Een Hondenleven

Dan zou je dus eigenlijk een soort test moeten ontwikkelen. Een test die bepaalde prikkels aanbiedt (licht, geluid) en dan de hond (van een jaar of 1?) scoren op hoe hij/zij deze prikkels verwerkt?
En als honden daar slecht op scoren worden ze uitgesloten van het fokprogramma en ze kunnen ook genetisch worden onderzocht om te zien of er wel degelijk een genetische link is met dit gedrag.

Dat geeft zeker een beter beeld, maar als de angst in heel specifieke situaties opspeelt is ook een wandeling vermoedelijk niet afdoende. Maar, goed. Bij iedere herplaatser zullen er vast wel bepaalde dingen gebeuren die je niet had verwacht op basis van de eerste indruk (en het verhaal van de vorige eigenaar).
Ik denk dat er naast het huiswerk ook veel geluk bij komt kijken. Zo hoorde ik van een vriendin dat haar tante ook een collie had, een oudere bij een fokker (niet een Nederlandse) vandaan, en die klonk stabieler dan haar tante.

Diana schreef: 05 dec 2025, 03:54 Vaak nog niet duidelijk aan zulke jonge pups nee, misschien alleen als je ze de schrik van hun leven zou bezorgen Je moet dus echt naar de ouders en de lijnen kijken.
Bij Mila heb ik me daar niet echt in verdiept, omdat ik toen nog dacht dat het allemaal wel meeviel, de moeder was geen angstige hond, de pups waren blij, open, goed gesocialiseerd en werden goed en liefdevol verzorgd, alle gezondheidstesten waren in orde, dus ik dacht dat het dan wel goed zat. Achteraf bleek wel dat zowel aan moeders- als aan vaderskant angst in de lijnen zat. Maar net zoals bij Mila zelf, was dat aan de moederhond niet te merken zolang ze op dat moment niet bang was. En net zoals Mila was ze geen hond die overal bang voor was, maar een hond die áls ze bang was, ook meteen hysterisch bang was.
Bij Fayah heb ik daar wel heel goed naar gekeken. Ik kende de Amerikaanse lijnen niet zo goed, dus heb informatie ingewonnen bij bevriende fokkers die die lijnen goed kennen. Ik heb beide ouders meermaals gezien, en niet alleen een halfuurtje, maar ook een keer een halve dag. En het startpunt was dus al een fokker die puur en alleen let op gezondheid en karakter, om gezonde en geschikte huishonden te fokken met een stabiel en gematigd karakter, geen show- of werklijnen waarbij de focus toch vaak anders ligt. Bij Fayah heeft dat ook precies uitgepakt zoals ik had gehoopt.

Het zien van de moederhond en de pups zelf is dus niet voldoende om een goede inschatting te kunnen maken. (Tenzij je misschien een super honden kenner aka fluisteraar bent, maar daar schaar ik mezelf dus niet onder.) Het is niet dat ze staan te bibberen in een hoekje.
Dat was trouwens wel het geval met een kitten, een nestgenootje van Kaam. Toen ik haar vast had, zat ze in mijn handen te trillen. Echt een bang poesje. Terwijl Kaam dat helemaal niet had. De keuze was wat dat betreft dus heel makkelijk gemaakt, terwijl ik in eerste instantie een poes zocht en geen kater. Ik heb er geen seconde spijt van gehad.
Je moet voor een betere indruk dan eigenlijk meerdere keren langs gaan en de honden in verschillende settings meemaken. Zoals Marc aangeeft: ik denk dat ik dan eerder voor een volwassen herplaatser (een leuke lookalike) zou gaan.

Het informeren naar de lijnen lijkt mij heel erg moeilijk. Zou een fokker zelf toegeven dat de zus van de moeder panisch is voor het geluid van een pan op het vuur? Of dat de opa overleden is aan een hartaanval n.a.v. een bezoek aan een nieuwe dierenarts?
Als er al reviews op internet zouden staan, vermoed ik ook dat er altijd liefhebbers van het ras zijn die positieve reviews neerzetten en als het broodfokkers zijn worden er vast positieve reviews gekocht om voor de rest to compenseren.

Ik vind dat counter conditioneren de levenskwaliteit van Mila - en van jou zelf - enorm heeft verbeterd. Zelfs als ze zich had teruggetrokken en in een andere kamer was gaan liggen i.p.v. bij de kachel en bij jou en de andere honden, was dat een suboptimaal resultaat geweest. Dat neemt niet weg dat het inderdaad in de aard van het beestje zit; het een aangeboren mentale afwijking is die je liever niet terug ziet in een ras. Ik vind het onbegrijpelijk dat iemand puur op uiterlijk let en met een panische hond door zou willen fokken.

