moeite zou hebben met generaliseren, aangezien honden daar in het algemeen niet zo goed in zijn. Denkend aan een pup niet alleen oefeningen laten leren in huis of in de tuin, maar ook op andere plekken. Maar bij angsten zal het wel anders werken.

[Diana]

Nou, op een gegeven moment weet je wel wat werkt en zoals gezegd namen die angsten dan ook in het algemeen af. Dus door aan bepaalde dingen te werken, werd ze ook op andere vlakken in het algemeen minder angstig en durfde ze meer.
Het klink zo allemaal misschien heel heftig, maar zo heb ik het niet echt ervaren, omdat het bij haar om heel specifieke dingen ging. Die angst voor vuurwerk en knallen was het heftigst, de andere dingen kwamen we zeker niet dagelijks tegen of daar waren we al een heel eind mee gevorderd, zoals die hoogtevrees. En bij bijvoorbeeld die bruggen met kieren erin waar ze niet overheen durfde, was dat opgelost toen het bij één brug was opgelost. Dan waren bruggen met kieren gewoon niet meer eng en dat gold dan voor alle bruggen met kieren. Net zo met 'enge vloeren': toen ze er één had overwonnen, was de rest ook nooit meer een probleem.

O, dat scheelt al enorm. Ik zou verwachten dat ze moeite zou hebben met generaliseren, aangezien honden daar in het algemeen niet zo goed in zijn. Denkend aan een pup niet alleen oefeningen laten leren in huis of in de tuin, maar ook op andere plekken. Maar bij angsten zal het wel anders werken.

Nee, ze generaliseerde juist véél te goed en ging als ik er niet meteen een stokje voor stak álles in verband brengen met die angstige situatie en dat werd dan ook allemaal eng. Dat kon echt een puzzel zijn soms. Mijn gaskachel maakt bijvoorbeeld ongeveer 10 minuten na het uitzetten een harde tik. Daar was ze bang voor, maar ik had niet in de gaten waar ze op reageerde, en ondertussen breidde die angst zich dan uit naar alles wat eraan voorafging (kachel uitzetten, tandenpoetsen voor het slapengaan, lichten uitdoen, noem maar op) en werd ze daar al helemaal nerveus van. Dat werden allemaal voorspellers van dat enge geluid. Pas toen ik in de gaten had dat het door die tik van de kachel kwam, kon ik er iets aan doen.
Als ze eenmaal iets echt niet meer eng vond, dus er echt 100% ontspannen mee was zoals een hond die er nooit bang voor was geweest, was ze ook totaal over die angst heen en dan was het hele fenomeen brug met kieren dus geen probleem meer, nooit meer, ook totaal nieuwe bruggen met kieren niet.

[CatnDog]

Nee, ze generaliseerde juist véél te goed en ging als ik er niet meteen een stokje voor stak álles in verband brengen met die angstige situatie en dat werd dan ook allemaal eng. Dat kon echt een puzzel zijn soms. Mijn gaskachel maakt bijvoorbeeld ongeveer 10 minuten na het uitzetten een harde tik. Daar was ze bang voor, maar ik had niet in de gaten waar ze op reageerde, en ondertussen breidde die angst zich dan uit naar alles wat eraan voorafging (kachel uitzetten, tandenpoetsen voor het slapengaan, lichten uitdoen, noem maar op) en werd ze daar al helemaal nerveus van. Dat werden allemaal voorspellers van dat enge geluid. Pas toen ik in de gaten had dat het door die tik van de kachel kwam, kon ik er iets aan doen.
Als ze eenmaal iets echt niet meer eng vond, dus er echt 100% ontspannen mee was zoals een hond die er nooit bang voor was geweest, was ze ook totaal over die angst heen en dan was het hele fenomeen brug met kieren dus geen probleem meer, nooit meer, ook totaal nieuwe bruggen met kieren niet.

Hoe heb je het tikken van de gaskachel opgelost/aangepakt? En dan bedoel ik niet: de kachel repareren.

[Diana]

Nee, ze generaliseerde juist véél te goed en ging als ik er niet meteen een stokje voor stak álles in verband brengen met die angstige situatie en dat werd dan ook allemaal eng. Dat kon echt een puzzel zijn soms. Mijn gaskachel maakt bijvoorbeeld ongeveer 10 minuten na het uitzetten een harde tik. Daar was ze bang voor, maar ik had niet in de gaten waar ze op reageerde, en ondertussen breidde die angst zich dan uit naar alles wat eraan voorafging (kachel uitzetten, tandenpoetsen voor het slapengaan, lichten uitdoen, noem maar op) en werd ze daar al helemaal nerveus van. Dat werden allemaal voorspellers van dat enge geluid. Pas toen ik in de gaten had dat het door die tik van de kachel kwam, kon ik er iets aan doen.
Als ze eenmaal iets echt niet meer eng vond, dus er echt 100% ontspannen mee was zoals een hond die er nooit bang voor was geweest, was ze ook totaal over die angst heen en dan was het hele fenomeen brug met kieren dus geen probleem meer, nooit meer, ook totaal nieuwe bruggen met kieren niet.

