Ja, dat dus.mijke schreef: 24 jun 2022, 21:55 En het is ook gewoon interessant, vind ik. Ik heb zo'n kind/hond niet voor erbij ofzo, het is een groot deel van mijn leven, ik vind het leuk om me er in te verdiepen. Dat is niet hetzelfde als micromanagen, al kan ik me voorstellen dat die nuance verloren gaat op een forum. Als je dingen tot in ze detail bespreekt lijkt het al snel alsof het een groot ding is, of dat je er veel mee bezig bent, is dat je het een probleem vindt ofzo. Maar dat is helemaal niet zo. Het zijn gewoon overdenkingen. En ik vind het leuk om hier gedetailleerd te lezen hoe andere mensen het doen. Je leert er toch weer van. Als het ooit ergens moet kunnen, dan toch zeker op een hondenforum wel?
Als je iets constateert, erop inspeelt en dat gedetailleerd beschrijft, lijkt het al snel alsof het iets heel groots is. Ik heb er bij Mila verder ook nooit een punt van gemaakt, er helemaal niet heel veel speciaals voor gedaan en al zeker geen heel trainingsproject van gemaakt, maar ik heb wel op haar gedrag ingespeeld en gekeken hoe ik haar het beste kon begeleiden als ze iets eng vond, wat haar in bepaalde situaties hielp en wat juist helemaal niet.
Gelukkig zijn een heleboel dingen ook vanzelf overgegaan, maar andere dingen werden juist alleen maar erger (zoals haar angst voor hoogtes). Ik ben toch blij dat ik daar wel vrij snel spelenderwijs mee aan de slag ben gegaan, waardoor ze steeds wat meer durfde en waardoor je haar zelfvertrouwen bijna met de dag zag groeien. Ik vind het ook normaal dat een pup wel eens schrikt of iets eng vindt, dat registreer ik, maar daar doe ik vaak helemaal niet direct iets mee, omdat het zichzelf vaak vanzelf wel oplost. Pas als ik weinig vooruitgang zie of juist dat angsten verergeren, ga ik wel kijken of ik zelf iets kan doen om de pup daar meer bij te helpen.
Bij Fayah heb ik veel meer een no nonsense-aanpak, maar dat is ook een compleet andere en niet angstig aangelegde pup. Die ook nog eens steun heeft van een - meestal - stabiele roedel, wat de situatie buitenshuis ook heel anders maakt. Die volgt gewoon de rest en denkt niet te veel na, heerlijk ongecompliceerd. Maar Mila was gewoon niet zo'n stabiele en moedige pup, én die had die roedel niet om als een kip zonder kop achteraan te lopen. Ik vond het toch wel fijn dat we vrij snel een manier vonden waarop de wandelingen voor haar leuk en ontspannen waren.
Toen Billie bij ons kwam wonen op 15 weken was het voor haar best een grote stap, van het platteland naar het centrum van Brussel. Bussen, kinderwagens, mensen, auto’s, andere honden, alles was eng. In het begin zette ik haar op het einde van de straat neer en liepen we naar huis. Plassen deed ze enkel voor de voordeur, op het trottoir, om dan meteen weer naar binnen te spurten 
Daarna vooral heel veel korte rondjes, steeds dezelfde, tot ze zich meer en meer op haar gemak ging voelen. 
Ik doe dat dus wel, ook bij mijn kinderen. Niet op een obsessieve manier maar dat gaat gewoon vanzelf als ik naar ze kijk. Hey dat vinden ze leuk, daar is ze goed in, dat is eng, waarom eigenlijk, goh Evelien heeft moeite met school, waarom zou dat zijn, en wat kan ik doen om haar te helpen. Het lijkt me eigenlijk juist niet meer dan normaal dat je als ouder en dus ook als puppenouder kijkt hoe je pupil het doet en hoe je hem/haar zo goed mogelijk kunt begeleiden. 
Eens even bedenken wat ik dan kan verzinnen. Er zijn opzich genoeg triggers (kat, vliegtuigen, vuilcontainers etc) maar die kan ik natuurlijk niet plannen en zijn ook nog wat te hoog gegrepen voor dit doel. Die doos ga ik morgen meteen proberen. En eens even goed observeren of ik nog andere ingevingen krijg die makkelijk te oefenen zijn. Dank je!
je ziet veel meer vd karakters 
). Ik zie niet in waarom dat met Ranja en de auto niet zo zou zijn. 
Ik heb wel beeld denk ik haha.
.