Ik ben ook wel een beetje geschrokken van dit topic. Ik heb bij de keuze van een hondenras getwijfeld tussen de Schotse collie en de groenendaeler. De plus van de Schotse collie leek me de gevoeligheid, maar ik wist niet dat er ook zoveel overgevoeligheid speelde die neigt naar psychopathologie. Dat vind ik wel weer een heel groot minpunt.

Edit: Diana, ben jij om 3 uur/4 uur midden in de nacht op?

Smoothie schreef: 04 dec 2025, 20:30 Ik zou dan wel heel zeker willen weten dat er geen angst in de lijn zit.

Zou je dat zelf kunnen zien als je bij een fokker gaat kijken? Pups hebben op jonge leeftijd zo'n relatief angstvrije periode, dus dat lijkt me lastig. Of zie je dat wel terug?
Of moet je meer naar de moederhond kijken?

Loraine schreef: 03 dec 2025, 22:20 Hier in de buurt en op de facebookpagina vd trimsalon hier 10 minuten lopen vandaan zie ik vnl pomeriaantjes, Shih Tzu's en poedels/doodles, afgewisseld met golden retrievers, husky's, malamutes, Mechelaars en klapkaken.
Oh en we hebben wat buitenlandse honden rondlopen, al dan niet van de benoemde types.
Daarnaast liep of loopt er een Tsjechoslowaak, een Ierse Setter uit werklijnen, wat chihuahuas, een merle border collie, een Kangal, vlinderhondjes en boomers.

Een heel allegaartje dus. Bij de herplaatswebsites merk ik wel dat de kleinere honden snel gereserveerd zijn en de doodles ook. Bij de doodles ook als er duidelijk is aangegeven dat ze verlatingsangst hebben (of andere problematiek). Op de grootjes (waaronder herders, kangals) wordt minder snel gereageerd.
Bij de katten zijn het meestal de raskatten waar oog voor is (ragdoll, iets langharigs) en minder voor de huis-tuin-keukenkatten. Ik denk dat het daarbij ook vooral helpt om een goede foto te plaatsen. Dat maakt wellicht al een heel verschil.

Dus voor jou zou dit voorbeeld meer vallen in de categorie 'je hoeft niet overal iets mee' en je zou vertrouwen op de zelfredzaamheid van de hond. Er verder geen project van maken.

Gevolg is dan waarschijnlijk wel dat ze niet bij je in de kamer zou komen liggen, maar verderop.

Maar als ik het goed heb begrepen, gaat een hond zoals Mila dan dus ook angstig worden voor alle cues die maar met de kachel geassocieerd kunnen worden. M.a.w.: dan wordt het van kwaad tot erger. Ze ervaart geen steun van een baas die er niet bang voor is of andere honden die er gewoon chill naast blijven liggen.

EchoMira schreef: 03 dec 2025, 21:09 Lieve mensen, ik ga even inbreken.

We hebben het over een hond die snoep moet krijgen omdat de kachel tikt?

Hoe zou jij het hebben opgelost?

Diana schreef: 03 dec 2025, 20:17 Haha, die kachel was ook niet kapot en tikt nog steeds na het uitzetten. En elke keer als ik die tik hoor, denk ik aan Mila.

Dat heb ik opgelost met counter conditioneren, dat werkte vaak bij Mila erg goed voor dat soort heel gerichte angsten. Zelf met een metalen voorwerp een zacht tikje op de kachel geven - ik moest haar wel duidelijk aankondigen dat we iets gingen doen dan, zoiets moest voor haar niet uit het niets komen - om het geluid enigszins na te bootsen, meteen een hand snoep door de kamer en dat 1 of 2 keer herhalen. Dag erna nog eens, met een iets harder tikje en een paar keer herhalen, dag 3 nog een iets harder tikje. Dag 4 proef op de som met de kachel weer aan en de echte tik, weer een hand snoep door de kamer, dat nog een paar keer herhaald de dagen erna en het was opgelost en het is ook nooit meer teruggekomen.
Toen ik eenmaal wist hoe ik dat soort dingen in een vroeg stadium kon doorbreken, als het nog niet in de buurt van totale paniek zat (dan is counter conditioneren veel lastiger want is er geen oog voor eten of spelen), was het eigenlijk altijd ook weer zo opgelost.