Hoe heb je het tikken van de gaskachel opgelost/aangepakt? En dan bedoel ik niet: de kachel repareren.

Haha, die kachel was ook niet kapot en tikt nog steeds na het uitzetten. En elke keer als ik die tik hoor, denk ik aan Mila.

Dat heb ik opgelost met counter conditioneren, dat werkte vaak bij Mila erg goed voor dat soort heel gerichte angsten. Zelf met een metalen voorwerp een zacht tikje op de kachel geven - ik moest haar wel duidelijk aankondigen dat we iets gingen doen dan, zoiets moest voor haar niet uit het niets komen - om het geluid enigszins na te bootsen, meteen een hand snoep door de kamer en dat 1 of 2 keer herhalen. Dag erna nog eens, met een iets harder tikje en een paar keer herhalen, dag 3 nog een iets harder tikje. Dag 4 proef op de som met de kachel weer aan en de echte tik, weer een hand snoep door de kamer, dat nog een paar keer herhaald de dagen erna en het was opgelost en het is ook nooit meer teruggekomen.
Toen ik eenmaal wist hoe ik dat soort dingen in een vroeg stadium kon doorbreken, als het nog niet in de buurt van totale paniek zat (dan is counter conditioneren veel lastiger want is er geen oog voor eten of spelen), was het eigenlijk altijd ook weer zo opgelost.

[CatnDog]

Haha, die kachel was ook niet kapot en tikt nog steeds na het uitzetten. En elke keer als ik die tik hoor, denk ik aan Mila.

Dat heb ik opgelost met counter conditioneren, dat werkte vaak bij Mila erg goed voor dat soort heel gerichte angsten. Zelf met een metalen voorwerp een zacht tikje op de kachel geven - ik moest haar wel duidelijk aankondigen dat we iets gingen doen dan, zoiets moest voor haar niet uit het niets komen - om het geluid enigszins na te bootsen, meteen een hand snoep door de kamer en dat 1 of 2 keer herhalen. Dag erna nog eens, met een iets harder tikje en een paar keer herhalen, dag 3 nog een iets harder tikje. Dag 4 proef op de som met de kachel weer aan en de echte tik, weer een hand snoep door de kamer, dat nog een paar keer herhaald de dagen erna en het was opgelost en het is ook nooit meer teruggekomen.
Toen ik eenmaal wist hoe ik dat soort dingen in een vroeg stadium kon doorbreken, als het nog niet in de buurt van totale paniek zat (dan is counter conditioneren veel lastiger want is er geen oog voor eten of spelen), was het eigenlijk altijd ook weer zo opgelost.

Dan was ze inderdaad nog wel bereikbaar (niet panisch) op dat moment. Aangezien ze ze wel interesse had in snoepjes in de kamer.
Een stuk of twee, drie keer doen en dan een paar dagen achter elkaar. Dat valt zeker mee. 100 x beter dan dat het uitgroeit tot iets groters. Maar dan moet je er dus wel op tijd bij zijn en doorhebben wat de bron van de angst is.

[EchoMira]

Lieve mensen, ik ga even inbreken.

We hebben het over een hond die snoep moet krijgen omdat de kachel tikt?

[CatnDog]

Lieve mensen, ik ga even inbreken.

We hebben het over een hond die snoep moet krijgen omdat de kachel tikt?

Hoe zou jij het hebben opgelost?

[EchoMira]

Ik ga daar helemaal niets aan doen. Ga maar met een geschrokken bek onder de bank liggen.
Krijg je niks voor.

[CatnDog]

Maar als ik het goed heb begrepen, gaat een hond zoals Mila dan dus ook angstig worden voor alle cues die maar met de kachel geassocieerd kunnen worden. M.a.w.: dan wordt het van kwaad tot erger. Ze ervaart geen steun van een baas die er niet bang voor is of andere honden die er gewoon chill naast blijven liggen.

[EchoMira]

Nee dat denk ik niet.
Ik denk dat ze dan zelf gaat uitzoeken wat ze er mee kan en als dat niets is neemt ze afstand.
En van daaruit went ze dan want het is gewoon geen waarachtig gevaar.
Er bestaan honden die nooit wennen en dan op drie hoog uit het raam flikkeren maar die kun je met begrip en misplaatste feedback ook niet redden. Dan moet je gewoon het raam dicht houden.

Een hond die niet zelf het geluid van de verwarming een plek kan geven moet je denk ik niet eens willen redden.
Mila was gewoon in een andere kamer gaan liggen en had zich van daaruit gerealiseerd dat de koekjes nou eenmaal bij de kast in de keuken uitgedeeld worden.
Lekker bang laten zijn. Die kachel knalt toch niet de hele dag?

Ja het is naar dat je hond bang is maar dat is een verkeerde reden om je ermee te gaan bemoeien.
Steun is niet hetzelfde als meejanken.

[ranetje]

Zoals Diana het vertelde was Mila die angst voor de tik van de kachel enorm aan het uitbreiden met angst voor alle cues die verband (konden) houden met die komende tik.

Ik vind eigenlijk dat dat counter conditioneren duidelijk heel effectief is geweest bij Diana met Mila
En waarom zou je dat dan niet toepassen?

[EchoMira]

En waarom zou je dat dan niet toepassen?

Het is geen verkeerde techniek maar dan besluit je dus dat je hond geen zelflerend vermogen heeft waardoor ze haar eigen huiselijke situatie niet kan overzien en dan ook nog vanuit een aangeboren rasachtergrond.
Dat wordt dan eerder een verhaal over medicatie of herplaatsen naar iemand die op een zeer zwakdragende collie zit te wachten. Allebei denk ik.

Maar een hond die aangeboren dusdanig aangedaan is dat een tikkende kachel/klok/piepende telefoon niet meer kan zou ik zelf niet proberen te redden.
Ik vind dat zielig.

Of...valt het toch wel mee als het met een snoepje op te lossen is?

[Loraine]

Nee, de vachten van Mila en Fayah niet, maar die hebben/hadden ook een redelijk bescheiden vacht voor een collie.
Fayah heeft een iets bewerkelijkere vacht door een andere vachtstructuur waardoor ze wat sneller klitten heeft. Mila kon ik prima 2 weken niet borstelen of kammen en dan had ze nog steeds geen klitten; dat kan bij Fayah echt niet. Maar als je het gewoon bijhoudt, is het echt geen uren werk per week, ik besteed er ongeveer een halfuur per week aan en iets meer tijdens de rui.

Het wordt een ander verhaal met zo'n soort vacht



Maar als je dat niet wilt, neem je dus geen collie die uit lijnen met van die enorme plofvachten komt.
Gelukkig begint dat ook steeds meer uit de mode te raken.

Dat is wel heel erg plof. Daar zou ik ook niet voor kiezen.

Wat is er eigenlijk mode op dit moment in hondenland? Nog steeds de doodles (ook niet de makkelijkste vachten)?

Hier in de buurt en op de facebookpagina vd trimsalon hier 10 minuten lopen vandaan zie ik vnl pomeriaantjes, Shih Tzu's en poedels/doodles, afgewisseld met golden retrievers, husky's, malamutes, Mechelaars en klapkaken.
Oh en we hebben wat buitenlandse honden rondlopen, al dan niet van de benoemde types.
Daarnaast liep of loopt er een Tsjechoslowaak, een Ierse Setter uit werklijnen, wat chihuahuas, een merle border collie, een Kangal, vlinderhondjes en boomers.

[ranetje]

En waarom zou je dat dan niet toepassen?

Het is geen verkeerde techniek maar dan besluit je dus dat je hond geen zelflerend vermogen heeft waardoor ze een haar eigen huiselijke situatie niet kan overzien en dan ook nog vanuit een aangeboren rasachtergrond.
Dat wordt dan eerder een verhaal over medicatie of herplaatsen naar iemand die op een zeer zwakdragende collie zit te wachten. Allebei denk ik.

Maar een hond die aangeboren dusdanig aangedaan is dat een tikkende kachel/klok/piepende telefoon niet meer kan zou ik zelf niet proberen te redden.
Ik vind dat zielig.

Of...valt het toch wel mee als het met een snoepje op te lossen is?