Dan was ze inderdaad nog wel bereikbaar (niet panisch) op dat moment. Aangezien ze ze wel interesse had in snoepjes in de kamer.
Een stuk of twee, drie keer doen en dan een paar dagen achter elkaar. Dat valt zeker mee. 100 x beter dan dat het uitgroeit tot iets groters. Maar dan moet je er dus wel op tijd bij zijn en doorhebben wat de bron van de angst is.

Diana schreef: 03 dec 2025, 19:48 Nee, ze generaliseerde juist véél te goed en ging als ik er niet meteen een stokje voor stak álles in verband brengen met die angstige situatie en dat werd dan ook allemaal eng. Dat kon echt een puzzel zijn soms. Mijn gaskachel maakt bijvoorbeeld ongeveer 10 minuten na het uitzetten een harde tik. Daar was ze bang voor, maar ik had niet in de gaten waar ze op reageerde, en ondertussen breidde die angst zich dan uit naar alles wat eraan voorafging (kachel uitzetten, tandenpoetsen voor het slapengaan, lichten uitdoen, noem maar op) en werd ze daar al helemaal nerveus van. Dat werden allemaal voorspellers van dat enge geluid. Pas toen ik in de gaten had dat het door die tik van de kachel kwam, kon ik er iets aan doen.
Als ze eenmaal iets echt niet meer eng vond, dus er echt 100% ontspannen mee was zoals een hond die er nooit bang voor was geweest, was ze ook totaal over die angst heen en dan was het hele fenomeen brug met kieren dus geen probleem meer, nooit meer, ook totaal nieuwe bruggen met kieren niet.

Hoe heb je het tikken van de gaskachel opgelost/aangepakt? En dan bedoel ik niet: de kachel repareren.

Diana schreef: 03 dec 2025, 19:27
Nou, op een gegeven moment weet je wel wat werkt en zoals gezegd namen die angsten dan ook in het algemeen af. Dus door aan bepaalde dingen te werken, werd ze ook op andere vlakken in het algemeen minder angstig en durfde ze meer.
Het klink zo allemaal misschien heel heftig, maar zo heb ik het niet echt ervaren, omdat het bij haar om heel specifieke dingen ging. Die angst voor vuurwerk en knallen was het heftigst, de andere dingen kwamen we zeker niet dagelijks tegen of daar waren we al een heel eind mee gevorderd, zoals die hoogtevrees. En bij bijvoorbeeld die bruggen met kieren erin waar ze niet overheen durfde, was dat opgelost toen het bij één brug was opgelost. Dan waren bruggen met kieren gewoon niet meer eng en dat gold dan voor alle bruggen met kieren. Net zo met 'enge vloeren': toen ze er één had overwonnen, was de rest ook nooit meer een probleem.

O, dat scheelt al enorm. Ik zou verwachten dat ze moeite zou hebben met generaliseren, aangezien honden daar in het algemeen niet zo goed in zijn. Denkend aan een pup niet alleen oefeningen laten leren in huis of in de tuin, maar ook op andere plekken. Maar bij angsten zal het wel anders werken.

Diana schreef: 03 dec 2025, 15:31 Mijn observatie op die clubdag was juist helemaal niet dat eigenaren te veel in die angst meegingen, in tegendeel: de meesten schaamden zich een beetje, dus sommigen begonnen wat aan de lijn te rukken of trokken hun collie met grof geweld zo'n obstakel op, en anderen probeerden de collie aan te moedigen of het weg te lachen met 'kom op joh, stel je niet zo aan!'. Ik had zelf inmiddels natuurlijk al lang ondervonden dat dat allemaal niet werkt bij een collie die bang is.
Mila rustig begeleiden als ze iets eng vond door negeren van de angst en zelf gewoon kalm blijven en laten zien dat het niet eng was, haar aanmoedigen, forceren of het gewoon rustig samen doen, zodat ze wel zou ondervinden dat het niet eng was en ze na een aantal keer wel over haar angst heen zou zijn, of iets samen met andere honden doen die totaal geen angst hadden: dat had allemaal juist een heel averechts effect, daar werd ze alleen maar steeds banger door. En een hond in paniek ziet of hoort niets meer, die zit in een soort angstcocon, dus dan maakt het al helemaal niets meer uit wat je zelf doet.
Mila ging pas vooruitgang boeken toen ik die angst juist wél serieus ging nemen en de aandacht er echt op ging richten. En daar in ministapjes echt aan ging werken en aan alles dat ze aan die angsten verbond. Daardoor werd ze ook in het algemeen stukken zelfzekerder, waardoor het overwinnen van andere angsten ook weer makkelijker ging en er ook minder snel nieuwe angsten bij kwamen.