Nou ja, uit deze beschrijving haal ik wel wat anders dan "valt wel mee"

Nee, ze generaliseerde juist véél te goed en ging als ik er niet meteen een stokje voor stak álles in verband brengen met die angstige situatie en dat werd dan ook allemaal eng. Dat kon echt een puzzel zijn soms. Mijn gaskachel maakt bijvoorbeeld ongeveer 10 minuten na het uitzetten een harde tik. Daar was ze bang voor, maar ik had niet in de gaten waar ze op reageerde, en ondertussen breidde die angst zich dan uit naar alles wat eraan voorafging (kachel uitzetten, tandenpoetsen voor het slapengaan, lichten uitdoen, noem maar op) en werd ze daar al helemaal nerveus van. Dat werden allemaal voorspellers van dat enge geluid. Pas toen ik in de gaten had dat het door die tik van de kachel kwam, kon ik er iets aan doen.
Als ze eenmaal iets echt niet meer eng vond, dus er echt 100% ontspannen mee was zoals een hond die er nooit bang voor was geweest, was ze ook totaal over die angst heen en dan was het hele fenomeen brug met kieren dus geen probleem meer, nooit meer, ook totaal nieuwe bruggen met kieren niet.

[CatnDog]

Dus voor jou zou dit voorbeeld meer vallen in de categorie 'je hoeft niet overal iets mee' en je zou vertrouwen op de zelfredzaamheid van de hond. Er verder geen project van maken.

Gevolg is dan waarschijnlijk wel dat ze niet bij je in de kamer zou komen liggen, maar verderop.

[Loraine]

Ik snap het fokken van die halfgare plofvachten ook niet. Waartoe?
Dit is allemaal lang zat

Zoiets, maar dan wat voller is wat er op Dívka zit.
2x per jaar een paar weken gigantische vachtwissel, daarbuiten kom ik hier en daar een vlok dwarrelend haar tegen.
Ik kam haar 1-2x per maand denk ik, als ik een vilt tegenkom achter haar oor knip ik die gelijk weg.
Ideale vacht voor een langhaar vind ik, dus als het ff kan blijft ze intact.

Mijn moeder heeft een medium labradoodle, herplaatser van 4 jaar oud die vrijwel niets kende en net zo neurotisch kan zijn als Dívka maar wel wat rustiger waar Dívka echt hysterisch kan doen.
Omdat mijn moeder ontzettend rustig is en een 'mij maak je de pis niet lauw' type, is ze in die kleine 4 maanden dat ze er is al ontzettend bijgedraaid.
Die heeft best harde krullen viel me op, lastig te kammen ook daardoor maar mijn moeder ratst er gewoon met de tondeuse overheen en kamt haar dagelijks even uit zodat het handelbaar blijft.

[EchoMira]

Dus voor jou zou dit voorbeeld meer vallen in de categorie 'je hoeft niet overal iets mee' en je zou vertrouwen op de zelfredzaamheid van de hond. Er verder geen project van maken.

Gevolg is dan waarschijnlijk wel dat ze niet bij je in de kamer zou komen liggen, maar verderop.

Ja dat klopt wel.
En de overwegíngen over de voors en tegen van bij je komen liggen inderdaad aan de hond laten.
Vooral rust laten ontstaan. Prima om weg te lopen. Welterusten in de gang.
Krijg je daar ook gewoon een lekker mand.

Maar wat ik vooral ook bedoel is dat een hond die vanuit haar collie-achtergrond een angstcomponent heeft niet op een redelijk verhaal zit te wachten. Kennelijk zit die angst er erfelijk in. Check de topic-titel.
Dat counterconditioneer jij niet weg hoor.
Psychiatrie is niet met opvoeding weg te poetsen.

[CatnDog]

Hier in de buurt en op de facebookpagina vd trimsalon hier 10 minuten lopen vandaan zie ik vnl pomeriaantjes, Shih Tzu's en poedels/doodles, afgewisseld met golden retrievers, husky's, malamutes, Mechelaars en klapkaken.
Oh en we hebben wat buitenlandse honden rondlopen, al dan niet van de benoemde types.
Daarnaast liep of loopt er een Tsjechoslowaak, een Ierse Setter uit werklijnen, wat chihuahuas, een merle border collie, een Kangal, vlinderhondjes en boomers.

Een heel allegaartje dus. Bij de herplaatswebsites merk ik wel dat de kleinere honden snel gereserveerd zijn en de doodles ook. Bij de doodles ook als er duidelijk is aangegeven dat ze verlatingsangst hebben (of andere problematiek). Op de grootjes (waaronder herders, kangals) wordt minder snel gereageerd.
Bij de katten zijn het meestal de raskatten waar oog voor is (ragdoll, iets langharigs) en minder voor de huis-tuin-keukenkatten. Ik denk dat het daarbij ook vooral helpt om een goede foto te plaatsen. Dat maakt wellicht al een heel verschil.