Dus eigenlijk moet je dan wel meegaan in de angst, in de zin van 'meedenken'. En dat bij ieder klein dingetje waar de hond tegenaan loopt opnieuw. Op het tempo van de hond. Vereist ieder dingetje dezelfde benadering of moet dat ook iedere keer weer anders? Het klinkt als iets waar je heel veel geduld en tolerantie voor zou moeten opbrengen (zoiets als samenleven met iemand met smetvrees/OCD).

Frootje schreef: 03 dec 2025, 14:41 Mooie hond inderdaad!

Aloy is geen Whippet en geen Collie, maar wel een geluidsgevoelige hond met een goed gevoel voor drama, maar in vergelijking met de Schotse Collie die ik kende is dat verschil inderdaad heel groot. Aloy reageert vrij snel op geluid door te schrikken, maar dan draait ze zich ernaar om, bekijkt ze het en vervolgens schudt ze zich uit en gaat ze door met haar leven. Die Schotse Collie die ik kende wilde alleen maar in blinde paniek weg, liet het vervolgens gewoon ook totaal niet meer los en bleef zichzelf opnaaien (wat Diana ook beschrijft over Mila) ook bij het inmiddels allang ontbreken van de geluidsprikkel. Dat was wel echt heftig. Het is ook wel een van de redenen waarom ik wat terughoudend zou zijn om voor een Schotse Collie te kiezen, ondanks het feit dat ik het wel enorm leuke honden vind. Maar goed, er zullen vast ook lijnen te vinden zijn waarin het niet zo erg is.

Dat vind ik ook een heel groot verschil: gevoelig zijn en iets spannend vinden en het vervolgens van je afschudden of doorslaan in de paniekstand.
Dat is dus exact ook de reden waarom ik eraan zou twijfelen. Die mentale gezondheid. Dan zou ik een Schotse collie willen die gevoelig, maar wel mentaal stabiel is (en/of een grote kans heeft om dat te worden). Geen neuroot. Ik denk dat ik daar zelf zenuwachtig van zou worden.

Diana schreef: 03 dec 2025, 13:59 Ja, ik denk vooral de combinatie van overgevoeligheid en angst.
Dat zie je terug in allerlei verschillende lijnen, zowel Engelse als Amerikaanse, en is dus iets wat echt in het ras zit. Lang niet alle collies hebben dat, maar het komt wel echt relatief veel voor, en dan ook in een mate en frequentie dat het zowel voor de hond als voor de eigenaar echt een structureel, (bijna) dagelijks probleem is.

Op een clubdag werd Mila al een 'bijzonder moedige collie' genoemd omdat zij zonder problemen op en over allerlei obstakels klom De meeste andere collies kwamen niet verder dan aan de objecten snuffelen, er één pootje op zetten of er bibberend opstaan.
En Mila was dus totáál niet moedig, maar met haar ben ik dat soort dingen wel meteen gaan oefenen toen ze als pup de stoeprand al eng hoog vond. Als je daar dus niets mee doet, zijn het ook geen angsten waar ze vanzelf wel overheen groeien of zo, meestal worden ze juist alleen maar erger.

En dat vind ik dus eigenlijk heel erg sneu. Je bent mijns inziens als baasje echt verplicht om daar wat mee te doen en zo'n hond dus niet maar te lopen bevestigen in zijn/haar angst. 'O, vind je dat eng? Dan doen we het niet, hoor.' Dan kom je waarschijnlijk nergens. Ik kende een collie, ongeveer even oud als Zeno. Die durfde dus niet onder een viaduct door waar een trein overheen rijdt. Zeno vond het de eerste keer misschien spannend, maar hij liep wel gewoon mee (ging niet in de ankers of bibberen of iets dergelijks). De tweede keer merkte hij het nog wel op en derde keer lette hij er helemaal niet meer op. Dat vind ik zelf een gezonde manier om met een nieuwe situatie om te gaan. Maar die collie was een half jaar later nog steeds bang.
Ik krijg de indruk dat de baasjes van de collies van de clubdag de overgevoeligheid van hun collie teveel tegemoet komen en er zelf in mee gaan. Dat lijkt me niet productief.

Nanna schreef: 03 dec 2025, 13:04 Glenn was alleen bang voor vuurwerk. Maar ja, dat was mn Newfoundlander ook.
Maar als je een harde hond zoekt moet je idd wegblijven bij de Collie. Ik vind ze zacht en fijnbesnaard en daar hou ik toevallig ook van. Een baasgerichte hond en geen ruziezoeker.

Een harde hond zou ik niet zoeken. Zeno is niet zo'n gevoelig type (meer richting hard dan zacht). Hij voldoet totaal niet aan de bovenstaande beschrijving van de collies en de whippets. Hij is erg plaat-voor-z'n-kopperig (en dat is niet echt mijn ding. Ik heb liever een emotioneel intelligentere hond die mede daardoor ook veel makkelijker te sturen is.)
Bang voor vuurwerk is hij wel, maar alleen met harde knallen dichtbij, voor langere tijd achter elkaar, zodat hij geen tijd krijgt om te herstellen. In de basis is hij niet angstig en ik vind dat wel fijn. Dus dat extreem angstige en overgevoelige zou ik liever ook niet zien in een hond. Zoals Marc al aangaf: dat vergt dan veel expertise (en tijd en energie) om daar mee om te gaan en als het helemaal obsessief wordt, is er dus helemaal niets mee te beginnen, zelfs als een hond in the middle of nowhere woont.

Diana schreef: 03 dec 2025, 08:38 Nee, de vachten van Mila en Fayah niet, maar die hebben/hadden ook een redelijk bescheiden vacht voor een collie.
Fayah heeft een iets bewerkelijkere vacht door een andere vachtstructuur waardoor ze wat sneller klitten heeft. Mila kon ik prima 2 weken niet borstelen of kammen en dan had ze nog steeds geen klitten; dat kan bij Fayah echt niet. Maar als je het gewoon bijhoudt, is het echt geen uren werk per week, ik besteed er ongeveer een halfuur per week aan en iets meer tijdens de rui.

Het wordt een ander verhaal met zo'n soort vacht



Maar als je dat niet wilt, neem je dus geen collie die uit lijnen met van die enorme plofvachten komt.
Gelukkig begint dat ook steeds meer uit de mode te raken.

Dat is wel heel erg plof. Daar zou ik ook niet voor kiezen.

Wat is er eigenlijk mode op dit moment in hondenland? Nog steeds de doodles (ook niet de makkelijkste vachten)?

Dus als ik het goed begrijp gaat het bij het woord mentaal niet zozeer om gevoeligheid, dat zijn de whippets en de collies allebei, maar om overgevoeligheid.
Dat er extreem gereageerd wordt op zaken waar niet zodanig op gereageerd hoeft te worden. Waarvan angst de basis is en het kan doorslaan in onstabiliteit.

EchoMira schreef: 02 dec 2025, 21:14
Ik kan niet tegen misplaatste angst.
Dat "oh god wat gaat er met ons gebeuren" elke keer als je vloekt omdat je veter afbreekt.

Ik heb drie gevoelige teven en dat gaat prima. Een collie erbij en we moeten ook een yurt en een kussen om kleermaker op te zitten.
Het kan niet alleen maar over gevoel gaan. We zijn niet Arvo Pärt.
I got shit to do.

Zijn whippets qua gevoeligheid/drama niet erger dan collies?

Diana schreef: 02 dec 2025, 19:50

Eigenlijk viel het met die knijpoogjes bij Mila heel erg mee als ze niet tegen de felle Spaanse zon in hoefde te kijken



Fayah is van een heel ander type (combi Engelse-Amerikaanse lijn, geen showlijnen)



Ik vond zelf Mila van een iets mooier type omdat ze sportiever en lichter was gebouwd. Fayah heeft een veel grovere bouw en plomper lichaam, dat vind ik persoonlijk minder mooi. Maar ik heb haar dan ook totaal niet gekozen vanwege uiterlijk en alleen naar gezondheid en karakter gekeken, net als bij Mila trouwens.

Dat is echt een prachtige foto van Fayah
Qua kleur ben ik dol op zwart, maar bij een Schotse collie zou ik denk ik voor sable gaan. Ik weet niet goed waarom.

De vacht lijkt me geen probleem. Ik verwacht niet zo'n heel groot verschil met een groenendaeler?

Ik heb ook een zwak voor Schotse collies. Glenn was echt een prachtige verschijning. Maar Mila en Fayah van Diana ook. Mila met haar knijpoogjes. Ik kan dat echt niet weerstaan. Veeg mij maar op.